វគ្គបណ្ដុះបណ្តាលយុវជនអន្តរភូមិភាគ
“អ្នកដឹកនាំក្នុងសម័យឌីជីថល”
^{មណ្ឌលមេត្តាករុណាសៀមរាប ១៥-១៧ សីហា ២០២៥}

ការបម្រើរបស់យើងជាអ្នកដឹកនាំក្នុងសម័យឌីជីថល

សេចក្តីផ្ដើម

នៅក្នុងសង្គមប្រទេសកម្ពុជាយើងនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ឥទ្ធិពលរបស់ព្រទ្យសម្បត្តិ មាសប្រាក់ សម្ភារៈ និងអំណាចតាមបែបលោកីយ៍កំពុងតែពង្វក់ស្មារតីរបស់មនុស្ស បណ្តាលឱ្យអ្នកខ្លះប្រព្រឹត្តបំពានលើសីលធម៌ និងគុណធម៌ជាមនុស្ស។ មនុស្សមួយចំនួនតូចដែលមានឥទ្ធិពល និងមានអំណាចកំពុងតែជិះជាន់ រំលោភបំពាន និងកេងប្រវញ្ចលើមនុស្សជាច្រើន ជាពិសេសលើធនធានធម្មជាតិ។ មនុស្សខ្លះបដិសេធដោយអះអាងថា “ព្រះជាម្ចាស់មិនមានទេ” ហើយពួកគេបង្កើតទ្រឹស្តីមនោគមវិជ្ជាសាសនាថ្មី ដើម្បីអូសទាញមនុស្សឱ្យធ្វើតាមខ្លួន។ ជាញឹកញ៉ាប់ យើងឃើញព័ត៌មានអំពីអំពើអសីលធម៌ និងអំពើហិង្សាកើតឡើងតាមទម្រង់ផ្សេងៗ បង្កឱ្យមានភាពភ័យខ្លាច អសន្តិសុខ និងការថប់បារម្ភជាដើម។ មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់បណ្តាលមកពីគេមិនស្គាល់អំពីអត្តសញ្ញាណ និងមិនយល់អំពីបុព្វហេតុនៃការរស់នៅដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ខ្លួនជាមនុស្ស។ ប្រការដែលគ្រោះថ្នាក់បំផុតនោះ គឺមនុស្សបោះបង់ចោលព្រះជាម្ចាស់ ញ៉ាំងឱ្យខ្លួនគេយល់ឃើញថា ជីវិតគ្មានប្រយោជន៍ គ្មានតម្លៃ និងគ្មានអត្ថន័យអ្វីឡើយ។ គេរស់នៅដោយគិតតែពីកេងចំណេញសម្រាប់ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដោយមិនគិតដល់ផលប៉ះពាល់ប្រយោជន៍សារធារណៈទាល់តែសោះ។ ជាពិសេស នៅពេលកើតមានវិបត្តិទ័លច្រកនៅក្នុងជីវិតដែលមិនចេះដោះស្រាយ ដូចជាភាពបរាជ័យ ការស្តីបន្ទោស ការចោទប្រកាន់ ការបៀតបៀន ភាពឯកោ ទុក្ខវេទនា ការថប់បារម្ភ ការខ្វល់ខ្វាយ និងសេចក្ដីអស់សង្ឃឹមជាដើម ជំរុញឱ្យគេគិតខ្លីធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងតែម្តង។

តថភាពក្នុងសម័យកាលរបស់យើងនាសតវត្សទី២១នេះ គឺជាសម័យវិទ្យាសាស្រ្តទំនើបដ៏អស្ចារ្យ ដ្បិតប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលមានការវិវត្តន៍ដល់កំពូល ដូចជាប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណែត និងបណ្ដាញទំនាក់ទំនងសង្គមដ៏សម្បូរបែបផ្តល់ឱ្យមនុស្សអាចធ្វើការងារ អាចចែកចាយព័ត៌មាន និងអាចទាក់ទងគ្នាបានឆាប់រហ័សជាទីបំផុត។ បរិបទពិភពលោកសព្វថ្ងៃកំពុងតែធ្វើដំណើរវិវត្តរីកចម្រើនដល់បដិវត្ដន៍ឧស្សាហកម្មជំនាន់ទី៤ ដោយសារបច្ចេកវិទ្យា “បញ្ញាសុប្បនិមិត្ត” ឬយើងហៅកាត់ថា “AI” (Artificial Intelligence) ដែលជះឥទ្ធិពលដល់ជីវិតរស់នៅរបស់មនុស្សយ៉ាងខ្លាំង ទាំងលើវិស័យការងារ ទំនាក់ទំនង ការកំសាន្ត សេដ្ឋកិច្ច និងសីលធម៌ជាដើម។ ទោះបី AI ផ្តល់គុណសម្បត្តិបម្រើដល់ផលប្រយោជន៍របស់មនុស្សយ៉ាងខ្លាំងក្ដី តែក៏មានគុណវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើនដែលកំពុងតែប្រឈមមុខផងដែរ។ ពីព្រោះ យើងពិបាកទុកចិត្តថា មួយណាជាព័ត៌មានពិត និងមួយណាទៀតជាព័ត៌មានក្លែងក្លាយ។ ជាពិសេស គេអាចគ្រប់គ្រងឯកជនភាព និងសេរីភាពរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗបានយ៉ាងងាយស្រួល។

