ភាគទីពីរ​៖
អគ្គសញ្ញាទាំងប្រាំពីរនៃព្រះសហគមន៍

១២១០. ព្រះគ្រីស្តបានតែងតាំងអគ្គសញ្ញានៃធម៌វិន័យថ្មី។ អគ្គសញ្ញានោះមានប្រាំពីរ គឺអគ្គសញ្ញា​ជ្រមុជ​ទឹក អគ្គ​សញ្ញាលាបថ្ងាស អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ (អភិបូជា) អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស អគ្គសញ្ញាលាបប្រេង​អ្នក​ជម្ងឺ អគ្គ​សញ្ញា​តែងតាំង និងអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍។ អគ្គសញា​ទាំង​ប្រាំ​ពីរប៉ះពាល់នឹងដំណាក់កាល និង​វេលា​សំខាន់ៗ​​​នៃជីវិតរបស់គ្រីស្តបរិស៍ទ៖ អគ្គសញ្ញានោះ ផ្តល់កំណើត និងធ្វើឱ្យលូតលាស់ ជួយព្យាបាល និង​ផ្តល់​បេសកកម្ម​ដល់ជីវិតខាងជំនឿរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ។ ហេតុនេះ ដំណាក់​កាល​នៃជីវិតខាងធម្មជាតិ និងដំណាក់​កាល​​នៃ​​ជីវិត​ខាងវិញ្ញាណស្រដៀងគ្នា (សន្ត ថូម៉ាស នៃអាកាំង)។

១២១១. យោងតាមលក្ខណៈប្រៀធៀបនេះ យើងនឹងបរិយាយអំពីអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្ត​បរិស័ទ​ពេញលេញ (ជំពូកទីមួយ ) បន្ទាប់មកអំពីអគ្គសញ្ញាជួយព្យាបាល (ជំពូកទីពីរ) ទីបំផុតអំពីអគ្គសញ្ញា ដែលជួយគ្រីស្តបរិស័ទឱ្យរួបរួមគ្នា និងជួយគេក្នុងបេសកកម្មរបស់ខ្លួន (ជំពូកទីបី )។ ការរៀបចំនេះ មាន​របៀប​ផ្សេងទៀត  ប៉ុន្តែ ដោយរៀបចំអគ្គសញ្ញាបែបនេះ យើងអាចយល់ឃើញថា អគ្គសញ្ញាដូចជាសព៌ាង្គកាយ ដែលអគ្គសញ្ញានីមួយៗ​មានតួនាទីដ៏សំខាន់។ ក្នុងសព៌ាង្គកាយនេះ ពិធីអរព្រះគុណជាអគ្គសញ្ញាសំខាន់បំផុត ដ្បិត​ពិធីនេះជា “អគ្គសញ្ញានៃ​អគ្គ​សញ្ញា”​ គឺ “អគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ​ទាំង​អស់​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អភិបូជា​ដូច​ជា​ទី​ចុង​ក្រោយ​​របស់អគ្គសញ្ញានោះ” (សន្ត ថូម៉ាស​ នៃ​អាកាំង)។

 ជំពូកទីមួយ​៖​
អគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ

១២១២. ការរស់នៅជាគ្រីស្តបរិស័ទចាក់ឫស លើអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ គឺ​មាន​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណ (អភិបូជា)។ “យើងអាចប្រៀបធៀបម្យ៉ាង ការចូល​រួម​ចំណែក ក្នុង​សភាព​ជា​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះគ្រីស្ត​បានប្រោសប្រទានឱ្យ​មនុស្ស​​លោក ជាមួយនឹង​ប្រភព ការលូតលាស់ និងការទ្រទ្រង់នៃជីវិតខាងធម្មជាតិ។ គ្រីស្តបរិស័ទ ដែល​បាន​កើត​ជាថ្មី​ដោយ​សារ​​អគ្គ​សញ្ញា​​ជ្រមុជទឹក ទទួល​​កម្លាំងពីអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស និងទទួលនំបុ័ងនៃជីវិត​អស់កល្បជា​និច្ចក្នុង​​អគ្គ​សញ្ញា​អរព្រះ​គុណ។ ហេតុ​នេះ ហើយបានជាដោយសារអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់​ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ​ពេញ​លេញ គ្រីស្តបរិស័ទ​តែង​តែ​ទទួល​លក្ខណៈ​​សម្បត្តិ​​នៃព្រះជន្មរបស់ព្រះជាម្ចាស់កាន់តែច្រើនឡើងៗ ហើយ​ដើ​រ​ឆ្ពោះទៅភាពល្អ​​ឥត​ខ្ចោះ​នៃសេចក្ដី​ស្រលាញ់” (សម្ដេចប៉ាប ប៉ូលទី៦)។

ប្រការទី១៖​ ​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក

១២១៣. អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដ៏វិសុទ្ធជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការរស់នៅទាំងស្រុងរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ជាខ្លោង​ទ្វារនៃជីវិតក្នុងអង្គព្រះវិញ្ញាណ (vitae spiritualis ianua ) និងជាទ្វារដែលបើកឱ្យទទួលអគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ។ ដោយ​សារអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក យើងរួចពីបាប និងជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ យើងក្លាយទៅជាសិរីរាង្គរបស់​ព្រះ​គ្រីស្ត និងចូលក្នុងព្រះសហគមន៍ ដោយរួមចំណែកក្នុងបេសកកម្មរបស់ព្រះសហគមន៍ (មហាសន្និបាត​នៅទី​ក្រុង​ហ្ល្វូរង់៖ DS ១៣១៤ ; CIC ២០៤,១ ; ៨៤៩ ; CCEO ៦៧៥,១)៖ “អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកជាអគ្គសញ្ញានៃ កំណើតថ្មីដោយសារទឹក និងក្នុងព្រះបន្ទូល” (CR ២,២,៥)។

១. តើគេហៅអគ្គសញ្ញានេះយ៉ាងដូចម្ដេច?

១២១៤. គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក  ដ្បិតពិធីជ្រមុជក្នុងទឹក (baptizein ជាភាសាក្រិក) ដែលជាពិធីសំខាន់បំផុតនៃអគ្គសញ្ញានេះ ជានិមិត្តរូបថា អ្នកស្វែងយល់ត្រូវបញ្ចុះក្នុងសេចក្ដីស្លាប់របស់ព្រះគ្រីស្ត ហើយមានជីវិតថ្មីរួមជាមួយព្រះអង្គ (រម ៦,៣-៤ ; កូឡ ២,១២)​។ គេបាន “កើតសាជាថ្មី” (២ករ ៥,១៧ ; កាឡ ៦,១៥)។

១២១៥. គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា “ការលាងជំរះឱ្យបានកើតជាថ្មី និងការប្រទានឱ្យមានជីវិតថ្មី ដោយ​សារព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ” (ទត ៣,៥) ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះ​សំដៅ និងសម្រេចកំណើតពីទឹក និងពី​ព្រះ​វិញ្ញាណនេះ ដែលជាចាំបាច់ដើម្បីចូលក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (យហ ៣,៥)។

១២១៦. “គេហៅការមុជទឹកនេះ ថា ការបំភ្លឺចិត្តគំនិត  ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បំភ្លឺអស់អ្នកដែលទទទួលការអប់រំ (ជំនឿ) នេះ...” (សន្ត យូស្តាំង)។ ដោយបានទទួលក្នុងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកព្រះបន្ទូល “ជាពន្លឺដ៏ពិតប្រាកដ ដែល បំភ្លឺ​មនុស្សគ្រប់ៗរូប” (យហ ១,៩) អ្នកដែលបានជ្រមុជទឹក “ដែលទើបនឹងទទួលពន្លឺពីព្រះជាម្ចាស់” (ហប ១០,៣២) បានក្លាយទៅជា “បុត្រធីតានៃពន្លឺ” (១ថស ៥,៥) ហើយបានទៅជា “ពន្លឺ” ផ្ទាល់ខ្លួន (អភ ៥,៨)៖

អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកជាព្រះអំណោយទាន ដ៏ប្រសើរជាទីបំផុត នៃព្រះអំណោយទានផ្សេងទៀត របស់ព្រះ​ជាម្ចាស់ (...)។ យើងហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អំណោយ ការប្រោសប្រណី អភិសេក ការបំភ្លឺចិត្តគំនិត សំលៀកបំពាក់​ដែល​មិន​អាច​​រលួយបាន កំណើតថ្មី ត្រា និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានតម្លៃដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ អំណោយ ដ្បិតយើង​ផ្តល់​​អគ្គ​សញ្ញា​​នេះដល់អស់អ្នកដែលគ្មានយកអ្វីមកសោះ ការប្រោសប្រណី ដ្បិតយើងផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះដល់​មនុស្ស​គ្រប់រូប ទោះ​ជា​​មាន​ទោសក៏ដោយ ជ្រមុជទឹក ដ្បិតអំពើបាបត្រូវបញ្ចុះក្នុងទឹក អភិសេក ដ្បិតអគ្គសញ្ញា​ដ៏​សក្ការៈ​នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ទៅ​ជាស្តេច ការបំភ្លឺចិត្តគំនិត ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះជាពន្លឺដ៏ចិញ្ចាចចិញ្ចែង សម្លៀកបំពាក់ ដ្បិតអគ្គ​សញ្ញានេះបាំងការអៀន​ខ្មាស់​របស់​យើង ការ​មុជ​ទឹក ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះលាង ត្រា ដ្បិតអគ្គសញ្ញា​នេះ​ការពារ​យើង និងជាសញ្ញាថា ព្រះជាម្ចាស់​ជា​ព្រះ​​អម្ចាស់ (សន្ត គ្រែគ័រ នៃណាស៊ីអង់)។

 ២. ពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងការចាត់ចែងនៃការសង្រ្គោះ

និមិត្តរូបទុកជាមុននៃអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីចាស់

១២១៧. ក្នុងពិធីបុណ្យនៃរាត្រីបុណ្យចម្លង នៅពេលពិធីប្រសិទ្ធពរលើទឹក ព្រះសហគមន៍រម្លឹកយ៉ាង​ឧឡារិកនូវហេតុការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនៃប្រវត្តិសាស្រ្តអំពីការសង្រ្គោះ​ ដែលរៀបចំទុកជាមុនគម្រោងការដ៏អស្ចារ្យនៃ អគ្គ​សញ្ញា​ជ្រមុជទឹក៖

បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ដោយសារឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គៗតែងតែប្រព្រឹត្តការអស្ចារ្យ ដោយសារអគ្គសញ្ញា ផ្សេងៗ ហើយតាំងពីដើមរៀងមក ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យប្រើទឹកដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមក ដើម្បីសម្ដែងជាមុន អំពីព្រះហឫទ័យប្រោសប្រណីរបស់ព្រះអង្គតាមអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក (MR)។

១២១៨. តាំងពីកំណើតពីភពលោកមកម្ល៉េះ ទឹកដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតដូចជាសត្វលោក​ដ៏សុភាព​រាបសា និង​គួរ​ឱ្យ​សរសើរ ជាប្រភពនៃជីវិត ដែលបង្កើតជីវិត។ ក្នុងព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ “នៅ​រេរាពីលើផ្ទៃទឹក” (កណ ១,២)៖

កាលពីដើមដំបូងបង្អស់ ព្រះវិញ្ញាណព្រះអង្គរេរាលើទឹក ដើម្បីឱ្យទឹកបាន​ទទួលឫទ្ធានុភាព​ដែល​ប្រោស​ឱ្យបានវិសុទ្ធ (MR)។

១២១៩. ព្រះសហគមន៍បានយល់ឃើញថា សំពៅរបស់លោកណូអេជានិមិត្តរូបអំពីការសង្រ្គោះ ដោយ​សារ​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក។ តាមការពិត “មានមនុស្សមួយចំនួនតូច ប្រាំបីនាក់តែប៉ុណ្ណោះ ដែល​បាន​រួច​ជីវិត​ដោយ​សារ​ទឹក” (១ពត្រ ៣,២០)៖

ដោយទឹកជំនន់លិចផែនដី ព្រះអង្គបង្ហាញសញ្ញាសម្គាល់អំពីអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដែលផ្តល់ឱ្យ​មនុស្ស​កើត​ជាថ្មី ព្រោះទឹកបានបំផ្លាញអំពើអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង និងចាប់ផ្ដើមប្រោសឱ្យបានសុចរិត (MR)។

១២២០. បើទឹកទន្លេជានិមិត្តរូបនៃជីវិត ទឹកសមុត្រជានិមិត្តរូបនៃសេចក្ដីស្លាប់។ ហេតុនេះហើយ បានជា ទឹកអាចសំដៅទៅលើគម្រោងការដ៏អស្ចារ្យនៃព្រះឈើឆ្កាង។ ដោយសារនិមិត្តរូបនេះ ពេលយើងទទួល​អគ្គ​សញ្ញា​ជ្រមុជទឹក យើងរួមស្លាប់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត។

