ថ្ងៃពុធ ទី២៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦

សូមចុចទីនេះ

សន្តពីយ៉ូ ឈ្មោះដើម ហ្វ្រង់ស៊ីស្កូ ហ្វរជិអុនិ កើតនៅឆ្នាំ ១៨៨៧ នៅភូមិ ពិអេត្រេស៊ីណា ប្រទេសអ៊ីតាលីខាងត្បូង ។ ឪពុកម្តាយរបស់លោកជាកសិករ មានកូនទាំងអស់ ៨នាក់ ។ ទោះបីជាសុខភាពរបស់ហ្វ្រង់ស៊ីស្កូមិនសូវល្អ ក៏លោកសម្រេចចិត្តចូលជាសាមណេក្នុងក្រុមគ្រួសារបព្វជិតកាពូសាំង នៅពេលជាយុវជននៅឡើយ ។ លោកទទួលឈ្មោះថ្មីថា “ពីយ៉ូ” (សំដៅទៅលើសម្ដេចប៉ាបពីយ៉ូទី៥ ) ហើយទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាបូជាចារ្យនៅទីក្រុង បេ​ណេ​វេ​ន​តូ​ នៅថ្ងៃទី ១០ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩១០ ក្នុងអាយុ ២៣ ឆ្នាំ ។ នៅឆ្នាំ ១៩១៦ គេជូនលោកទៅស្នាក់នៅវត្តអារាមកាពូសាំង នៅក្រុង សាន់-ជីអូវ៉ានី រ៉ូទន់ដូ។ ពេលនោះ លោកពីយ៉ូចាប់ផ្តើមមានឈ្មោះល្បីសុសសាយកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ក្រោយពីបានទទួលស្នាមរបួសដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដៅក្នុងរូបកាយរបស់លោក នៅពេលលោកកំពុងតែអធិដ្ឋានមុខឈើឆ្កាង (ថ្ងៃទី ២០ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩១៨)។ លោកខិតខំប្រារព្ធអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសជាច្រើនម៉ោងរាល់ថ្ងៃ ហើយមានគ្នាជាច្រើនទៅជួបលោកដើម្បីស្រាយបាប ព្រោះលោកបានទទួលអំណោយទានមួយដ៏ពិសេសពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ គឺលោកឈ្វេងយល់នូវចិត្តគំនិតដ៏លាក់កំបាំងរបស់គេ ហេតុនេះហើយបានជាលោកអាចជួយគេខាងផ្លូវវិញ្ញាណជាច្រើន។ លោកដេញខ្មោច និងប្រោសអ្នកជំងឺឱ្យបានជា ក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏មានទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យជាច្រើនផ្សេងទៀត ដែលកើតឡើងដោយសារលោក ។ មានបណ្តាជនច្រើនកុះករមកមើល នឹងចង់ជួបលោក ចង់ដឹងចង់ឃើញ ព្រោះតេការអស្ចារ្យដែលកើតមាននោះ។ ពេលដំបូង មេដឹកនាំបព្វជិតកាពូសាំង និងមេដឹកនាំព្រះសហគមន៍សង្ស័យថា លោកជាអ្នកបោកប្រាស់ចង់បញ្ឆោតពួកគេ ដូច្នេះ អស់​លោក​ក៏ធ្វើការស៊ើបអង្កេតជាច្រើន ចង់ដឹងថា តើសញ្ញាសម្គាល់ទាំងប៉ុន្មានដែលលោកសម្តែង ពិតជាមកពីព្រះជាម្ចាស់មែនឬទេ ? កំឡុងពេលនោះ លោកត្រូវគេរិះគន់ និងហាមឃាត់មិនឱ្យបណ្តាជនមកជួបលោកជាច្រើនដង ហើយលោកក៏មិនបះបោរនឹងព្រះសហគមន៍នោះផងដែរ ដោយសារតែលោកចង់ស្តាប់បង្គាប់ និងទុកចិត្តលើព្រះសហគមន៍។ ជាចុងក្រោយ នៅឆ្នាំ១៩៦៤ សម្តេចប៉ាបប៉ូលទី៦ ទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការថា លោកពីយ៉ូ ពិតជាឧបករណ៍ដ៏ពិសេសរបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ព្រះសហគមន៍។ ក្នុងអំឡុងពេលហាសិបឆ្នាំដែលលោកពីយ៉ូបានបំពេញបេសកកម្មរបស់ខ្លួនជាបព្វជិត និងជាបូជាចារ្យ មានមនុស្សប្រមាណ ២០លាននាក់ ដែលបានចូលរួមអភិបូជាជាមួយលោក ក៏មានគ្រីស្តបរិស័ទប្រមាណ៥លាននាក់ ដែលបានទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសពីលោកផងដែរ។ នៅឆ្នាំ ១៩៥៦ លោកបានបង្កើត “មជ្ឈមណ្ឌលនៃការធូរស្បើយពីទុក្ខលំបាក” នៅក្បែរវត្តអារាម ជាមន្ទីរពេទ្យសម្រាប់ការបន្ធូរបន្ថយភាពឈឺចុកចាប់របស់អ្នកជំងឺ ដោយមានមនុស្សប្រមាណ ៦០,០០០ នាក់ក្នុងមួយឆ្នាំបានទទួលពីមន្ទីរពេទ្យ ។ លោកពុកពីយ៉ូទទួលមរណភាពនៅថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ១៩៦៨ ក្នុងអាយុ ៨១ ឆ្នាំ ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុននឹងស្លាប់ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖«៥០ឆ្នាំមកហើយដែលខ្ញុំជាបព្វជិត… ៥០ឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំជាប់លើឈើឆ្កាង… ហាសិបឆ្នាំមកហើយដែលចិត្តខ្ញុំមានភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ និងចំពោះមនុស្សលោកដែលព្រះអង្គបានសង្គ្រោះ…»។ សន្តពីយ៉ូបានទទួលឋានៈជាសន្តបុគ្គលរបស់ព្រះសហគមន៍នៅថ្ងៃទី ១៦ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០០២ ដោយមានសម្តេចប៉ាប យ៉ូហាន-ប៉ូលទី២ បានប្រកាសជាផ្លូវការ និងជាសាធារណៈដ៏ឱឡារិក ក្នុងវិសាលវិហារបាស៊ីលីកា សន្តសិលា នៅបុរីវ៉ាទីកង់ ទីក្រុងរ៉ូម ។

សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរសុភាសិត សុភ ៣០,៥-៩

ព្រះបន្ទូលទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះជាម្ចាស់​គួរឱ្យជឿទុកចិត្ត ព្រះអង្គជាខែលការពារ​អស់អ្នកដែលមកជ្រកកោននឹងព្រះអង្គ។ កុំយកអ្វីមកបន្ថែមពីលើព្រះបន្ទូលរបស់​ព្រះអង្គឡើយ ក្រែងលោព្រះអង្គស្ដីបន្ទោសថា អ្នកជាមនុស្សកុហស។ ឧិព្រះអង្គម្ចាស់​អើយ! ទូលបង្គំសូមសេចក្ដីពីរយ៉ាងពីព្រះអង្គ សូមប្រោសប្រទានតាមសំណូមពរ​របស់ទូលបង្គំ មុនពេលទូលបង្គំស្លាប់។ សូមកុំបណ្ដោយឱ្យទូលបង្គំចេះពោលពាក្យ​កុហកបោកប្រាស។ សូមកុំឱ្យទូលបង្គំក្រពេក ឬក៏មានពេកដែរ គឺសូមប្រទានឱ្យ​ទូលបង្គំមានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់តែប៉ុណ្ណោះបានហើយ។ ប្រសិនបើទូលបង្គំមាន​ទ្រព្យច្រើនពេក ក្រែងលោទូលបង្គំវងេ្វងឆ្ងាយពីព្រះអង្គ ដោយពោលថា “តើព្រះអម្ចាស់​ជានរណា?” ឬបើទូលបង្គំក្រពេក ទូលបង្គំបែរជាលួចគេ ហើយបង្អាប់ព្រះនាមព្រះ​របស់ទូលបង្គំ។

ទំនុកតម្កើងលេខ ១១៩ (១១៨) ,២៩.៧២.៨៩..១០១.១០៤.១៦៣ បទពាក្យ ៧

ពិធីអបអរសាទរព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាម មក ១,១៥

សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាមសន្តលូកា លក ៩,១-៦

ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសាវ័កដប់ពីរនាក់មកជួបជុំគ្នា ហើយព្រះអង្គប្រទានប្ញទ្ធានុភាព និងអំណាចឱ្យគេបណ្ដេញអារក្សទាំងអស់ ព្រមទាំងមើលជំងឺផ្សេងៗឱ្យបានជា។ ព្រះអង្គចាត់គេឱ្យចេញទៅប្រកាសអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងមើលអ្នក​ជំងឺឱ្យបានជាផង។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖«ពេលអ្នករាល់គ្នាចេញដំណើរទៅ កុំយកអ្វីទៅជាមួយឡើយ ទោះបីដំបងក្ដី ថង់យាមក្ដី​ ចំណីអាហារ ឬប្រាក់កាសក្ដី​ ហើយក៏មិនត្រូវយកអាវបន្លាស់ទៅដែរ។ បើអ្នករាល់គ្នាចូលផ្ទះណា ចូរស្នាក់នៅផ្ទះ​នោះ រហូតដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាចេញ​ពីស្រុកនោះទៅ។ បើភូមណាគេមិនព្រមទទួល​អ្នករាល់គ្នា ចូរចេញពីភូមិនោះទៅ ទាំងរលាស់ធូលីដីចេញពីជើងអ្នករាល់គ្នាផង ទុក​ជាសញ្ញាព្រមានគេ »។ សាវ័កនាំគ្នាចេញទៅ ធើ្វដំណើរពីភូមិមួយទៅភូមិមួយ ទាំង​ប្រកាសដំណឹងល្អ និងមើលអ្នកជំងឺគ្រប់កន្លែងឱ្យបានជាផង។