ឧទាហរណ៍ សង្គ្រាមរវាងប្រទេសកម្ពុជានិងថៃនៅតាមបន្ទាត់ព្រំដែន ដែលកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលប្រាំថ្ងៃ គឺថ្ងៃទី២៤-២៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥ ភាគីថៃបានប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាទំនើប ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមច្រើនជាងកម្ពុជា។ លទ្ធផល មនុស្សស្លាប់ និងរបួស និងជនភៀសសឹកជាច្រើនកំពុងរងគ្រោះទាំងសងខាង តែកម្ពុជារងគ្រោះខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរជាង។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ស្ថានការណ៍នៅតែតានតឹងនៅឡើយ ហើយព័ត៌មានក្លែងក្លាយជាច្រើនដែលផលិតដោយ AI កំពុងតែបន្តបង្កសង្គ្រាម។ ប្រជាជនតែងសួរដេញដោលគ្នាថា តើព័ត៌មាននេះពិត ឬក្លែងក្លាយ ជាជាងយកចិត្តទុកដាក់វិភាគលើស្ថានការណ៍ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ សេចក្តីពិតកំពុងលាក់បាំង រីឯការបោកប្រាស់កំពុងតែផ្សព្វផ្សាយលាតត្រដាងដោយសេរី។ ផលវិបាកដែលបង្កឱ្យមាន គឺការគុំកួន និងការស្អប់គ្នាទៅវិញរវាងប្រជាជនប្រទេសទាំងពីរកាន់តែស្រួចស្រាល និងជ្រាលជ្រៅខ្លាំងឡើង។

កាឌីណាល់ រ៉ូប៊ើត ហ្រ្វាន់ស៊ីស ប្រេវូស នៅពេលបានទទួលការជ្រើសតាំងជាសម្តេចប៉ាប ដើម្បីដឹកនាំព្រះសហគមន៍កាតូលិក លោកបានជ្រើសរើសឈ្មោះ ឡេអូទី១៤។ ក្នុងសន្តកថាលើកដំបូងថ្លែងទៅកាន់ក្រុមកាឌីណាល់ (ឬក្រុមប្រឹក្សាសម្តេចប៉ាប) នៅថ្ងៃទី១០ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៥ សម្តេចប៉ាប ឡេអូទី១៤ បានបញ្ជាក់មូលហេតុនៃការជ្រើសរើសឈ្មោះនេះ ដើម្បីនឹកដល់ស្នាដៃរបស់សម្តេចប៉ាប ឡេអូទី១៣ (១៨១០-១៩០៣) ដែលបានដឹកនាំព្រះសហគមន៍នៅក្នុងបរិបទបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មជំនាន់ទី១ និងទី២ ហើយបានបង្កើតលទ្ធិកាតូលិកអំពីសង្គមមុនដំបូងគេបង្អស់ (RERUM NOVARUM) ដែលនៅតែមានឥទ្ធិពលរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ សម្តេចប៉ាប ឡេអូទី១៤ មានគោលបំណងដឹកនាំព្រះសហគមន៍កាតូលិកតាមលំនាំនេះ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មថ្មីមួយទៀត ពោលគឺការអភិវឌ្ឍន៍របស់វិស័យបញ្ញាសុប្បនិមិត្ត (AI) ដែលជាឧបសគ្គថ្មីដល់កិច្ចការពារសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ យុត្តិធម៌ និងការងាររបស់មនុស្ស^ក។