១២២១. ការឆ្លងកាត់សមុទ្រក្រហម ដែលពិតជារំដោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យរួចពីទាសភាពនៅ​ប្រទេស​​​​អេស៊ីប ប្រកាសទុកជាមុនថា អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹករំដោះឱ្យរួចពីបាប៖

ព្រះអង្គបានប្រោសពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំឱ្យដើរឆ្លងកាត់សមុទ្រក្រហម ដើម្បីឱ្យប្រជាជន អ៊ីស្រាអែលដែលរួចពីកណ្តាប់ដៃខ្មាំងសត្រូវនេះ ធ្វើជានិមិត្តរូបនៃប្រជារាស្រ្តនៃបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (MR)។

១២២២. ទីបំផុត ការឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់ជានិមិត្តរូបទុកជាមុននៃអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក។ ពេលនោះ ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទទួលព្រះអំណោយទាននៃទឹកដី ដែលព្រះអង្គបានសន្យាដល់ពូជពង្សរបស់លោក អប្រាហាំ ហើយដែលតំណាងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះបន្ទូលសន្យានៃមរតកដ៏ល្អប្រសើរនេះកើតជារូបរាង ក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី។

ពិធីជ្រមុជទឹករបស់ព្រះគ្រីស្ត

១២២៣. ព្រះគ្រីស្តយេស៊ូបំពេញនិមិត្តរូបទាំងប៉ុន្មាននៃសម្ពន្ធមេត្រីចាស់។ ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមជីវិតជា​សាធារណៈរបស់ព្រះអង្គ ក្រោយពីបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីសន្ត យ៉ូហាន បាទីស្ត ក្នុងទន្លេយ័រដាន់ (មថ ៣,១៣) ហើយក្រោយពីបានមានព្រះជន្មថ្មី ព្រះអង្គផ្តល់បេសកកម្មនេះទៅក្រុមគ្រិស្តទូត៖ “ចូរចេញទៅនាំមនុស្ស គ្រប់​​ជាតិ​សាសន៍​ឱ្យធ្វើជាសាវ័ក ហើយធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឱ្យគេ ក្នុងព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះ​វិញ្ញាណ​​ដ៏​វិសុទ្ធ។ ត្រូវបង្រៀនគេឱ្យប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា” (មថ ២៨,១៩-២០) (មក ១៦,១៥-១៦)។

១២២៤. ព្រះអម្ចាស់នៃយើងបានស័្មគ្រចិត្តទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីសន្ត យ៉ូហាន ដែលមានសម្រាប់អ្នក​បាប ដើម្បី “ស្របតាមសេចក្ដីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ទុក” (មថ ៣,១៥)។ កាយវិការរបស់ព្រះយេស៊ូនេះ សម្ដែងឱ្យយើងដឹងថា ព្រះអង្គ “បានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់” (ភីល ២,៧)។ ព្រះវិញ្ញាណដែលរេរាលើទឹកនៃការ បង្កើតដំបូងយាងចុះមកសណ្ឋិតលើព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីចាប់ផ្តើមការបង្កើតថ្មី ហើយព្រះបិតាសម្ដែង​ឱ្យ​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​​យេស៊ូជា “ព្រះបុត្រាដ៏ជាទីស្រលាញ់របស់ព្រះអង្គ” (មថ ៣,១៦-១៧)។

១២២៥. ព្រះគ្រីស្តបានបើកប្រភពនៃពិធីជ្រមុជទឹកឱ្យមនុស្សទាំងអស់ក្នុងបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអង្គ។ តាមការពិត ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលអំពីទុក្ខលំបាកដែលព្រះអង្គនឹងរងនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹម ដូចជា “ពិធី​ជ្រមុជ” ដែល​ព្រះអង្គត្រូវតែទទួល (មក ១០,៣៨) (លក ១២,៥០)។ ព្រះលោហិត និងទឹកដែលហូរចេញពីឆ្អឹង ជំនីរបស់ព្រះយេស៊ូដែលត្រូវឆ្កាង (យហ ១៩,៣៤) ជានិមិត្តសញ្ញានៃពិធីជ្រមុជទឹក និងពិធីអរព្រះគុណ ដែល​ជាអគ្គសញ្ញានៃជីវិតថ្មី (១យហ ៥,៦-៨)៖ ហេតុនេះ យើងអាច “កើតពីទឹក និងពីព្រះវិញ្ញាណ” ដើម្បីចូល​ក្នុង​ព្រះ​រាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (យហ ៣,៥)។

ចូរគិតថា តើអ្នកជ្រមុជនៅឯណា តើពិធីជ្រមុជទឹកមកពីណា ក្រៅពីព្រះឈើឆ្កាងនៃព្រះគ្រីស្ត ក្រៅពី​មរណ​​ភាព​របស់ព្រះគ្រីស្ត? គម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងទាំងមូលស្ថិតនៅទីនោះ គឺព្រះអង្គបានរងទុក្ខលំបាកសម្រាប់​អ្នក។ អ្នក​រួច​ពី​បាប ក្នុងអង្គព្រះអង្គ អ្នកបានទទួលការសង្រ្គោះក្នុងអង្គព្រះអង្គ (សន្ត អំប្រ័រ)។

ពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះសហគមន៍

១២២៦. លុះដល់ថ្ងៃព្រះវិញ្ញាណយាងមក ព្រះសហគមន៍បានប្រារព្ធ និងផ្តល់អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដ៏​​វិសុទ្ធ។ សន្តសិលាប្រកាសចំពោះបណ្តាជនដែលរំជួលចិត្ត ដោយសារធម្មធម្មទេសនាទេសនារបស់លោក ថា៖ “សូម​បងប្អូន​កែ​ប្រែ​ចិត្តគនិត ហើយម្នាក់ៗត្រូវ​ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដើម្បីឱ្យព្រះ​ជាម្ចាស់​​លើក​លែង​ទោស​បងប្អូនឱ្យរួចពី​បាប ហើយបងប្អូននឹងទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលជាអំណោយ​ទាន​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់” (កក ២,៣៨)។ ក្រុមគ្រីស្តទូត និងសហការីរបស់ពួកលោក​ ផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹក​ដល់អស់​អ្នក​​ដែលផ្ញើ​ជីវិត​លើ​ព្រះយេស៊ូ គឺជនជាតិយូដា អស់អ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ និងសាសន៍ដទៃ (កក ២,៤១ ; ៨,១២-១៣ ; ១០,៤៨ ; ១៦,១៥)។ ពិធីជ្រមុជទឹក​តែងតែជាប់ទាក់ទិននឹងជំនឿ៖ សន្ត ប៉ូល ​មាន​ប្រសាសន៍​​ទៅកាន់ឆ្មាំ​គុក​របស់គាត់នៅភីលីពថា៖ “សូមជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៅ នោះព្រះជាម្ចាស់​នឹង​សង្រ្គោះ​លោក ព្រមទាំង​សង្រ្គោះ​ក្រុមគ្រួសាររបស់លោកផងដែរ” ហើយ “ឆ្មាំគុក និងក្រុមគ្រួសាររបស់​គាត់ក៏​បាន​ទទួល​​ពិធីជ្រមុជទឹក​ភ្លាម” (កក ១៦,៣១-៣៣)។

១២២៧. តាមគ្រីស្តទូតប៉ូល ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក អ្នកជឿរួមស្លាប់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត គេចូលទៅក្នុងផ្នូរ និង​មានជីវិតថ្មីជាមួយព្រះអង្គ៖

យើងទាំងអស់គ្នាដែលបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីរួមជាមួយព្រះគ្រីស្តយេស៊ូនោះ គឺយើង​បាន​ជ្រមុជ​រួម​ជាមួយព្រះអង្គដែលសោយទិវង្គត។ ហេតុនេះ ដោយពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីរួមស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គ យើង​ដូច​ជា​បាន​ចូលទៅក្នុងផ្នូររួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ដូច្នេះ ព្រះគ្រីស្តមានព្រះជន្មថ្មី ដោយសារសិរីរុង​រឿង​របស់​ព្រះ​បិតាយ៉ាងណា យើងក៏រស់នៅតាមរបៀបថ្មីយ៉ាងនោះដែរ (រម ៦,៣-៤) (កូឡ២,១២)។

អស់អ្នកដែលបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក “មានព្រះគ្រីស្តជាប់ជាមួយដែរ” (កាឡ ៣,២៧)។ ដោយ សារព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ពិធីជ្រមុជទឹកបន្សុទ្ធ ធ្វើឱ្យបានវិសុទ្ធ និងធ្វើឱ្យទៅជាសុចរិត (១ករ ៦,១១ ; ១២,១៣)។

១២២៨. អ្នកទទួលពិធីជ្រមុជទឹកដូចជាមុជទឹក ហើយ “ពួជដែលមិនចេះរលួយ”​ នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ​ជាម្ចាស់ផ្តល់ជីវិត​ (១ពត្រ ១,២៣ ; អភ ៥,២៦)។ និយាយអំពីពិធីជ្រមុជទឹក សន្ត អូគូស្តាំងមានប្រសាសន៍ថា៖ “ព្រះបន្ទូលយាងមកជួបវត្ថុធាតុ ហើយក្លាយទៅជាអគ្គសញ្ញា”។

៣. តើព្រះសហគមន៍ប្រារព្ធអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកយ៉ាងដូចម្ដេច?

ការបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ

១២២៩. តាំងពីសម័យក្រុមគ្រីស្តទូតមកម្ល៉េះ យើងក្លាយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទដោយដើរតាមផ្លូវមួយ ដែល​មានដំណាក់កាលជាច្រើន។ យើងអាចដើរតាមផ្លូវនេះ យឺតៗ ឬលឿន ក៏បានដែរ។ ផ្លូវនេះ មានចំណុចសំខាន់ៗ ខ្លះៗ​ដូចជាការប្រកាសព្រះបន្ទូល ការទទួលដំណឹងល្អដែលនាំឱ្យកែប្រែចិត្តគំនិត ការប្រកាសជំនឿ ពិធី​ជ្រមុជទឹក ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ការទទួលព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត។

១២៣០. ការបង្ហាត់នេះ បានផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនដងតាមសតវត្ស និងតាមកាលៈទេសៈ។ នៅសតវត្សដំបូងនៃព្រះ​សហគមន៍ ការបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទបានរីកចម្រើនច្រើន។ អ្នកស្វែងយល់ ត្រូវរៀបចំខ្លួនយ៉ាងយូរ ដោយ​មាន​ពិធីជួយត្រៀមខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់ ជាដំណាក់កាលខាងពិធីបុណ្យនៃផ្លូវរបស់អ្នកស្វែងយល់ រហូតដល់​ពួក​គេ​​ទទួលអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ។

១២៣១. នៅទីនោះពិធីជ្រមុជទឹករបស់កូនក្មេងបានទៅជាពិធីធម្មតានៃពិធីប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះ ពិធីនេះ បាន​ក្លាយ​ទៅ​​​ជាកិច្ចការតែមួយដែលសង្ខេបយ៉ាងខ្លីដំណាក់កាលទាំងប៉ុន្មាន មុននឹងទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ។ ពិធី​ជ្រមុជ​​ទឹក​​របស់កូនក្មេង​ទាមទារឱ្យមានការបង្ហាត់ក្រោយពីបានជ្រមុជទឹក គឺមិនគ្រាន់តែបង្រៀន​គេ​ក្រោយ​ពីបានជ្រមុជទឹកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងឱ្យការប្រោសប្រណីនៃពិធីជ្រមុជទឹករីកចម្រើន​ក្នុងខ្លួនអ្នក​ដែល​បាន​ជ្រមុជ​​ទឹកដែរ។ នេះគឺជាតួនាទីរបស់ការអប់រំជំនឿ។

១២៣២. ចំពោះព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស មហាសន្និបាតវ៉ាទីកង់ទីពីរបានកែឡើងវិញ “ក្បួនបង្ហាត់​មនុស្ស​ពេញ​វ័យឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ ដោយមានដំណាក់កាលប្លែកពីគ្នាជាច្រើន” (SC ៦៤) ដែល​ពិធីផ្សេងៗ​មាន​​នៅ​ក្នុង “Ordo initiationis christinae adultorum (១៩៧២)។ ម្យ៉ាងទៀត នៅក្នុង​ប្រទេស​ដែលមានមនុស្ស​ជាច្រើនមិនស្គាល់ព្រះគ្រីស្ត “​ក្រៅពីពិធីបញ្ចូលគ្រីស្តសានាតាមប្រពៃណីយើងនេះ មហាសន្និបាត​បាន​អនុញ្ញាតឱ្យទទួលកត្តាខ្លះៗដកស្រង់ពីពិធីផ្សេងៗបញ្ចូល​សាសនា​​តាមប្រពៃណីរបស់គេ ដូចមានឃើញ​ប្រជាជន​​នីមួយៗ​​តែង​តែប្រប្រឹត្តនោះ។ យើងអាច​សម្រួល​ពិធី​ទាំង​នោះឱ្យ​បាន​ស្រប​តាម​ពិធី​គ្រីស្ត​សាសនា​បាន។” (SC ៦៥ ;​ SC ៣៧-៤០)។