តើយើងជាអ្នកដឹកនាំត្រូវបម្រើយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងយុគសម័យឌីជីថលនេះ? យើងពិបាកឆ្លើយសំណួរនេះ ពីព្រោះការបម្រើនៅក្នុងវប្បធម៌ និងនៅក្នុងសង្គមខ្មែរមិនសូវមានតម្លៃប៉ុន្មានឡើយ។ ដ្បិតអ្នកបម្រើគឺជាមនុស្សដែលមិនសូវមានតម្លៃ ជាពិសេសជាមនុស្សដែលមានកម្មក្រាស់។ រីឯអ្នកដឹកនាំវិញមិនមែនជាអ្នកដែលបម្រើគេនោះទេ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងវប្បធម៌គ្រីស្តសាសនាខុសប្លែកពីផ្នត់គំនិតនេះ ដ្បិតព្រះយេស៊ូផ្ទាល់បានបង្រៀនថា បើអ្នកណាចង់ធ្វើមេគេ អ្នកនោះត្រូវបម្រើគេជាមុនសិន។ ព្រះអង្គផ្ទាល់បានធ្វើជាគំរូដោយបម្រើក្រុមសាវ័ករហូតដល់លាងជើងពួកគេថែមទៀតផង។ ព្រះអង្គយាងមកក្នុងលោកនេះមិនមែនដើម្បីឱ្យគេបម្រើព្រះអង្គនោះទេ គឺ​ព្រះអង្គទេតើដែលបម្រើ​មនុស្សលោក ព្រម​ទាំង​បូជា​ជីវិត ដើម្បី​លោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ផង (មថ ២០,២៧-២៨)។
ហេតុនេះ ការបម្រើក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ គឺត្រូវធ្វើតាមគំរូរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដោយយោងលើគោលការណ៍ដ៏សំខាន់ពីរយ៉ាងគឺ​ ទី១មុខងារបម្រើក្នុងអត្តសញ្ញាណជាគ្រីស្តបរិស័ទមកពីអគ្គសញ្ញាទាំងបីដំបូង គឺអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក អរព្រះគុណ និងលាបថ្ងាស និងទី២ ការរស់នៅតាមគុណធម៌គ្រីស្តសាសនា។

១. មុខងារបម្រើបីយ៉ាងរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ

យើងជាគ្រីស្តបរិស័ទ យើងបានទទួលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក​ អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ និងអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ដើម្បីក្លាយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញទី យើងក៏បានទទួលមុខងារជាអ្នកបម្រើបីយ៉ាងដ៏សំខាន់ (Tria munera Christi) ដែលខ្លួនត្រូវទទួលខុសត្រូវបំពេញ គឺមុខងារជាបូជាចារ្យ (១សល ២,៥; លទ្ធិ ៩០១-៩០៣) ជាព្យាការី (១ករ ១៤,១-៥; លទ្ធិ ៩០៤-៩០៧) និងជាមហាក្សត្រ (យហ ១៣,១២-១៤; លទ្ធិ ៩០៨-៩១៣)។

• មុខងារជាបូជាចារ្យ

«បើគេមានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវ ព្រះសហគមន៍អាចទទួលគ្រីស្តបរិស័ទធម្មតាឱ្យធ្វើជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូល និងអ្នកបម្រើអាសនៈ ដោយស្ថិតស្ថេរ (CIC ២៣០,១)។ “នៅពេលដែលព្រះសហគមន៍ត្រូវការ បើគ្មានអ្នក​បាន​ទទួល​​មុខងារ​បម្រើ​ព្រះសហគមន៍ ហើយទោះបីគេមិនមែនជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូល និងអ្នកបម្រើអាសនៈក៏ដោយ​ ក៏គ្រីស្ត​បរិស៍ទ​​ធម្មតាអាចបំពេញមុខងារខ្លះៗដូចជាប្រកាសព្រះបន្ទូល ណែនាំការអធិដ្ឋានខាងពិធីបុណ្យ ផ្ដល់​បុណ្យ​​ជ្រមុជទឹក និងផ្ដល់ព្រះកាយដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ត តាមច្បាប់ព្រះសហគមន៍” (CIC ២៣០,៣)។»
(លទ្ធិ ៩០១)

• មុខងារជាព្យាការី

«គ្រីស្តបរិស័ទធម្មតាបំពេញមុខងារជាព្យាការី ដោយប្រកាសដំណឹងល្អ គឺគេ “ប្រកាសដំណឹងល្អអំពី​ព្រះ​គ្រីស្ត ដោយការរស់នៅរបស់គេផ្តល់សក្ខីភាពផង និងដោយពោល​​​ពាក្យសម្តីផង”។ សម្រាប់គ្រីស្តបរិស័ទធម្មតា “ការ​ប្រកាសដំណឹង​​​ល្អ​​​នេះ មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស និងមានប្រសិទ្ធភាពយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគេប្រកាសដំណឹង​​​ល្អ ​​​ក្នុង​សភាពការណ៍​ធម្មតា​​​របស់​​​មនុស្ស​លោក” (LG ៣៥)។
ក្នុងចំណោមគ្រីស្តបរិស័ទធម្មតា អស់អ្នកដែលអាចធ្វើបាន ហើយដែលទទួលការអប់រំ អាចជួយបង្រៀនអប់រំជំនឿ (CIC ៧៧៤ ; ៧៧៦ ; ៧៨០ ) ទេវវិជ្ជាដ៏វិសុទ្ធ (CIC ២២៩) និងមធ្យោបាយទំនាក់ទំនងក្នុងសង្គម (CIC ៨២៣,១)។»
(លទ្ធិ ៩០៥-៩០៦)

• មុខងារជាមហាក្សត្រ

«គ្រីស្តបរិស័ទត្រូវតែ “បង្ហាត់ខ្លួនឱ្យចេះវែកញែកយ៉ាងច្បាស់នូវអ្វីៗ​​​ជាសិទ្ធិ និង​​​ជាភារកិច្ច​របស់ខ្លួនក្នុង​ឋានៈ​​ជាសមាជិកនៃព្រះសហគមន៍ និងអ្វីៗជាសិទ្ធិនិងជាភារកិច្ចរបស់​​​ខ្លួនក្នុងឋានៈជា​​​សមាជិក​​​នៃសង្គមមនុស្ស។ សូម​យកចិត្តទុកដាក់ខិតខំធ្វើឱ្យសិទ្ធិនិងភារកិច្ចទាំងពីរយ៉ាងនេះ ស៊ីសង្វាត់គ្នាទៅវិញ​ទៅ​មក​​​យ៉ាង​​​ស្រួល។​​​ ត្រូវនឹក​ជា​និច្ច​ថា មនសិការជាគ្រីស្តបរិស័ទត្រូវណែនាំគេគ្រប់វិស័យខាងលោកីយ៍ ដ្បិត​គ្មាន​កិច្ចការ​​​ណា​​​មួយរបស់​​​មនុស្ស សូម្បីតែខាងលោកីយ៍ក្ដី អាចជៀសផុតពីអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសោះឡើយ” (LG ៣៦)។»
(លទ្ធិ ៩១២)

ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅយើងឱ្យមាន “ប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ” ត្រូវចេះមើលអំពីទីសម្គាល់នៃពេលវេលា ពីព្រោះយើងមិនអាចចាកចេញពីពេលវេលាដែលយើងកំពុងរស់នៅបានទេ។ នៅក្នុងការរស់នៅ យើងត្រូវប្រកាន់ភ្ជាប់នូវអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដ និងបំពេញត្រៃមុខងារនេះ ប្រកបដោយគុណធម៌គ្រីស្តសាសនា គឺជំនឿ សេចក្តីសង្ឃឹម និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងយុគសម័យឌីជីថលនេះ។

២. គុណធម៌គ្រីស្តសាសនា

គុណធម៌ទាំងបីនៃគ្រីស្តសាសនា គឺជាសេចក្តីពិតដែលព្រះយេស៊ូគ្រីស្តបានសម្តែងឱ្យស្គាល់ច្បាស់ ដើម្បីផ្ដល់ឱ្យយើងមានជីវិតពេញលក្ខណៈ។ ដ្បិតព្រះអង្គជាផ្លូវ ជាសេចក្តីពិត និងជាជីវិត (យហ ១៤,៦)។ គុណធម៌ទាំងបីនេះ គឺជាត្រីស្ដម្ភ (សសរបី) ដ៏សំខាន់ ដើម្បីទ្រទ្រង់ឱ្យយើងមានជីវិតមាំមួន និងរីកចម្រើន។ ដរាបណាយើងមានជីវិតរស់នៅក្នុងលោកនេះ ដរាបនោះយើងកំពុងរស់នៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃពេលវេលា គឺអតីត បច្ចុប្បន្ន និងអនាគតកាល។ គោលការណ៍គុណធម៌ទាំងបីពាក់ព័ន្ធគ្នាទៅវិញទៅមក ជួយយើងឱ្យចេះរស់នៅសម្របតាមឥទ្ធិពលនៃពេលវេលាទាំងនោះ គឺជំនឿនាំឱ្យយើងចេះក្រឡេកមើលអតីកាល សេចក្តីសង្ឃឹមនាំឱ្យយើងចេះប្រមើលមើលទៅពេលអនាគត និងសេចក្តីស្រឡាញ់វិសេសជាងគេបំផុត ពីព្រោះនាំឱ្យយើងចេះរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព។