១២៣៣. ដូច្នេះហើយ បានជាសព្វថ្ងៃនេះ ក្នុងពិធីទាំងអស់ខាងបស្ចិម និងបូព៌ាប្រទេស ការបង្ហាត់មនុស្សពេញវ័យ​ឱ្យ​ទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញចាប់ផ្តើមដោយពិធីចូលព្រះសហគមន៍ រហូតដល់ការ​ប្រារព្ធតែម្តងគត់​​អគ្គ​សញ្ញា​​​ទាំងបី គឺអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណ (AG ១៤ ; CIC ៨៥១ ; ៨៦៥ ; ៨៦៦)។ ក្នុង​ពិធីខាងបូព៌ាប្រទេស ការបង្ហាត់កូនក្មេងចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលគេជ្រមុជទឹក ដែលមានអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស និង​អរ​ព្រះគុណ​ជាបន្តបន្ទាប់ភ្លាមៗនោះ ឯខាងបស្ចិមប្រទេសវិញ មានការអប់រំជំនឿអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដែលបញ្ចប់ដោយអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណ ដែលជាចំណុច​កំពូល​នៃ​ការ​បង្ហាត់​ឱ្យ​ទៅជា​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ពេញលេញ (CIC ៨៥១ ; ៨៦៨)។

ការអប់រំដោយអគ្គសញ្ញា

១២៣៤. យើងអាចយល់ឃើញយ៉ាងច្បាស់អំពីអត្ថន័យ និងព្រះអំណោយទានរបស់អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក តាម​រយៈ​​ពិធីផ្សេងៗនៃពិធីបុណ្យនេះ។ ដោយចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងកាយវិការ និងពាក្យសម្តីនៃពិធី​បុណ្យ​​នេះ គ្រីស្តបរិស័ទចាប់ផ្តើមយល់អំពីលក្ខណៈសម្បត្តិដែលអគ្គសញ្ញានេះសម្តៅ និងសម្រេច​ចំពោះអ្នក​ជ្រមុជ​​ទឹកគ្រប់រូប។

១២៣៥. នៅពេលចាប់ផ្តើមពិធីបុណ្យសញ្ញាឈើឆ្កាង ជាស្លាកស្នាមរបស់ព្រះគ្រីស្តលើអ្នក ដែលនឹង​ទៅ​ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ ហើយសម្តៅទៅលើព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលបាន​សង្រ្គោះ​យើង​នៅ​លើឈើឆ្កាង។

១២៣៦. ការប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បំភ្លឺបេក្ខជន និងអង្គប្រជុំ អំពីសេចក្ដីពិតដែលព្រះ​ជាម្ចាស់​សម្តែងឱ្យស្គាល់ ហើយជំរុញឱ្យផ្ញើជីវិតទាំងស្រុងទៅលើព្រះអង្គ ដែលមិនអាចបំបែកពីអគ្គ សញ្ញាជ្រមុជទឹកបានឡើយ។ តាមការពិត ពិធីជ្រមុជទឹកជា “អគ្គសញ្ញានៃជំនឿ” តាមរបៀបពិសេស ដ្បិតដោយ សារអគ្គសញ្ញានេះ យើងចូលក្នុងជីវិតនៃជំនឿខាងអគ្គសញ្ញា។

១២៣៧. ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹកមានន័យថា ព្រះជាម្ចាស់រំដោះអ្នកស្វែងយល់ឱ្យរួចពីអំពើបាប និង​ពី​មារ​កំណាច យើងធ្វើពិធីបណ្តេញខ្មោច លើបេក្ខេជន។ យើងចាក់ប្រេង ឬដាក់ដៃលើគេ ហើយគេលះ​បង់​មារ​ចោលយ៉ាងច្បាស់លាស់។ ដោយសារគេបានត្រៀមខ្លួនបែបនេះ គេអាចប្រកាសជំនឿរបស់ព្រះសហគមន៍ ដែល​យើងនឹង “ប្រគល់ឱ្យ” គេដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក (រម ៦,១៧)។

១២៣៨. យើងប្រសិទ្ធពរលើទឹក ដោយពាក្យអង្វរឱ្យព្រះវិញ្ញាណយាងមក (នៅវេលាដដែល ឬនៅ​រាត្រី​បុណ្យចម្លង)។​ ព្រះសហគមន៍ទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ឱ្យឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ​យាងចុះ​ក្នុង​ទឹក​នេះ ដោយសារព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឱ្យអស់អ្នកដែលនឹងជ្រមុជ “កើតពីទឹក និងពីព្រះវិញ្ញាណ” (យហ ៣,៥)។

១២៣៩. បន្ទាប់មក មានពិធីសំខាន់បំផុត នៃអគ្គសញ្ញា គឺពីធីជ្រមុជទឹក តែម្តង ដែលសម្តែង និងសម្រេច​ថា អ្នក​ជ្រមុជ​ទឹកបានស្លាប់នឹងអំពើបាប ហើយបានចូលក្នុងព្រះជន្មនៃព្រះត្រៃឯកដ៏វិសុទ្ធបំផុត ដោយរួមស្លាប់​រួម​រស់​ជាមួយព្រះគ្រីស្ត។ ការជ្រមុជក្នុងទឹកបីដងសម្តែងយ៉ាងច្បាស់លាស់ពិធីជ្រមុជទឹក ប៉ុន្តែ តាំងពីបុរាណកាល យើង​​​អាចចាក់ទឹកបីដងលើក្បាលរបស់អ្នកដែលជ្រមុជទឹក។

១២៤០. ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស ពេលចាក់ទឹកបីដងនោះ​ អ្នកទទួលមុខងារ​បម្រើព្រះ​សហគមន៍​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ “ឈ្មោះ ខ្ញុំជ្រមុជអ្នក ដោយព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ”។ ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ខាងបូព៌ាប្រទេស ដោយអ្នកស្វែងយល់បែរមុខទៅខាងបូព៌ា លោកបូជាចារ្យមានប្រសាសន៍ថា៖ “អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ឈ្មោះ ទទួលពិធីច្រមុជទឹក ដោយព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ” ហើយ​រាល់​ពេលលោកអង្វរព្រះមួយព្រះអង្គនៃព្រះត្រៃឯក លោកជ្រមុជគេក្នុងទឹក និងលើកគេឡើងវិញ។

១២៤១. ការចាក់ប្រេងគ្រីស្មា ជាប្រេងក្រអូបដែលលោកអភិបាលបានប្រសិទ្ធពរ សម្តែងនូវព្រះ​អំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធចំពោះអ្នកដែលបានជ្រមុជទឹក។ គេបានក្លាយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ គឺគេ បានទទួលការ “អភិសេក” នៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ រួមចំណៃកជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដែលបានទទួលការអភិសេកជា​បូជាចារ្យ ជាព្យាការី​ និងជាព្រះមហាក្សត្រ (OBP ៦២)។

១២៤២. ក្នុងពិធីបុណ្យនៃព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេស ពិធីចាក់ប្រេងក្រោយពីបានជ្រមុជទឹកជាអគ្គ សញ្ញាគ្រីស្មា (លាបថ្ងាស)។ ក្នុងពិធីបុណ្យខាងបស្ចិមប្រទេស ពិធីនេះប្រកាសទុកជាមុនថា លោកអភិបាលនឹង ចាក់ប្រេងគ្រីស្មាម្តងទៀត ពោលគឺអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសដែលដូចជា “បញ្ជាក់” និងបង្ហើយពិធីអភិសេកពេល​ជ្រមុជ​ទឹក។

១២៤៣. ពិធីបំពាក់អាវសឆើតឆាយ ជានិមិត្តរូបថា អ្នកដែលបានជ្រមុជទឹក “មានព្រះគ្រីស្ត​ជាប់​ជាមួយ​” (កាឡ ៣,២៧) គឺគេបានមានជីវិតថ្មីជាមួយព្រះគ្រីស្ត។ ទៀន ដែលយើងអុជទៅនឹងទៀនព្រះជ័យ សម្តែងថា ព្រះគ្រីស្តបានបំភ្លឺអ្នកពន្លកថ្មី។ ក្នុងព្រះគ្រីស្ត អ្នកដែលបានជ្រមុជទឹកជា “ពន្លឺនៃពិភពលោក” (មថ ៥,១៤) (ភីល ២,១៥)។ អ្នកដែលបានជ្រមុជទឹកថ្មីនេះ បានទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងអង្គព្រះបុត្រាតែមួយ។ គេអាចសូត្រធម៌សេចក្ដីអធិដ្ឋាននៃបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ ឱព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ។

១២៤៤. ពិធីទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតជាលើកទីមួយ ។ ដោយសារគេបានទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះ ជាម្ចាស់ និងបានបំពាក់អាវនៃពិធីមង្គលការ អ្នកពន្លកថ្មីអាចចូលរួមក្នុង​ “ពិធីមង្គលការរបស់កូនចៀម” ហើយ​ទទួល​អាហារនៃជីវិតថ្មី គឺព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត។ ព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ា​ប្រទេស​រក្សាទុក​ឯកភាព​នៃពិធីបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ ដោយជូនព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត​ដល់អស់អ្នកដែលបាន​ជ្រមុជ​ទឹក និងបានទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស សូម្បីតែដល់កូនក្មេងដែរ ដោយរម្លឹកអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ “ទុក​ឱ្យក្មេងៗមករកខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកវាឡើយ” (មក ១០,១៤)។ ព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស​ ដែលមាន​តែ​អ្នក​ចេះដឹងខ្លួនអាចទទួលព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត សម្ដែងថា អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណតាមអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដោយ យកកូនក្មេងដែលទើបបានជ្រមុជទឹកទៅជិតអាសនៈដើម្បីសូត្រធម៌ឱព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ។

១២៤៥. ពិធីប្រទានពរយ៉ាងឧឡារិក បញ្ចប់ពិធីជ្រមុជទឹក។ នៅពេលដែលមានកូនក្មេងទើបកើតបាន​ជ្រមុជ​ទឹក យើងប្រទានពរដល់ម្តាយរបស់កូននេះតាមរបៀបពិសេស។

៤. តើអ្នកណាអាចទទួលពិធីជ្រមុជទឹកបាន?

១២៤៦. “អ្នកណាដែលមិនទាន់បានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកអាចទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ហើយមានតែអ្នកនោះ ដែល​អាចទទួលបាន” (CIC ៨៦៤)។

ពិធីជ្រមុជទឹករបស់មនុស្សពេញវ័យ

១២៤៧. តាំងពីដើមដំបូងនៃព្រះសហគមន៍ ក្នុងកន្លែងដែលយើងទើបតែប្រកាសដំណឹងល្អ ពិធីជ្រមុជទឹក​របស់មនុស្សពេញវ័យជាស្ថានភាពធម្មតា។ ដូច្នេះ ការបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ (ការត្រៀមខ្លួន​​ទទួល​ពិធីជ្រមុជទឹក) មានសារៈសំខាន់។ ការបង្ហាត់នេះ ត្រូវតែណែនាំឱ្យផ្ញើជីវិតលើព្រះជាម្ចាស់ និង​ឱ្យ​មាន​​របៀប​រស់​នៅតាមគ្រីស្តសាសនា ហើយ​រៀបចំឱ្យ​ទទួល​ព្រះអំណោយទាន​របស់ព្រះ​ជាម្ចាស់​ក្នុង​អគ្គ​សញ្ញា​ជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណ។

១២៤៨. ការបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ ឬការអប់រំអ្នកស្វែងយល់ មានគោលដៅឱ្យអ្នក​នោះ កែ​ប្រែ​ចិត្តគំនិត និងផ្ញើជីវិតទាំងស្រុងទៅលើព្រះអង្គ ដោយឆ្លើយតបនឹងព្រះជាម្ចាស់ និងដោយ​រួបរួម​ជាមួយ​​នឹង​សហគមន៍មួយ។ “ការ​អប់រំជំ​នឿនោះ (...) ជាការ​ហ្វឹក​ហ្វឺនឱ្យ​​គេរស់​នៅ​បែបជាគ្រីស្តបរិស័ទក្នុងគ្រប់វិស័យ​ប្រចាំ​ជីវិត (...)។ សាវ័ក​របស់ព្រះគ្រីស្តរួបរួមជាមួយព្រះបរមគ្រូ ដោយទទួលការអប់រំ និង​ហ្វឹកហ្វឺន​ផងដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជាត្រូវណែនាំអ្នកទទួលការអប់រំជំនឿទាំងនោះ ឱ្យ​ចូលក្នុងគម្រោងការដ៏អស្ចារ្យ​នៃការ​សង្គ្រោះ​យ៉ាង​សមរម្យ និងត្រូវបង្ហាត់គេឱ្យរស់នៅស្របតាមបែបដំណឹងល្អ​ទៀតផង។ ត្រូវណែនាំគេដោយពិធីផ្សេងៗ​តាម​ពេល​វេលា​ជាលំដាប់លំដោយ ឱ្យចូលរួមក្នុងរបៀបរស់នៅតាមជំនឿ ឱ្យចូលរួមក្នុងពិធី​បុណ្យ​នា​នា​នៃ​ព្រះ​​សហគមន៍ ព្រមទាំងឱ្យ​គេមាន​ចិត្តស្រឡាញ់ ស្របតាមប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង” (AG ១៤ ; OICA ១៩​ និង ៩៨)។