• ជំនឿ​

«ជំនឿ​ធ្វើឱ្យ​យើង​មាន​អ្វីៗ​ដែល​យើង​សង្ឃឹម​ថា​នឹង​បាន​ និង​ធ្វើ​ឱ្យស្គាល់​ជាក់​ច្បាស់​នូវ​អ្វីៗ​ដែល​យើង​មើល​ពុំ​ឃើញ។ 
ព្រោះ​តែ​ជំនឿ​ហ្នឹង​ហើយបាន​ជា​ចាស់ៗ​នៅ​ជំនាន់​ដើម​បាន​ទទួល​កេរ្តិ៍‌ឈ្មោះ​ល្អ។
ដោយ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ឥត​គណនា ធ្វើ​ជា​បន្ទាល់​ទុកឱ្យយើង​យ៉ាង​នេះ​ទៅ​ហើយ
យើង​ត្រូវ​លះ‌បង់​ចោល​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ជា​បន្ទុក​ពី​លើ​យើង
និង​លះ‌បង់​អំពើ​បាប​ដែល​រឹប‌រួត​យើង​នេះ​ចោល​ទៅ
ហើយ​ព្យាយាម​រត់​តម្រង់​ទៅ​មុខ តាម​ព្រះ‌អម្ចាស់​ដាក់​ឱ្យ​យើង​រត់។ 
ត្រូវ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ព្រះ‌យេស៊ូ ដែល​ជា​ដើម​កំណើត​នៃ​ជំនឿ ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យជំនឿ​នេះ​បាន​គ្រប់​លក្ខណៈ។»
(ហប ១១,១-២; ១២,១-២)

ជំនឿនេះ ទី១នាំឱ្យយើងចេះក្រឡេកមើលទៅអតីតកាល ដើម្បីឱ្យយើងចេះទទួលស្គាល់ និងទុកចិត្តលើសេចក្តីពិត ដែលព្រះគ្រីស្តបានបំពេញតាមព្រះបន្ទូលសន្យាក្នុងព្រះគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីទី១ ដែលបានថ្លែងពីព្រះអង្គ ទាំងគម្ពីរវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការីជាដើម។ ព្រះយេស៊ូដែលយាងមកក្នុងលោកនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យព្រះបន្ទូលសន្យាកើតជារូបរាង។ ទី២ ជំនឿនេះនាំឱ្យយើងចេះក្រឡេកមើលប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ព្រះយេស៊ូ ដែលព្រះអង្គបានបំពេញនៅក្នុងគម្ពីរសម្ពន្ធថ្មី ជាពិសេសអំពីព្រឹត្តការណ៍អាថ៌កំបាំងនៃបុណ្យចម្លង គឺព្រះអង្គដែលបានរងទុក្ខលំបាក សោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ រហូតដល់ព្រះជាម្ចាស់បានលើកព្រះអង្គឡើង ហើយបានប្រទានព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមកបញ្ចាំចិត្តរបស់ក្រុមសាវ័ក។ ម្យ៉ាងទៀត ជំនឿនេះនាំឱ្យយើងចេះសង្កេតមើលប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ព្រះសហគមន៍។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត២០២៥ឆ្នាំរបស់ព្រះសហគមន៍​ រហូតមកដល់សម័យកាលរបស់យើងនាពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ ដំណឹងល្អរីកសាយនៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូល។ នេះគឺជាភស្តុតាងដែលនាំឱ្យយើងអាចមើលឃើញ ហើយជឿទុកចិត្តលើវត្តមានរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្តដែលគង់នៅ និងដឹកនាំព្រះសហគមន៍របស់ព្រះអង្គ។ កាលណាយើងធ្វើដូច្នេះ យើងនឹងមិនរវាទចិត្តចេញពីជំនឿឡើយ ហើយជំនឿនេះនឹងដឹកនាំយើងឱ្យចេះរស់នៅតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ជាពិសេស គឺជំនឿនេះហើយញ៉ាំងឱ្យយើងនឹករឭក ចងចាំ និងប្រារព្ធតាមពាក្យបណ្ដាំរបស់ព្រះយេស៊ូដែលបានបង្គាប់ក្រុមសាវ័កជាលើកចុងក្រោយថា៖ «ចូរ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ដើម្បី​នឹក​រឭក​ដល់​ខ្ញុំ» (លក ២២,១៩)។

• សេចក្ដីសង្ឃឹម

«សេចក្ដី​សង្ឃឹម​មិន​ធ្វើឱ្យ​យើង​ខក​ចិត្ត​ឡើយ
ព្រោះ​ព្រះ‌ជាម្ចាស់​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះ‌ហឫទ័យ​
ស្រឡាញ់របស់​ព្រះ‌អង្គ​មក​ក្នុង​ចិត្ត​យើង
ដោយ​ប្រទាន​ព្រះ‌វិញ្ញាណ​ដ៏‌វិសុទ្ធ​មក​យើង។
សេចក្ដី​សង្ឃឹម​នេះ​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​យុថ្កា​មួយ
​ដ៏​ជាប់​មាំ‌មួនសម្រាប់​ព្រលឹង​របស់​យើង។»
(រ៉ូម ៥,៥; ហប ៦,១៩)។

សេចក្តី​​សង្ឃឹមនៅក្នុងគ្រីស្តសាសនាមិនមែនជាទ្រឹស្ដី ឬជាទស្សនៈរបស់មនុស្សនោះទេ ពោលគឺជាព្រះអំណោយ​​ទាន​មក​ពី​ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រទានឱ្យយើង ក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូគ្រីស្តដែលបានបំពេញសក្ខីភាពនៅក្នុង​ប្រត្តិសាស្រ្ត​​ស្របតាមព្រះបន្ទូល​សន្យា ក្នុងគម្ពីរធម្មវិន័យ និងគម្ពីរព្យាការី ដែលបានថ្លែងចំពោះប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីទី១។ សេចក្តីសង្ឃឹមនេះនាំឱ្យយើងចូលរួមបំពេញបេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អយ៉ាងសកម្មតាមគំរូរបស់គ្រីស្តទូតប៉ូល។ ដ្បិតលោកគឺជាគ្រីស្តទូតដ៏ឧត្ដមបំផុតម្នាក់នៅក្នុងគ្រីស្តសាសនាដែលបានប្រកាស និងបង្រៀនយើងឱ្យស្គាល់ និងមានសេចក្តីសង្ឃឹមនេះ។ គ្រីស្តទូតប៉ូលស៊ូប្តូរជីវិត ធ្វើការនឿយ‌ហត់ច្រើនជាងគេ រងទុក្ខលំបាករាប់មិនអស់ ជាប់ឃុំឃាំង និងជួបគ្រោះថ្នាក់ជាញឹកញ៉ាប់ ក្នុងពេលធ្វើដំណើរផ្សងគ្រោះថ្នាក់ចម្ងាយរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រចំនួនបីលើក នៅតំបន់សមុទ្រមេឌីទេរ៉ាណេរហូតដល់ទ្វីបអឺរ៉ុប ដើម្បីប្រកាសដំណឹង​ល្អដល់ជាតិសាសន៍នានា។ ជាពិសេស លោកខ្វល់ខ្វាយរៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយ​គិតដល់ព្រះ‌សហគមន៍ទាំងអស់ផងដែរ (២ករ ១១,​២៣-២៨)។

សម្តេចប៉ាប ហ្រ្វង់ស៊ីស្កូ អញ្ជើញយើងឱ្យមានសេចក្តីសង្ឃឹមជានិច្ច “ដ្បិតសេចក្តីសង្ឃឹមដាស់យើងឱ្យចេះស្រេកឃ្លាន ចេះស្រូបយក ចេះ​ប៉ងប្រាថ្នាជីវិតគ្រប់លក្ខណៈ និងជោគជ័យ។ សេចក្តីសង្ឃឹមផ្តល់​ឱ្យមានឆន្ទៈ​ចង់បានឧត្តមភាពដែលបំពេញដួងចិត្តឱ្យបានស្កប់ស្កល់ និងលើកតម្កើងវិញ្ញាណយើងឱ្យស្គាល់សេចក្តីថ្លៃថ្នូរដូចជា សេចក្តីពិត សេចក្តីសប្បុរស សោភ័ណភាព យុត្តិធម៌ និងសេច​ក្តីស្រឡាញ់។ សេចក្តីសង្ឃឹមផ្ដល់ឱ្យមានចិត្តក្លាហាន ចេះសម្លឹងមើលហួសពីសេចក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួន គឺសុវត្ថិភាព និងរង្វាន់បន្តិចបន្តួចដែលបង្រួញទស្សនវិស័យវែងឆ្ងាយ ដើម្បីផ្តល់ឱ្យយើងមានឧត្ដមគតិដែលញ៉ាំងឱ្យជីវិតកាន់តែស្រស់​ស្អាត និងមានប្រយោជន៍ថែមទៀត។” (Fratelli Tutti, លេខ ៥៥)។