១២៤៩. “អ្នកស្វែងយល់ក៏នៅក្នុងព្រះដំណាក់ព្រះ​គ្រីស្តរួចហើយដែរ។ ជារឿយៗ គេរស់នៅដោយមាន​ជំនឿ​មាំមួន មានចិត្តសង្ឃឹម និងមានចិត្តស្រឡាញ់ផង” (AG ១៤)។ “ព្រះ​សហគមន៍​ដែលប្រៀបដូចជាម្តាយ ក៏ចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុក​​​ដាក់​​​នឹងគេ ថ្នាក់​ថ្នម​ថែទាំគេក្នុងឋានៈជាកូនចៅ ដោយចិត្ត​ស្រឡាញ់​ដែរ” (LG ១៤ ; CIC ២០៦ ; ៧៨៨,៣)។

ពិធីជ្រមុជទឹករបស់កូនក្មេង

១២៥០. សភាពជាមនុស្សត្រូវរបួសដោយសារអំពើបាប ដូច្នេះហើយ បានជាពេលកើតមក សូម្បីតែ​កូន​ក្មេង​ត្រូវ​តែកើតជាថ្មីក្នុងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដែរ (DS ១៥១៤) ដើម្បីឱ្យរួចពីអំណាចនៃភាពងងឹត និងចូលក្នុង​សេរីភាព​នៃបុត្រ​ធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (កូឡ​១,១២-១៤) ដែលព្រះអង្គត្រាស់ហៅមនុស្សទាំងអស់។ យើង អាចយល់ឃើញយ៉ាងជាក់ច្បាស់អំពីព្រះអំណោយដ៏ឥតគិតថ្លៃនៃការសង្រ្គោះ ក្នុងពិធីជ្រមុជទឹករបស់កូនក្មេង។ បើមិនផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកដល់កូនក្មេងក្រោយពីបានកើតមកទេ ព្រះសហគមន៍ និងឪពុកម្តាយនឹងមិនផ្តល់ឱ្យ កូនក្មេងនេះបានទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាព្រះអំណោយទានដ៏លើសលប់ក្រៃលែង (CIC ៨៦៧ ; CCEO ៦៨១ ; ៦៨៦)។

១២៥១. ឪពុកម្តាយជាគ្រីស្តបរិស័ទត្រូវទទួលស្គាល់ថា ទំនៀមទំលាប់នេះស្របនឹងតួនាទីរបស់គេ ដែល​ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ឱ្យ គឺឱ្យគេចិញ្ចឹមកូន (LG ១១ ; ៤១ ; GS ៤៨ ; CIC ៨៦៨)។

១២៥២. ទំនៀមទំលាប់ជ្រមុជទឹកកូនក្មេងជាប្រពៃណីដ៏យូរអង្វែងរបស់ព្រះសហគមន៍។ គេបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពី ប្រពៃណីនេះតាំងពីសតវត្សទីពីរ។ ក៏ប៉ុន្តែ គេអាចផ្តល់​ពិធី​ជ្រមុជ​​ទឹកដល់កូនក្មេង (CDF) ​តាំង​ពីសម័យក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត គឺនៅ​ពេល “ក្រុមគ្រួសារទាំងមូល” បានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក (កក ១៦,១៥.៣៣ ; ១៨,៨ ; ១ករ​១,១៦) ។

ជំនឿ និងពិធីជ្រមុជទឹក

១២៥៣. ពិធីជ្រមុជទឹកជាអគ្គសញ្ញានៃជំនឿ (មក ៦,១៦)។ ប៉ុន្តែ អ្នកជឿត្រូវការសហគមន៍របស់អ្នកជឿ ឯទៀតៗ។ គ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ៗអាចជឿតែក្នុងជំនឿរបស់ព្រះសហគមន៍ប៉ុណ្ណោះ។ មិនបាច់ឱ្យអ្នកស្វែងយល់ មានជំនឿគ្រប់លក្ខណៈ និងមាំមួនទេ ឱ្យតែគេចាប់ផ្តើមមានជំនឿដែលនឹងរីកចម្រើន បានហើយ។ យើងសួរ​ទៅ​​អ្នកស្វែងយល់ ឬបងធម៌របស់គេថា៖ “តើអ្នកសុំអ្វីពីព្រះសហគមន៍?” ហើយគេឆ្លើយថា៖ “ជំនឿ!”។

១២៥៤. ជំនឿត្រូវតែរីកចម្រើនក្រោយពី មនុស្សបានជ្រមុជទឹក ទោះជាកូនក្មេង ឬមនុស្សពេញវ័យយ៉ា​ង​ណា​ក៏​ដោយ។ ហេតុនេះហើយ បានជារៀងរាល់ឆ្នាំ នៅក្នុងរាត្រីបុណ្យចម្លង ព្រះសហគមន៍រម្លឹកពាក្យសន្យា​នៃ​ពិធី​​ជ្រមុជ​​ទឹក​ឡើង​​វិញ។ ការត្រៀមខ្លួនឱ្យជ្រមុជទឹករៀបចំតែឱ្យចូលក្នុងជីវិតថ្មីប៉ុណ្ណោះ។ ពិធីជ្រមុជ​ទឹក​ជា​ប្រភព​​​នៃ​ជីវិត​ថ្មីក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត ហើយជីវិតទាំងស្រុងរបស់គ្រីស្តបរិស័ទផុសចេញពីព្រះអង្គ។

១២៥៥. ដើម្បីឱ្យព្រះអំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជទឹកអាចរីកចម្រើនបាន ឪពុកម្តាយត្រូវតែជួយ ដូច​ឪពុក​ម្តាយ​​ធម៌ ដែរ។ ឪពុកម្តាយធម៌ត្រូវតែជាមនុស្សដែលមានជំនឿរឹងមាំ ដែលអាច និងត្រៀមខ្លួន​ជួយ​អ្នក​ដែល​ទើប​ជ្រមុជ​ទឹក ទោះជាកូនក្មេង ឬមនុស្សពេញវ័យក្ដី នៅតាមផ្លូវរបស់គេ​ ក្នុងការរស់នៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ (CIC ៨៧២-៨៧៤)។ តួនាទីរបស់ពួកគេពិតជាមុខងារនៃព្រះសហគមន៍ (officium ) (SC ៦៧)។ ព្រះ​សហគមន៍​ទាំងមូលទទួលខុសត្រូវ ក្នុងការលាតសន្ធឹង និងការរក្សាទុកព្រះអំណោយទានដែល​មក​ពី​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក។

៥. តើអ្នកណាអាចផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកបាន?

១២៥៦. ជាធម្មតា អ្នកផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹក គឺមានលោកអភិបាល និងលោកបូជាចារ្យ ហើយនៅក្នុងព្រះ សហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស លោកឧបដ្ឋាកផងដែរ (CIC ៨៦១,១ ; CCEO ៦៧៧,១)។ បើមានការចាំបាច់ ទោះជាអ្នកមិនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក៏ដោយ ក៏អាចផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកបាន លុះត្រាតែគេមានបំណង​ផ្តល់​ពិធីនេះ គឺមានបំណងចង់ធ្វើអ្វីដែលព្រះសហគមន៍ធ្វើពេលផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹក ដោយ​ព្រះ​នាម​ព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ព្រះសហគមន៍យល់ឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មាន​ព្រះ​ហឫទ័យ​​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ទាំងអស់ (១ធម ២,៤) ហើយពិធីជ្រមុជទឹកជាការចាំបាច់ដើម្បីទទួលការសង្រ្គោះផងដែរ (មក ១៦,១៦)។

 ៦. ចាំបាច់ត្រូវតែទទួលពិធីជ្រមុជទឹក

១២៥៧. ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់អះអាងថា ចាំបាច់ត្រូវតែទទួលពិធីជ្រមុជទឹកដើម្បីទទួលការសង្រ្គោះ (យហ ៣,៥)។ ហេតុនេះ ព្រះអង្គបានបញ្ជាក្រុមសាវ័កឱ្យទៅប្រកាសដំណឹងល្អ និងផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកដល់គ្រប់ជាតិ សាសន៍ទាំងអស់ (មថ ២៨,២០ ; DS ១៦១៨ ; LG ១៤ ; AG ៥)។ អស់អ្នកដែលបានទទួលដំណឹងល្អ ហើយ​ដែលអាចសុំទទួលអគ្គសញ្ញានេះ ចាំបាច់ត្រូវតែទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីទទួលការសង្រ្គោះ (មក ១៦,១៦)។ ព្រះ​សហគមន៍​មិនស្គាល់មធ្យោបាយ​ផ្សេង​ទៀត​ក្រៅពីពិធី​ជ្រមុជ​ទឹកទេ ដើម្បីធានាថា នឹងចូលក្នុង​បរមសុខ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។ ហេតុនេះ ព្រះសហគមន៍ប្រុងប្រយ័ត្នមិន​ធ្វេសប្រហែសនឹងបេសកកម្ម ដែលខ្លួនបាន​ទទួល​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់ គឺឱ្យអស់អ្នកដែលអាចទទួលពិធីជ្រមុជទឹក “កើតពីទឹក និងពីព្រះវិញ្ញាណ”។ ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជាប់​ចំណង​​ការសង្រ្គោះជាមួយនឹងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ប៉ុន្តែព្រះអង្គផ្ទាល់មិនជាប់ចំណងនឹងអគ្គសញ្ញា​នា​នា​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ ។

១២៥៨. តាំងពីដើមរៀងមក ព្រះសហគមន៍ជឿជាក់យ៉ាងម៉ឹងម៉ាត់ថា អស់អ្នកដែលស្លាប់ ដោយសារ​ជំនឿ ទោះបីមិនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកក៏ដោយ ក៏ដូចជាបានទទួលជ្រមុជទឹកដោយសារពួកគេបានស្លាប់ដើម្បី និង ដោយរួបរួ​ម​ជាមួយព្រះគ្រីស្ត។ ទោះជាមិនមែនជាអគ្គសញ្ញាក៏ដោយ ក៏ពិធីជ្រមុជក្នុងឈាម និង​បំណង​ប្រថ្នា​ចង់​បាន​ទទួល​ពិធីជ្រមុជទឹក បង្កើតផលនៃពិធីជ្រមុជទឹកដែរ ។

១២៥៩. ចំពោះអ្នកស្វែងយល់ ដែលស្លាប់មុននឹងទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ហើយប្រាថ្នាយ៉ាងច្បាស់លាស់ ចង់បានទទួលពិធីនេះ ដោយសោកស្តាយចំពោះអំពើបាបរបស់ខ្លួន និងព្យាយាមរស់នៅក្នុងសេចក្ដី​ស្រលាញ់ បំណង​​​​​​នេះ ធានា​ថា នឹងទទួលការសង្រ្គោះ ដែលគេមិនបានទទួលតាមអគ្គសញ្ញា។

១២៦០. “ដោយព្រះគ្រីស្តសោយទិវង្គតដើម្បីមនុស្សទាំងអស់ និងដោយព្រះជាម្ចាស់កំណត់ទីដៅតែមួយ ឱ្យជីវិតមនុស្ស​យ៉ាងពិតមែននោះ ពោលគឺឱ្យរួមរស់ជាមួយព្រះអង្គ យើងត្រូវតែយល់ថា ព្រះ​​​វិញ្ញាណ​​ដ៏​វិសុទ្ធ​ប្រោសឱ្យមនុស្សទាំងអស់​អាចរួមជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលសោយ​​​ទិវង្គត និង​​​មាន​​​ព្រះជន្មថ្មី តាម​របៀបដែលព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់” (GS ២២ ; LG ១៦ ; AG ៧)។ អ្នកណា ដែលមិនស្គាល់ដំណឹងល្អរបស់ព្រះ គ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍របស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិត និងគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាម​អ្វី​ដែលគេដឹង អាចទទួលការសង្រ្គោះបាន។ យើងអាចស្មានថា បុគ្គលបែបនោះ មានបំណងប្រាថ្នា​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់នឹងទទួលពិធីជ្រមុជទឹក បើគេបានដឹងជាមុនថា ចាំបាច់ត្រូវតែទទួលពិធីនេះ ដើម្បីទទួលការ​សង្រ្គោះ។

១២៦១. ឯកូនក្មេងដែលស្លាប់ដោយមិនបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ព្រះសហគមន៍គ្រាន់តែអាចថ្វាយពួកវា ទៅ​ធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចព្រះសហគមន៍ធ្វើក្នុងពិធីបញ្ចុះសពសម្រាប់ពួកវា។ តាមការពិត ធម៌​មេត្តាករុណាដ៏លើសលប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យមនុស្សទាំងអស់ទទួលការ​សង្រ្គោះ (១ធម ២,៤) និងសេចក្ដីថ្នាក់ថ្នមរបស់ព្រះយេស៊ូចំពោះកូនក្មេង ដែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ “ទុកឱ្យក្មេងៗមក​រកខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកវាឡើយ” (មក ១០,១៤) ធ្វើឱ្យយើងអាចសង្ឃឹមថា កូនក្មេងដែលស្លាប់ដោយមិនបាន ទទួលពិធីជ្រមុជទឹកអាចដើរតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅការសង្រ្គោះផងដែរ។ ហេតុនេះ ព្រះសហគមន៍រម្លឹកថា មិនត្រូវ​ឃាត់ ក្មេងៗដែលមករកព្រះគ្រីស្តតាមព្រះអំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជទឹកដ៏វិសុទ្ធឡើយ។

៧. ព្រះអំណោយទានរបស់ពិធីជ្រមុជទឹក

១២៦២. ចំណុតខ្លះៗ ដែលវិញ្ញាណអាចដឹងខ្លួននៃពិធីអគ្គសញ្ញា សម្ដែងនូវផលផ្សេងៗនៃពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក។ ការជ្រមុជក្នុងទឹកជានិមិត្តរូបថា អ្នកជ្រមុជស្លាប់ ត្រូវបន្សុទ្ធ និងកើតជាថ្មី។ ផលសំខាន់ៗទាំងពីរ នៃពិធីនេះ គឺព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធប្រោសអ្នកជ្រមុជឱ្យរួចពីអំពើបាប ហើយឱ្យគេកើតជាថ្មី (កក ២,៣៨ ; យហ ៣,៥)។

ឱ្យរួចពីបាប...