សេចក្ដីសង្ឃឹមលើកទឹកចិត្តយើងឱ្យចេះព្យាយាម ចេះស៊ូទ្រាំ និងអត់ធ្មត់ ជាពិសេសនៅពេលជួបឧបសគ្គដ៏លំបាកធ្ងន់ធ្ងរ និងទុក្ខវេទនា។ សេចក្តីសេចក្ដីសង្ឃឹមញ៉ាំឱ្យយើងរស់នៅដោយមានទស្សនវិស័យចេះប្រមើលមើលទៅពេលអនាគតតាមគម្រោងការ និងតាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតព្រះបិតាជ្រាបនូវអ្វីដែលយើងត្រូវការមុនទូលសូមព្រះអង្គទៅទៀត (មថ ៦,៨)។ ជាពិសេស សេចក្តីសង្ឃឹមនេះនាំឱ្យយើងចេះត្រៀមខ្លួនរង់ចាំជួបព្រះគ្រីស្តដែលកំពុងតែយាងមក ដូចស្រ្តីក្រមុំប្រាំនាក់ដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃរង់ចាំទទួលស្វាមី (មថ ២៥,១-១៣)។

• សេចក្តីស្រឡាញ់

«ខ្ញុំ​ឱ្យ​វិន័យ​ថ្មី​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​ត្រូវ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។
អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដូច​ខ្ញុំ​បាន​ស្រឡាញ់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ។
បើ​អ្នក​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក មនុស្ស​ទាំង​អស់​មុខ​ជា​ដឹង​ថា
អ្នក​រាល់​គ្នា​ពិត​ជា​សាវ័ករបស់​ខ្ញុំ​មែន។»
(យហ ១៣,៣៤)

សេចក្តីស្រឡាញ់វិសេសជាងគេក្នុងចំណោមគុណធម៌ទាំងបី ពីព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ គឺជាវិន័យកំពូលក្នុងគ្រីស្តសាសនា ដែលព្រះយេស៊ូបានធ្វើជាគំរូដល់ក្រុមសាវ័ករបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានស្រឡាញ់គេដល់ទីបំផុត រហូតដល់សោយទិវង្គតនៅលើឈើឆ្កាងថែមទៀតផង។ គ្មាន​នរណា​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ខ្លាំង​ជាង​អ្នក​ដែល​ស៊ូ​ប្ដូរ​ជីវិត ដើម្បី​មិត្ត​សម្លាញ់​របស់​ខ្លួន​នោះ​ឡើយ (យហ ១៥,១៣)​។ ព្រះ​យេស៊ូគ្រីស្តមិនចាត់ទុកយើងជាសាវ័កតែប៉ុណ្ណោះទេ គឺព្រះអង្គរាប់យើងជាមិត្តសម្លាញ់ថែមទៀតផង។ គ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ណាធំជាងនេះនោះទេ ហើយក៏គ្មានវិន័យណាដែលប្រសើជាងវិន័យនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់នេះដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលប្រសូតជាមនុស្សក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដើម្បីប្រទានព្រះអង្គផ្ទាល់ជាវិន័យសម្រាប់មនុស្ស។ សេចក្តីស្រឡាញ់នេះនាំឱ្យយើងចេះរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នភាព តាមអត្តសញ្ញាណជាក់លាក់របស់យើងជាគ្រីស្តបរិស័ទ ដោយការប្រព្រឹត្តជាក់ស្តែងតាមគំរូរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត គឺស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ដូចព្រះអង្គបានស្រឡាញ់យើង ដែលគ្មានអ្វីអាចបំបែកបានឡើយ សូម្បីតែសេចក្តីស្លាប់ (រ៉ូម ៨,៣៨-៣៩)។ ព្រះយេស៊ូក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា បើយើងស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក មនុស្ស​ទាំង​អស់​មុខ​ជា​ដឹង​ថា យើង​ពិត​ជា​សាវ័ក​របស់ព្រះអង្គប្រាកដ​មែន។ ក្នុងលិខិតកូរិនថូសទី១ គ្រីស្តទូតប៉ូលបានសរសេរពន្យល់យ៉ាងច្បាស់អំពីលក្ខណៈពិសេសនៃសេចក្តីស្រឡាញ់នេះ៖