១២៦៣. ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក ព្រះជាម្ចាស់លើកលែងទោសចំពោះអំពើបាបទាំងអស់ ទាំង​អំពើ​បាប​ដើម​ដំបូង ទាំងអំពើបាបដែលអ្នកជ្រមុជទឹកបានប្រព្រឹត្តផ្ទាល់ខ្លួន ទាំងទោសនៃអំពើបាបផងដែរ (DS ១៣១៦)។ តាមការពិត ចំពោះអស់អ្នកដែលកើតជាថ្មី គ្មាននៅសេសសល់អ្វី ដែលនឹង​រារាំង​គេមិន​ឱ្យ​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​រាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទោះជាអំពើបាបរបស់លោកអដាំមក្ដី អំពើបាបរបស់គេផ្ទាល់ខ្លួនក្ដី ឬ​ផល​នៃ​អំពើ​បាប ដែលធ្ងន់ជាងគេអាចនាំមនុស្សឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់ក្ដី។

១២៦៤. ក៏ប៉ុន្តែ ផលវិបាកខ្លះៗនៃអំពើបាបស្ថិតនៅក្នុងអ្នកដែលជ្រមុជទឹក ដូចជាទុក្ខលំបាក ជម្ងឺ សេចក្ដី ស្លាប់ ​ឬភាពទន់ខ្សោយដែលមកពីធម្មជាតិ (ដែលទាក់ទងនឹងចរិត...) ហើយលក្ខណៈមានចិត្តលម្អៀងចង់ ប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលការបញ្ជូនបន្តហៅថា កិលេសតណ្ហា ដែលប្រៀធៀបនឹង “ប្រភពនៃបាប” (fomes peccati)៖ “ព្រះជាម្ចាស់បានទុកកិលេសតណ្ហាដើម្បីឱ្យយើងតស៊ូ ប៉ុន្តែ កិលេសតណ្ហាមិនអាចធ្វើបាបដល់​អស់អ្នកដែលតស៊ូដោយចិត្តក្លាហាន ដែលមិនព្រមចូលដៃជាមួយទេ និងដោយ​មានព្រះហឫទ័យប្រណី​សន្តោស​របស់ព្រះគ្រីស្តជួយ”។ លើសពីនេះទៅទៀត “គេនឹងទទួលភួងជ័យ លុះត្រាតែគេប្រយុទ្ធ​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​ក្បួន” (២ធម ២,៥)។ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៥១៥)។

“កើតជាថ្មី”

១២៦៥. ពិធីជ្រមុជទឹកមិនគ្រាន់តែបន្សុទ្ធអំពីអំពើបាបទាំងអស់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យពន្លកថ្មី “កើត ជាថ្មី” (២ករ ៥,១៧) ឱ្យទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (កាឡ ៤,៥-៧) ដែល “រួបរួមជាមួយព្រះអង្គ” (២ពត្រ ១,៤) ជាសិរីរាង្គរបស់ព្រះគ្រីស្ត (១ករ ៦,១៥ ; ១២,២៧) ទទួលមរតករួមជាមួយព្រះអង្គ (រម ៨,១៧) និងជា ព្រះដំណាក់របស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ (១ករ ៦,១៩)។

១២៦៦. ព្រះត្រៃឯកដ៏វិសុទ្ធបំផុតប្រោសប្រទានអ្នកដែលជ្រមុជទឹកឱ្យបានទៅជាវិសុទ្ធ និង​ឱ្យ​បានទៅជាមនុស្សសុចរិត ៖
- ទើបគេអាចផ្ញើជីវិតលើព្រះជាម្ចាស់ សង្ឃឹមលើព្រះអង្គ និងស្រលាញ់ព្រះអង្គ ដោយគុណធម៌ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន
- ទើបគេអាចមានរបៀបរស់នៅ និងប្រតិបត្តិតាមព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដោយព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ
- ទើបគេអាចប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ដោយគុណធម៌នៃសីលធម៌ ។

ហេតុនេះហើយ បានជារបៀបរស់នៅហួសធម្មជាតិរបស់គ្រីស្តបរិស័ទចាក់ឫសក្នុងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដ៏វិសុទ្ធ។

ព្រះជាម្ចាស់បង្រួបបង្រួមយើងក្នុងព្រះសហគមន៍ជាព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត

១២៦៧. ពិធីជ្រមុជទឹកធ្វើឱ្យយើងទៅជាសិរីរាង្គនៃព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត។ “ហេតុនេះ (...) យើងជា​សិរីរាង្គរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក” (អភ ៤,២៥)។ ពិធីជ្រមុជទឹកធ្វើឱ្យយើងរួមជាមួយព្រះសហគមន៍ ។ ប្រជាជនតែមួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃសម័្ពន្ធមេត្រីថ្មី ដែលហួសព្រំដែនខាងធម្មជាតិរបស់ប្រជាជាតិនានា ​វប្បធម៌ ជាតិសាសន៍ និងភេទ កើតមកពីពិធីជ្រមុជទឹក៖ “យើងបានទទួលពិធីជ្រមុជក្នុងព្រះវិញ្ញាណតែមួយ ដើម្បីផ្សំ​គ្នា​ឡើង​ជាព្រះកាយតែមួយ ហើយយើងសុទ្ធតែបានទទួលព្រះវិញ្ញាណតែមួយដែរ” (១ករ ១២,១៣)។

១២៦៨. អ្នកដែលជ្រមុជទឹកបានទៅជា “ថ្មដ៏មានជីវិត” ដើម្បី “កសាងព្រះដំណាក់របស់ព្រះវិញ្ញាណធ្វើ ជាក្រុមបូជាចារ្យដ៏វិសុទ្ធ” (១ពត្រ ២,៥)។ ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក ពួកគេរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្តក្នុងឋានៈជា​បូជាចារ្យ ក្នុងបេសកកម្មរបស់ព្រះអង្គជាព្យាការី និងជាព្រះមហាក្សត្រ ពួកគេជា “ពួជសាសន៍ដែលព្រះជាម្ចាស់​បានជ្រើសរើស ជាក្រុមបូជាចារ្យរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ជាជាតិសាសន៍ដ៏វិសុទ្ធ ជាប្រជារាស្រ្តដែលព្រះជាម្ចាស់បាន​យក​​​មកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឱ្យបងប្អូនប្រកាសដំណឹង​អំពីស្នា​ព្រះហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​អង្គ​​ដែល​បានហៅបងប្អូនឱ្យចេញពីទីងងឹតមកកាន់ពន្លឺដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ” (១ពត្រ ២,៩)។ ដោយ​សារ​ពិធី​ជ្រមុជទឹក អ្នកដែលជ្រមុជរួមជាមួយគ្រីស្តបរិស័ទឯទៀតៗដែលសុទ្ធតែជាបូជាចារ្យ ។

១២៦៩. ដោយសារគេបានទៅជាសមាជិកព្រះសហគមន៍ អ្នកដែលជ្រមុជមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន​ឯងទៀតទេ (១ករ ៦,១៩) ប៉ុន្តែ គេជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដែលសោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី ដើម្បីយើង (២ករ ៥,១៥)។ ហេតុនេះ គេត្រូវគោរពចុះចូលអ្នកដទៃ (អភ ៥,២១ ; ១ករ ១៦,១៥-១៦) បម្រើគេ (យហ ១៣,១២-១៥) ក្នុងសហភាពរបស់ព្រះសហគមន៍ “ទុកចិត្ត និងស្តាប់បង្គាប់” អ្នកដឹកនាំព្រះសហគមន៍ (ហប ១៣,១៧) ព្រមទាំង “គោរព (ពួកលោក) ដោយចិត្តស្រលាញ់” (១ថស ៥,១២-១៣)។ ពិធីជ្រមុជទឹកនាំឱ្យ​ទៅជា​អ្នក​ទទួល​ខុសត្រូវ និងមានភារកិច្ចយ៉ាងណា អ្នកដែលជ្រមុជទឹកក៏មានសិទ្ធិនៅក្នុងព្រះសហគមន៍យ៉ាងនោះដែរ ពោលគឺទទួល​អគ្គសញ្ញា ស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងឱ្យព្រះសហគមន៍ជួយ​គាំទ្រគេខាង​វិញ្ញាណ​ផង​ដែរ (LG ៣៧ ; CIC ២០៨-២២៣)។

១២៧០. “(អ្នកជ្រមុជទឹក) កើតជាថ្មីនិងទៅជាបុត្រ​​​ធីតា​​​របស់ព្រះបិតា គេត្រូវតែប្រកាសនៅចំពោះមុខ​មនុស្ស​លោក​​នូវជំនឿ​ដែលគេ​បានទទួលពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​​​សារព្រះ​​​សហគមន៍” (LG ១១) ហើយចួលរួម ចំណែកក្នុងសកម្មភាពនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ (LG ១៧ ; AG ៧,២៣)។

ចំណងនៃអគ្គសញ្ញាចងគ្រីស្តបរិស័ទឱ្យរួបរួមជាមួយគ្នាជាធ្លុងតែមួយ

១២៧១. ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹកជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ គ្រីស្តបរិស័ទរួបរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយ ហើយជាមួយអស់ អ្នក​ដែលមិនទាន់រួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍កាតូលិកឱ្យបានពេញលក្ខណៈដែរ៖ “អស់​អ្នក​ដែល​ផ្ញើ​ជីវិត​លើ​ព្រះ​​គ្រីស្ត​ ហើយ​បាន​ទទួល​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជ​ទឹក​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ ក៏គេ​រួបរួម​ម៉្យាងជា​មួយ​ព្រះ​សហគមន៍​កាតូលិក​ដែរ ទោះ​បី​គេ​មិនរួប​រួម​យ៉ាង​​ពេញ​លក្ខណៈក្ដី (...)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​បង​ប្អូន​ទាំង​នោះ​ ពិត​ជា​​មនុស្ស​​សុចរិត​ដោយគេផ្ញើជីវិតលើព្រះគ្រីស្ត គេ​បាន​ទទួល​ជំនឿនោះនៅពេលគេទទួល​អគ្គសញ្ញា​ជ្រមុ​ជ​ទឹក គេ​ចូល​​រួម​ក្នុង​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ត​ ​គេ​ក៏​ពិត​ជា​មាន​ឈ្មោះ​ថា ជា​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ដែរ” (UR ៣)។ “ ហេតុនេះ ពីធី​ជ្រមុជ​ទឹក​ពិតជាចំណងនៃឯកភាពខាងអគ្គសញ្ញា  ដែលចងអស់អ្នកដែលកើតជាថ្មីដោយសារពិធីនោះ” (UR ២២)។

ស្នាមខាងវិញ្ញាណដែលមិនអាចរលុបឡើយ...

១២៧២ ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក អ្នកជ្រមុជរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្ត និងមានលក្ខណៈ​ដូច​​ព្រះ​​​គ្រីស្ត​​​ដែរ (រម ៨,២៩)។ ពិធីជ្រមុជទឹកដូចជាវាយត្រាខាងវិញ្ញាណដែលមិនអាចរលុបទេ (character) ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា គេ​ជា​​កម្មសិទិ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ត។ អំពើបាប​ណាមួយ​មិនអាច​លុប​បំបាត់​ស្នាម​នេះ​ទេ ទោះបី​អំពើ​បាប​​ឃាត់​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក​មិនឱ្យបង្កើតផលបានក៏ដោយ (DS ១៦០៩-១៦១៩)។ យើងផ្តល់​ពិធី​ជ្រមុជ​​ទឹក​ម្តង​ជាការស្រេច យើង​ក៏​មិនអាចផ្តល់ពិធីនេះម្តងទៀតបានដែរ។

១២៧៣. ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក អ្នកដែលជ្រមុជរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍ គ្រីស្តបរិស័ទបានទទួល​សញ្ញា​សម្គាល់ខាងអគ្គសញ្ញា ដែលតម្រង់ពួកគេក្នុងពិធីបុណ្យខាងគ្រីស្តសាសនា (LG ១១)។ ពិធីជ្រមុជទឹកធ្វើ ឱ្យ​គ្រីស្តបរិស័ទអាចបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ដោយចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងពិធីបុណ្យដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះ​សហគមន៍ ហើយធ្វើឱ្យពួកគេទៅជាបូជាចារ្យ ដោយមានរបៀបរស់នៅដ៏វិសុទ្ធ ដោយ​ចិត្ត​ស្រលាញ់​យ៉ាង​ស័ក្តិ​សិទ្ធិ (LG ១០)។

១២៧៤. “ត្រារបស់ព្រះអម្ចាស់ ” (“Dominicus character ”) (សន្ត អូគូស្តាំង) ជាត្រា​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញា​ណ​ដ៏​វិសុទ្ធ​បានដៅចំណាំយើង “ទុកសម្រាប់ថ្ងៃដែលព្រះអង្គនឹងយាងមកលោះយើង” (អភ ៤,៣០) (អភ ១,១៣-១៤ ; ២ករ ១,២១-២២)។ “តាមការពិត ពិធីជ្រមុជទឹកជាត្រានៃជីវិតអស់កល្ប​ជា​និច្ច” (សន្ត អ៊ីរ៉េណេ)។ គ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់​ដែល​​នឹង “រក្សាទុកត្រា” រហូតដល់ទីបំផុត ពោលគឺនៅតែស្មោះត្រង់នឹង​លក្ខ័ណ​នៃ​ពិធី​ជ្រមុ​ជ​ទឹក​របស់​គេនឹង​អាច​ទៅបរមសុខ “ដោយមានសញ្ញាសម្គាល់នៃជំនឿ” ជាជំនឿនៃពិធីជ្រមុជទឹករបស់គេ ដោយ​រង់​ចាំ​ឃើញព្រះ​​ជាម្ចាស់​យ៉ាងសប្បាយ (ដែលសម្រេចជំនឿ​យ៉ាង​ពេញ​លេញ) និងដោយរង់​ចាំ​ឱ្យ​មនុស្សមាន​ជីវិត​ថ្មី។

សង្ខេប

១២៧៥. ត្រូវតែទទួលអគ្គសញ្ញាបី ដើម្បីបានទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញសិទ្ធ គឺអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដែល ចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មី អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ដែលពង្រឹងជីវិតថ្មីនេះ និងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ដែលបំប៉នសាវ័កជាមួយ នឹងព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីបានក្លាយទៅជាព្រះគ្រីស្ត។

១២៧៦. “​ចូរ​ចេញ​ទៅ​នាំ​មនុស្ស​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​ឱ្យ​ធ្វើជា​សាវ័ក‌​ ហើយ​ធ្វើ​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក​ឱ្យពួក​គេ​ក្នុង​​ព្រះ​នាម​ព្រះ​បិតា​‌ ព្រះ​បុត្រា ​និង​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ។ ​ត្រូវ​បង្រៀន​ពួកគេ​ឱ្យ​​ប្រតិ​បត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ដែល​​ខ្ញុំ​បាន​បង្គាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា” (មថ ២៨,១៩-២០)។

១២៧៧. ពិធីជ្រមុជទឹកផ្តល់ឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទមានជីវិតថ្មីក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត។ តាមព្រះហឫទ័យ របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ យើងត្រូវតែទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីទទួលការសង្រ្គោះ ដូចជាព្រះសហគមន៍ផ្ទាល់ ដែលនាំឱ្យ​យើង​ទទួល​ពិធីជ្រមុជទឹក។

១២៧៨. ពិធីសំខាន់បំផុតនៃបុណ្យជ្រមុជទឹក គឺជ្រមុជបេក្ខជនក្នុងទឹក ឬចាក់ទឹកលើក្បាលគាត់ ដោយ ទូលអង្វរព្រះត្រៃឯកដ៏វិសុទ្ធបំផុត ពោលគឺព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

១២៧៩ . ផលនៃពិធីជ្រមុជទឹក ឬការប្រណីសន្តោសនៃពិធីជ្រមុជទឹក មានច្រើន គឺការរំដោះឱ្យរួចពី បាបដើមដំបូង និងឱ្យរួចពីបាបផ្ទាល់ខ្លួនទាំងប៉ុន្មាន កំណើតឱ្យជីវិតថ្មី ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សទៅជាបុត្រ​ធីតារបស់ព្រះបិតា សិរីរាង្គរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងព្រះវិហាររបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ គ្រីស្តបរិស័ទចូលរួមក្នុងព្រះ សហគមន៍ ជាព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ហើយចូលរួមក្នុងឋានៈរបស់ព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យផងដែរ។

១២៨០. ពិធីជ្រមុជទឹកដៅសញ្ញានៃវិញ្ញាណមួយ ដែលមិនអាចរលុបបាន នៅក្នុងព្រលឹង ជាលក្ខណៈ ដែលញែកអ្នកជ្រមុជទឹកឱ្យគោរពប្រណិប័តន៍គ្រីស្តសាសនា។ ដោយសារលក្ខណៈនេះ យើង​មិន​អាច​ផ្តល់​ពិធី​​ជ្រមុជ​ទឹក​ម្តង​ទៀតបានឡើយ។

១២៨១. អស់អ្នកដែលទទួលមរណភាពដោយសារជំនឿ គឺអ្នកស្វែងយល់ និងអស់អ្នក ដែលមានព្រះ​ហឫទ័យប្រណីសន្តោសជំរុញ ទោះបីគេមិនស្គាល់ព្រះសហគមន៍ ប៉ុន្តែដែល​ស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់ដោយមាន​ចិត្ត​ស្មោះ និងខិតខំធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ ទទួលការសង្រ្គោះ ទោះបីគេមិនបានទទួលពិធីជ្រមុជ​ទឹក​ក៏​ដោយ (LG ១៦)។

១២៨២. តាំងពីដើមរៀងមក យើងផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកដល់កូនក្មេង ដ្បិតពិធីនេះ ជាព្រះអំណោយទាន​នៃ​ព្រះ​ហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែលមិនទាមទារឱ្យមនុស្សមានបុណ្យទេ។ កូនក្មេងជ្រមុជទឹក ក្នុងជំនឿនៃព្រះសហគមន៍។ ពេលចូលក្នុងជីវិតជាគ្រីស្តបរិស័ទ យើងទទួលសេរីភាពយ៉ាងពិតប្រាកដ។

១២៨៣. រីឯក្មេង ដែលស្លាប់ ដោយមិនបានជ្រមុជទឹក ពិធីបុណ្យព្រះសហគមន៍អញ្ជើញយើង ឱ្យជឿ​ទុក​ចិត្តលើធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអង្វរព្រះអង្គឱ្យគេទទួលការសង្រ្គោះ។

១២៨៤. បើមានករណីចាំបាច់ នរណាម្នាក់ក៏អាចផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកបាន ឱ្យតែគេមានបំណងធ្វើអ្វី​ដែលព្រះសហគមន៍ធ្វើ ហើយឱ្យគេចាក់ទឹកលើក្បាលបេក្ខជនដោយពោលថា៖ “ខ្ញុំជ្រមុជអ្នកក្នុងព្រះនាមព្រះ​បិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ”។

ប្រការទី២៖​ ​អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស

១២៨៥. រួមជាមួយអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក និងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសជា “អគ្គ សញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ”។ ត្រូវតែរក្សាទុកឯកភាពរបស់អគ្គសញ្ញាទាំងបីនោះ។ ដូច្នេះ ត្រូវ​​ពន្យល់ឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទដឹងថា ត្រូវតែទទួលអគ្គសញ្ញានេះ ដើម្បីឱ្យព្រះអំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជ​ទឹក​បាន​សម្រេច (OCf)។ តាមការពិត “ដោយសារអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ចំណងរវាងគ្រីស្តបរិស័ទនិងព្រះសហគមន៍ កាន់​​​តែ​ប្រសើរ​ឡើង គេក៏ទទួលកម្លាំងពិសេសរបស់​​​ព្រះ​​​វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងទទួលភារកិច្ចផ្សព្វផ្សាយជំនឿ​ ព្រម​ទាំង​​​ការពារជំនឿនេះផង ដោយពាក្យសម្តី និងដោយការ​​​ប្រតិបត្តិតាមជំនឿនេះដែរ ក្នុងឋានៈខ្លួនជាសាក្សី​ដ៏ពិត​ប្រាក​ដ​​​​របស់ព្រះគ្រីស្ត” (LG ១១ ; OCf)។

១. ការលាបថ្ងាសក្នុងការចាត់ចែងនៃការសង្រ្គោះ

១២៨៦. ក្នុងសម័្ពន្ធមេត្រីចាស់ ពួកព្យាការីបានប្រកាសថា ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមក​សណ្ឋិតលើព្រះមេស្ស៊ី ដែលគេទន្ទឹងរង់ចាំ (អស ១១,២) ដើម្បីបេសកកម្មរបស់ព្រះអង្គ (លក ៤,១៦-២២ ; អស ៦១,១)។ ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធយាងចុះសណ្ឋិតលើព្រះយេស៊ូ នៅពេលដែលព្រះអង្គទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោក យ៉ូហានជាសញ្ញាសម្គាល់បញ្ជាក់ថា គឺព្រះអង្គនេះហើយ ដែលយាងមក ដែលជាព្រះមេស្ស៊ី ជាព្រះបុត្រារបស់ ព្រះជាម្ចាស់ (មថ ៣,១៣-១៧ ; យហ ១,៣៣-៣៤)។ ដោយបានចាប់កំណើតពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ព្រះយេស៊ូក៏រួមជាមួយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលព្រះបិតាប្រទានឱ្យព្រះអង្គ “យ៉ាងបរិបូណ៍” (យហ ៣,៣៤) ឱ្យ​​បាន​ពេញ​លក្ខណៈ ​អស់​មួយជីវិត និងក្នុងបេសកកម្មទាំងស្រុងរបស់ព្រះអង្គ។

១២៨៧. ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ពុំមានព្រះបំណងប្រោសប្រទានព្រះវិញ្ញាណយ៉ាងបរិបូណ៍នេះ ឱ្យព្រះ​មេស្ស៊ី​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺប្រទានឱ្យប្រជាជនទាំងមូល (អគ ៣៦,២៥-២៧ ; យហ ៣,១-២)។ ជាច្រើនលើក ច្រើនសា ព្រះគ្រីស្តមានព្រះបន្ទូលសន្យានឹងចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណ (លក ១២,១២ ; យហ ៣,៥-៨ ; ៧,៣៧-៣៩ ; ១៦,៧-១៥ ; កក ១,៨) ព្រះអង្គក៏បានបំពេញទៅតាមព្រះបន្ទូលនេះ នៅថ្ងៃបុណ្យចម្លង (យហ ២០,២២) បន្ទាប់​មក តាមរបៀបច្បាស់លាស់ នៅថ្ងៃបុណ្យព្រះវិញ្ញាណយាងមក (កក ២,១-៤)។ ពោរពេញដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ ក្រុមគ្រីស្តទូតចាប់​ផ្តើម​​ប្រកាស “កិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់” (កក ២,១១) ហើយលោក​សិលា​ប្រកាសថា ការចាក់បង្ហូរ​នៃ​ព្រះ​​វិញ្ញាណ​នេះ ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ហើយ (កក ២,១៧-១៨)។ អស់​អ្នក​​​ដែល​​​បានជឿ​លើធម្មទេសនារបស់ក្រុមគ្រីស្តទូត ហើយដែលបានទទួលពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក បានទទួល​ព្រះអំណោយ​ទាន​​របស់​ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ (កក ២,៣៨)។

១២៨៨. “ចាប់តាំងពីពេលនេះមក ក្រុមគ្រីស្តទូតផ្តល់ព្រះ​អំណោយ​ទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណឱ្យពន្លក​ថ្មី​ដោយ​ដាក់ដៃលើពួកគេ ដើម្បីបំពេញព្រះបំណងរបស់ព្រះគ្រីស្ត។ ព្រះអំណោយទាននេះ បំពេញ​​ព្រះ​អំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជទឹកឱ្យបានពេញលក្ខណៈ (កក ៨,១៥-១៧ ; ១៩,៥-៦)។ ហេតុនេះហើយ បានជា​ក្នុងលិខិតផ្ញើជូនគ្រីស្តបរិស័ទជាតិហេប្រឺ ចាប់ផ្តើមមានលទ្ធិអំពីពិធីជ្រមុជទឹក និងអំពីពិធីដាក់ដៃ ក្នុងការ​បង្ហាត់ជាលើកដំបូង​ឱ្យ​​ទៅ​​ជា​គ្រីស្ត​បរិស័ទ (ហប ៦,២)។ ការបញ្ជូនបន្តនៃព្រះសហគមន៍កាតូលិកសម្គាល់​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវថា ពិធី​ដាក់​ដៃដូចជាប្រភពនៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ដែលបន្តព្រះអំណោយទាននៃបុណ្យព្រះ​វិញ្ញាណ​យាង​មកម្យ៉ាង (សម្ដេច​ប៉ាប ប៉ូលទី៦)។