«សេចក្តីស្រឡាញ់រមែងតែងតែជួយកសាង។
អ្នក​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ តែង‌តែ​អត់‌ធ្មត់ ជួយ​ធុរៈ​គេ ហើយ​មិន​ចេះ​ឈ្នានីស​គេ​ទេ។
អ្នក​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ មិន​វាយ‌ឫក​ខ្ពស់ មិន​អួត‌បំប៉ោង​ឡើយ។ 
អ្នក​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ មិន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ថោក​ទាប មិន​ស្វែង​រក​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន
មិន​មួម៉ៅ មិន​ចង​គំនុំ មិន​អប‌អរ​នឹង​អំពើ​ទុច្ចរិត​ទេ តែ​រីក‌រាយ​នឹង​សេចក្ដី​ពិត​វិញ។
អ្នក​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ អត់​ឱនឱ្យទាំង​អស់ ជឿ​ទាំង​អស់ សង្ឃឹម​ទាំង​អស់ ហើយ​ទ្រាំ‌ទ្រ​ទាំង​អស់។»
(១ករ ៨,១; ១៣,៤-៧)

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

កាលណាយើងចេះរស់នៅតាមអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនជាគ្រីស្តបរិស័ទ ពោលគឺតាមមុខងារ និងគុណធម៌ទាំងបីនៃគ្រីស្តសាសនាដូចបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ ផ្តល់ឱ្យយើងមានឆន្ទៈល្អមោះមុត និងត្រឹមត្រូវ ដើម្បីកសាងសង្គមថ្មី។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ យើងមានកម្លាំងចិត្តមាំមួនអាចជម្នះរាល់ឧបសគ្គនៃរលកសង្គមជាក់ជាមិនខាន។ ដ្បិតយើងមិនមែនរស់នៅដោយពឹងពាក់តែលើកកម្លាំងខ្លួនឯងនោះទេ គឺយើងទុកចិត្តលើព្រះហឫទ័យប្រណីសណ្តោស និងឧបក្ការគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបំភ្លឺ និងដឹកនាំយើង។ ព្រះ‌ជាម្ចាស់​អាច​ធ្វើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ហួស​ពី​សេចក្ដី​សុំ និង​ហួស​ពី​អ្វីៗ​ដែល​យើង​នឹក​គិត ដោយ‌សារ​ឫទ្ធា‌នុភាព​របស់​ព្រះ‌អង្គ​ដែល​បំពេញ​សកម្ម‌ភាព​នៅ​ក្នុង​យើង (អភ ៣,២០)។ ព្រះអង្គនឹងប្រោសឱ្យយើងរកឃើញព្រះអំណោយរបស់យើងម្នាក់ៗ ដើម្បីចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងកិច្ចការសប្បុរស និងបំពេញបេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អ ហើយយើងលែងទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទអសកម្មទៀតហើយ។

ខាងក្រោមនេះ គឺជាប្រធានបទចំនួនប្រាំដើម្បីជួយណែនាំឱ្យយើងជាអ្នកដឹកនាំមានប្រាជ្ញា និងស្មារតីក្នុងការបម្រើនាយុគសម័យឌីជីថលនេះ។

ការដឹកនាំក្នុងសម័យឌីជីថល

ក្រុមទី១. តើហេតុអ្វីខ្ញុំនៅទីនេះ?

ក្រុមទី២. តើខ្ញុំត្រូវសម្រេចចិត្តយ៉ាងដូចម្តេច?

ក្រុមទី៣. តើមេដឹកនាំមានតាំងពីកំណើត ឬត្រូវបណ្ដុះបណ្តាល?

ក្រុមទី៤. តើអ្នកជាអ្នកដឹកនាំ ឬជាអ្នកដើរតាម?

ក្រមទី៥. តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានចំពោះការបំពានលើបណ្តាញសង្គម?

ក្រុមទី៦. តើខ្ញុំត្រូវជឿលើអ្វីនៅក្នុងពិភពព័ត៌មានក្លែងក្លាយនេះ?

ក្រុមទី៧. តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីថែមទៀតដើម្បីជួយភពផែនដី?

ក្រុមទី៨. តើត្រូវបញ្ចប់អំពើហិង្សាយ៉ាងដូចម្តេច?