១២៨៩.  ភ្លាមៗនោះ គេចាប់ផ្តើមលាបប្រេងក្រអូប (គ្រីស្មា) រួមជាមួយពិធីដាក់ដៃ ដើម្បីសម្ដែងនូវព្រះ អំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ពិធីលាបប្រេងនេះ សម្ដែងនូវឈ្មោះថា “គ្រីស្តបរិស័ទ” ដែលមានន័យ ថា​ “អ្នកដែលបានទទួលអភិសេក” គឺព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែល “ព្រះជាម្ចាស់បានចាក់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ​អភិសេក​ព្រះ​អង្គ” (កក ១០,៣៨)។ ពិធីលាបប្រេងមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ទាំងនៅបស្ចិម​ប្រទេស ទាំងនៅ​បូព៌ា​ប្រទេស។ ហេតុនេះ នៅបូព៌ាប្រទេស គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គ​សញ្ញាគ្រីស្មា ឬពិធីលាបប្រេងគ្រីស្មា ឬមីរ៉ូន បានសេចក្ដី​ថា​ គ្រិស្មា។ នៅ​បស្ចិម​ប្រទេស  អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសបញ្ជាក់ អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដែលបញ្ចប់ការ​បង្ហាត់​ឱ្យ​ទៅ​​ជាគ្រីស្ត​បរិស័ទ​ពេញ​លេញ ហើយពង្រឹងការប្រណីសន្តោសនៃពិធីជ្រមុជទឹក ដែលជាផលនៃព្រះ​វិញ្ញាណដ៏​វិសុទ្ធ។

ប្រពៃណីពីរ៖ បស្ចិម​ និងបូព៌ាប្រទេស

១២៩០. នៅសតវត្សដើម អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស និងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកធ្វើជាពិធីតែមួយ ដូចជា “អគ្គ​សញ្ញា​ពីរ​ជា​មួយ” តាម​ពាក្យ​សម្តី​របស់​សន្ត ស៊ីព្រីយ៉ាំង។ ក្នុងចំណោមមូលហេតុផ្សេងៗ ដោយសារមានពិធីជ្រមុជទឹករបស់​កូន​ក្មេង​​កាន់តែច្រើនៗគ្រប់ពេលវេលា ដោយសារមានព្រះសហគមន៍ (តាមភូមិ) កាន់តែច្រើនៗ ដែល​ធ្វើ​​ឱ្យភូមិ​ភាគ​​កាន់តែធំៗ លោកអភិបាលក៏មិនអាចដឹកនាំពិធីជ្រមុជទឹកទាំងអស់បានឡើយ។ នៅបស្ចិមប្រទេស គេចាប់​ផ្តើម​​​បំបែ​កអគ្គសញ្ញាទាំងពីរ ពីព្រោះគេចង់ទុកឱ្យលោកអភិបាលបង្ហើយអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក។ ព្រះ​សហគមន៍​ខាង​​​បូព៌ាប្រទេសបានរក្សាទុកឯកភាពនៃអគ្គសញ្ញាទាំងពីរនោះ ទើបលោកបូជាចារ្យដែលផ្តល់​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹកជា​អ្នក​​​ផ្តល់​អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសផងដែរ។ ប៉ុន្តែ លោកត្រូវតែប្រើ “មីរ៉ូន” ដែលលោក​អភិបាលបានប្រសិទ្ធពរ (CCEO ៦៩៥,១ ; ៦៩៦,១)។

១២៩១. ទំនៀមទម្លាប់មួយនៃព្រះសហគមន៍នៅទីក្រុងរ៉ូមបានជួយអភិវឌ្ឍប្រពៃណីនៃបស្ចិមប្រទេស ដោយ​​​គេ​​បាន​​លាបប្រេងពីរដង ក្រោយពីបានផ្ដល់អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក៖ ពេលពន្លកថ្មីជ្រមុជក្នុងទឹករួច​ហើយ លោក​បូជាចារ្យ​​​លាបប្រេងម្តង បន្ទាប់មក លោកអភិបាលលាបប្រេងម្តងទៀតលើថ្ងាសរបស់អ្នកដែលជ្រមុជទឹកថ្មីនោះ (សន្ត អ៊ីប៉ូលីត)។ ពិធីលាបប្រេងគ្រីស្មាដំបូង ដែលលោកបូជាចារ្យផ្តល់ឱ្យ នៅជាប់នឹងពិធីជ្រមុជទឹក ​សម្តែងថា អ្នកដែលជ្រមុជទឹករួមជាមួយព្រះគ្រីស្តក្នុងមុខងារជាព្យាការី ជាបូជាចារ្យ និងជាព្រះ​មហាក្សត្រ។ បើគេ​ផ្តល់​ពិធី​​ជ្រមុជទឹកដល់មនុស្សពេញវ័យ មានពិធីលាបប្រេងតែម្តងក្រោយពីបានជ្រមុជទឹក គឺ​អគ្គ​សញ្ញាលាបថ្ងាស។

១២៩២. របៀបប្រតិបត្តិរបស់ព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេសបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ អំពីឯកភាពនៃការ​បង្ហាត់​​​ឱ្យ​ទៅ​ជា​គ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ។ ឯចំពោះព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេសវិញ សម្ដែងយ៉ាងច្បាស់ថា គ្រីស្ត​បរិស័ទ​​ថ្មី​រួប​រួមជាមួយលោកអភិបាលរបស់គេ ដែលជាអ្នកធានា ហើយដែលជាអ្នកបម្រើឱ្យព្រះ​សហគមន៍​របស់​​លោករួប​​រួម​ជា​​មួយ​គ្នាជាធ្លុងតែមួយ បានទៅជាកាតូលិក និងមកពីក្រុមគ្រីស្តទូត គឺជាប់ចំណងនឹងព្រះ​សហគមន៍​របស់​​ព្រះ​គ្រីស្ត។

២. សញ្ញាសម្គាល់ និងពិធីនៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស

១២៩៣. ក្នុងពិធីនៃអគ្គសញ្ញានេះ ត្រូវវែកញែកសញ្ញាសម្គាល់នៃប្រេងអភិសេក អំពីអ្វីដែលអភិសេក​សម្ដែង និងសម្ដៅ គឺត្រា ខាងវិញ្ញាណ។

តាមព្រះគម្ពីរ និងពីបុរាណកាល ប្រេងអភិសេក មានអត្ថន័យជាច្រើន៖ ប្រេងជា​សញ្ញា​នឹងជីវិតដ៏ពេញបរិបូណ៍ (ទក ១១,១៤ ល។ល) និងពោរពេញដោយអំណរសប្បាយ (ទន ២៣,៥ ; ១០៤,១៥) ប្រេងបន្សុទ្ធ (លាបប្រេងមុន និងក្រោយបានមុជទឹក) ធ្វើឱ្យទន់ភ្លន់ (ប្រេងរបស់កីឡាករ) ជា​សញ្ញា​នៃ​ការព្យាបាល ដ្បិតប្រេងបន្ទន់ខ្ទាំ និងដំបៅ (អស ១,៦ ; លក ១០,៣៤) ហើយ​នាំឱ្យ​មាន​សោភណភាព​ត្រចះ​ត្រចង់ សុខភាពល្អ និង​កម្លាំងមាំមួន។

១២៩៤. យើងអាចយល់ឃើញថា អត្ថន័យនៃប្រេងអភិសេកទាំងអស់នោះ មាននៅក្នុងអគ្គសញ្ញាដែរ។ យើងលាបប្រេងអ្នកស្វែងយល់មុនពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីបន្សុទ្ធគេ និងពង្រឹងកម្លាំងរបស់គេ យើងលាបប្រេងអ្នក​ជម្ងឺ ដើម្បីព្យាបាល និងសម្រាលទុក្ខគេ។ យើងលាបប្រេងគ្រីស្មាក្រោយពីបានជ្រមុជទឹក ក្នុងអគ្គ​សញ្ញា​លាប​ថ្ងាស និងតែងតាំង ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា យើងទុកអ្នកទទួលអគ្គសញ្ញានោះសម្រាប់ឧទិ្ទសដល់ព្រះជាម្ចាស់។ ដោយ​សារអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស គ្រីស្តបរិស័ទ គឺអស់អ្នកដែលបានទទួលប្រេងអភិសេក ចូលរួមចំណែកច្រើន​ជាង​មុន​ក្នុងបេសកកម្មរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ក្នុងអង្គព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធដែលសណ្ឋិតយ៉ាងបរិបូណ៍លើព្រះអង្គ ដើម្បីឱ្យជីវិតទាំងស្រុងរបស់ពួកគេភាយ “ក្លិនក្រអូបរបស់ព្រះគ្រីស្ត” (២ករ ២,១៥)។

១២៩៥. ដោយសារពិធីលាបប្រេងនេះ អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសក៏ទទួល “ស្នាម” ជាត្រា​ នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ត្រាជានិមិត្តរូបនៃបុគ្គលម្នាក់ (កណ ៣៨,១៨ ; បច ៨,៦) ​អំណាច​របស់គេ (កណ ៤១,៤២) ជា​និមិត្តរូបថា បុគ្គលនេះជាម្ចាស់លើវត្ថុមួយ (ទក ៣២,៣៤) -ហេតុនេះ មេទ័ពធ្លាប់បោះត្រាលើ​ទាហាន​របស់គេ ហើយម្ចាស់វាយត្រាលើទាសកររបស់ខ្លួន-។ ត្រាបញ្ជាក់ឯកសារខាងច្បាប់ (១ពង្ស ២១,៨) ឬុឯកសារផ្សេងទៀត (យរ ៣២,១០) ហើយអាចធ្វើឱ្យឯកសារនេះទៅជាឯកសារសម្ងាត់ (អស ២៩,១១)។

១២៩៦. ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់មានព្រះបន្ទូលថា បានទទួលត្រានៃព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ (យហ ៦,២៧)។ ឯ គ្រីស្តបរិស័ទ ក៏បានទទួលត្រាដែរ៖ “ព្រះជាម្ចាស់បានដៅចំណាំសញ្ញាសម្គាល់ (ត្រា) របស់ព្រះអង្គលើយើង និង​ប្រទានព្រះវិញ្ញាណមកបញ្ចាំចិត្តយើងផងដែរ” (២ករ ១,២២) (អភ ១,១៣ ; ៤,៣០)។ ត្រានៃព្រះវិញ្ញាណដ៏​វិសុទ្ធនេះ បញ្ជាក់ថា យើងជាកម្មសិទ្ធិទាំងស្រុងរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងត្រូវបម្រើព្រះអង្គជានិច្ច ប៉ុន្តែ ត្រានេះ បញ្ជាក់​ដែរ​ថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយការពារថែរក្សាយើងនៅគ្រាលំបាកចុងក្រោយបំផុត (វវ​ ៧,២-៣ ; ៩,៤ ; អគ ៩, ៤-៦)។

ពិធីបុណ្យនៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស

១២៩៧. វេលាសំខាន់មួយមុននឹងប្រារព្ធពិធីអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ប៉ុន្តែដែលជាផ្នែកមួយនៃពិធីនេះម្យ៉ាង គឺ​វេលា ដែល​យើងប្រសិទ្ធពរលើប្រេងគ្រីស្មា ។ ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ពិសិដ្ឋ នៅក្នុងអភិបូជាគ្រីស្មា លោក​អភិបាល​ប្រសិទ្ធពរ​លើប្រេងគ្រីស្មាសម្រាប់ភូមិភាគទាំងមូលរបស់លោក។ ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេស មានតែ​លោកព្រឹទ្ធាចារ្យដែលអាចប្រសិទ្ធពរលើប្រេង៖

ក្នុងពិធីបុណ្យស៊ីរីយ៉ាកនៅអង់ទីអូស ពាក្យអង្វរឱ្យព្រះវិញ្ញាណយាងមកសណ្ឋិតលើប្រេងគ្រីស្មាដ៏​វិសុទ្ធ (មីរ៉ូន) មានដូច​តទៅ៖ “ឱព្រះបិតាអើយ! (...) សូមព្រះអង្គចាត់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធសណ្ឋិតលើពួកយើង និងលើ​ប្រេង​​នេះ ដែលនៅខាងមុខយើង ហើយសូមទ្រង់ប្រសិទ្ធពរលើប្រេងនេះ ដើម្បីឱ្យប្រេងនេះបានទៅជា សម្រាប់​អស់​​អ្នកដែលនឹងត្រូវចាក់ និងត្រូវដៅចំណាំ ដូចជាមីរ៉ូនដ៏វិសុទ្ធ មីរ៉ូនរបស់បូជាចារ្យ មីរ៉ូនរបស់ព្រះ​មហាក្សត្រ ប្រេងអភិសេក​នៃ​អំណរសប្បាយ សំលៀកបំពាក់នៃពន្លឺ អាវនៃការសង្រ្គោះ អំណោយខាងវិញ្ញាណ ដែល​ប្រោស​​ព្រលឹង និងរូបកាយ ឱ្យបានវិសុទ្ធ សុភមង្គលដែលមិនអាចរលួយបាន ត្រាដែលមិនអាចរលុបបាន ខែល​​នៃ​​ជំនឿ និងមួកដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ប្រឆាំងនឹងកលល្បិចទាំងប៉ុន្មានរបស់មារសាតាំង”។

១២៩៨. ពេលយើងប្រារព្ធអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសដោយឡែកពីអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដូចនៅក្នុងក្បួនពិធីបុណ្យនៃទី​ក្រុង​រ៉ូម ពិធី​​បុណ្យនៃអគ្គសញ្ញាចាប់ផ្ដើមដោយរម្លឹកពាក្យសន្យានៃពិធីជ្រមុជទឹកឡើងវិញ ហើយអ្នកដែលហៀប​នឹង​ទទួល​​អគ្គ​សញ្ញាលាបថ្ងាសប្រកាសជំនឿរបស់គេ។ ហេតុនេះហើយ បានជាយើងអាចយល់ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា អគ្គ​សញ្ញា​លាបថ្ងាសបន្តអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក (SC ៧១)។ ពេលមនុស្សពេញវ័យម្នាក់ទទួលពិធីជ្រមុជទឹក គេ​ទទួល​​អគ្គ​សញ្ញាលាបថ្ងាសភ្លាមៗ និងចូលរួមក្នុងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ (CIC ៨៦៦)។

១២៩៩. ក្នុងក្បួនពិធីបុណ្យនៃទីក្រុងរ៉ូម លោកអភិបាលលាតដៃលើអស់អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាលាប​ថ្ងាស ជាកាយវិការ ដែលមកពីសម័យក្រុមគ្រីស្តទូត ហើយដែលបង្ហាញព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណ។ បន្ទាប់មក លោក​អភិបាលអង្វរព្រះវិញ្ញាណឱ្យទ្រង់យាងមក៖

បពិត្រព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះហឫទ័យសប្បុរសក្រៃលែង! ព្រះអង្គជាព្រះបិតារបស់ព្រះយេស៊ូ ជាព្រះគ្រីស្ត និងជា​​ព្រះ​អម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំ។ សូមព្រះអង្គទតមើលបងប្អូនដែលទើបបានជ្រមុជទឹកនោះ។ ដោយសារពិធីជ្រមុជ​ទឹក ព្រះអង្គក៏បានប្រោសបងប្អូនទាំងនោះឱ្យរួចផុតពីបាបនានា។ ព្រះអង្គបានប្រោស​បង​ប្អូន​ទាំង​នោះឱ្យ​កើត​​ជាថ្មីដោយសារទឹក និងព្រះវិញ្ញាណផងដែរ។ សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គលើបងប្អូន​ទាំង​នោះ​​តាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គ។ សូមទ្រង់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណដែលសណ្ឋិតលើព្រះបុត្រាព្រះអង្គ គឺ​ព្រះ​យេស៊ូ។ ព្រះវិញ្ញាណដែលផ្តល់ប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ឱ្យចេះពិចារណាដឹងខុសត្រូវ ព្រះវិញ្ញាណដែល​ផ្តល់​ឱ្យ​មានយោបល់ល្អ និងផ្តល់កម្លាំង ព្រះវិញ្ញាណដែលបំភ្លឺចិត្តគំនិតឱ្យស្គាល់ និងគោរពប្រណិប័តន៍​ព្រះ​បិតា សូម​ឱ្យ​គេចេះគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ។ យើងខ្ញុំសូមអង្វរព្រះអង្គដោយរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​​នៃយើងខ្ញុំ។

១៣០០. បន្ទាប់មក មានពិធីសំខាន់បំផុត នៃអគ្គសញ្ញា។ ក្នុងពិធីខាងបស្ចិមប្រទេស “គេទទួលអគ្គ​សញ្ញាលាបថ្ងាស នៅពេលដែលយើងលាបប្រេងគ្រីស្មាលើថ្ងាស ដោយដាក់ដៃ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំដៅ​អ្នក​​ដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលជាព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់”” (សម្តេចប៉ាប ប៉ូលទី៦)។ ក្នុងព្រះ សហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេស ក្រោយពីបានអង្វព្រះវិញ្ញាណឱ្យយាងមក គេលាបប្រេងមីរ៉ូន លើផ្នែកសំខាន់ៗ នៃរូបកាយដូចជា ថ្ងាស ភ្នែក ច្រមុះ ត្រចៀក បបូរមាត់ ទ្រូង ខ្នង ដៃ និងជើង ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ “សញ្ញា​សម្គាល់របស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធជាព្រះអំណោយទាន”។

១៣០១. គ្រីស្តបរិស័ទ និងលោកអភិបាលធ្វើកាយវិការមួយ សម្តែង និង​បញ្ជាក់​ថា ពួកគេរួបរួមជាមួយគ្នា ដើម្បី​បញ្ចប់ពិធីនៃអគ្គសញ្ញា (សន្ត អ៊ីប៉ូលីត)។

៣. ផលនៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស

១៣០២. តាមពិធីបុណ្យ ការចាក់បង្ហូរនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធឱ្យបានពេញលេញជាផលនៃអគ្គសញ្ញា លាបថ្ងាស ដូចព្រះជាម្ចាស់បានចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណឱ្យក្រុមគ្រីស្តទូត នៅថ្ងៃបុណ្យព្រះវិញ្ញាណយាងមក។

១៣០៣. តាមការពិត អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសធ្វើឱ្យរីកចម្រើន និងពង្រឹងព្រះអំណោយទានរបស់អគ្គ សញ្ញាជ្រមុជទឹក។ អគ្គសញ្ញានេះ៖
- ធ្វើឱ្យយើងទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ បណ្តាលឱ្យយើងអាច​ពោលថា៖ “អប្បា! ឱព្រះបិតាអើយ!” (រម ៨,១៥)
- ធ្វើឱ្យយើងអាចរួមរស់យ៉ាងខ្ជាប់ខ្លួនជាមួយព្រះគ្រីស្ត
- ពង្រឹងព្រះអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ
- ធ្វើឱ្យយើងជាប់ចំណងជាមួយព្រះសហគមន៍បានល្អប្រសើរជាងមុន (LG ១១)
- ផ្តល់កម្លាំងពិសេសនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយ និងការពារជំនឿ តាមពាក្យសម្តី និងតាមកិច្ចការ ដូច​​ជាសាក្សីពិតប្រាកដរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងដើម្បីប្រកាសដោយចិត្តក្លាហានព្រះនាមព្រះគ្រីស្ត កុំឱ្យយើងខ្មាស​នឹងព្រះឈើឆ្កាងជាដរាបតរៀងទៅ (DS ១៣១៩ ; LG ១១​ ; ១២)៖

ចូររម្លឹកថា អ្នកបានទទួលសញ្ញាខាងវិញ្ញាណ គឺព្រះវិញ្ញាណនៃប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ដែលនាំឱ្យចេះ​ពិចារណា​ដឹងខុសត្រូវ ព្រះវិញ្ញាណដែល​ផ្តល់​ឱ្យ​មានយោបល់ល្អ និងផ្តល់កម្លាំង ព្រះវិញ្ញាណដែល​បំភ្លឺ​ចិត្ត​គំនិត​ឱ្យស្គាល់ និងគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះបិតា ព្រះវិញ្ញាណដែលនាំ​ឱ្យ​គោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ ហើយចូររក្សា​ទុក​អ្វី​ដែលអ្នកបានទទួល។ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតាបានដៅចំណាំអ្នកដោយសញ្ញាសម្គាល់របស់ព្រះអង្គ ព្រះគ្រីស្រ្តជា​ព្រះ​​អម្ចាស់​​បានអភិសេកអ្នក ហើយបានបញ្ចាំព្រះវិញ្ញាណក្នុងចិត្តរបស់អ្នក (សន្ត អំប្រ័រ)។

១៣០៤. ដូចអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដែលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសបង្ហើយ យើងផ្តល់​អគ្គ​សញ្ញា​លាប​ថ្ងាស​តែ​ម្តង​ប៉ុណ្ណោះ។ អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសដៅចំណាំក្នុងព្រលឹងស្នាមខាងវិញ្ញាណដែលមិនអាចរលុប ជា “លក្ខណៈ​ពិសេស”​ (DS ១៦០៩) ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូគ្រីស្តបានដៅចំណាំគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ពីត្រានៃព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះអង្គ ដោយ​ផ្តល់​ឫទ្ធានុភាព​ពីស្ថានលើ ដើម្បីឱ្យគេទៅជាសាក្សីរបស់ព្រះអង្គ (លក ២៤,៤៨-៤៩)។

១៣០៥. “លក្ខណៈពិសេស” ពង្រឹងឋានៈជាបូជាចារ្យរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលសុទ្ធតែជាបូជាចារ្យតាំងពី​អគ្គ​​សញ្ញា​ជ្រមុជទឹក ឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរ ហើយ “អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាលាប​ថ្ងាសទទួល​ឫទ្ធានុភាព​អាចប្រកាសជំនឿរបស់ព្រះគ្រីស្តជាសាធារុណៈ ហាក់ដូចជាគេបានទទួលបន្ទុកមួយ (quasi ex officio ) (សន្ត ថូម៉ាស នៃអាកាំង)។

៤. តើនរណាអាចទទួលអគ្គសញ្ញានេះបាន?

១៣០៦. អស់អ្នកដែលបានជ្រមុជទឹកហើយៗមិនទាន់បានទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស អាច និងត្រូវតែ​ទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស (CIC ៨៨៩,១)។ ដោយសារអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណរួម ឯកភាពជាមួយគ្នា “គ្រីស្តបរិស័ទជាចាំបាច់ត្រូវតែទទួលអគ្គសញ្ញានេះ ក្នុងពេលសមរម្យ” (CIC ៨៩០) ដ្បិតបើ គ្មានអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណទេ អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកពិតជាត្រឹមត្រូវ ហើយមានប្រសិទ្ធិភាព ប៉ុន្តែ អ្នក​​ដែលបានជ្រមុជទឹកមិនទាន់ជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញនៅឡើយ។

១៣០៧. ប្រពៃណីខាងបស្ចិមប្រទេសស្នើសុំឱ្យមាន “អាយុគ្រប់គ្រាន់” ដើម្បីទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស។ ក៏​ប៉ុន្តែ បើមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត យើងត្រូវតែផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសដល់កូនក្មេង ទោះបីពួកវាមិនទាន់គ្រប់អាយុ​ក៏ដោយ (CIC ៨៩១ ; ៨៨៣,៣)។

១៣០៨. ទោះជាមានពេលខ្លះ យើងធ្លាប់និយាយអំពីអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសថា ជាអគ្គសញ្ញារបស់ “គ្រីស្ត បរិស័ទចាស់ទុំ” យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យើង​មិន​ត្រូវ​ច្រឡំអាយុ​ពេញវ័យ​នៃ​ជំនឿ​ជាមួយ​នឹង​អាយុ​ពេញ​វ័យ​ខាង​ធម្មជាតិ ឬយើងមិនត្រូវភ្លេចថា ព្រះ​ជាម្ចាស់ប្រោសប្រទានព្រះអំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ដោយមិន​រាប់​​បាបបុណ្យ ហើយដែលមិនត្រូវការឱ្យយើង “បញ្ជាក់” ដើម្បីឱ្យព្រះអំណោយទាន​នេះមាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព​ទេ។ សន្ត ថូម៉ាស​ នៃអាកាំងរម្លឹកថា៖

អាយុនៃកាយមិនអាចធ្វើឱ្យព្រលឹងខូចខាតទេ។ ហេតុនេះ ទោះជាស្ថិតនៅក្នុងកុមារភាពក៏ដោយ មនុស្សអាចទទួលអាយុខាងវិញ្ញាណឱ្យបានពេញលក្ខណៈ ដូចមានចែងទុកក្នុងកណ្ឌព្រះប្រាជ្ញាញ្ញាណ (៤,៨)៖ អាយុ​​​ជីវិត ដែលមានតម្លៃ មិនមែនមកពីមានអាយុវែង ហើយរស់បានយូរឆ្នាំនោះទេ”។ ហេតុនេះហើយ បាន​ជា​កុមារ កុមារី​ជាច្រើនបានតស៊ូដោយចិត្តក្លាហានរហូតដល់បង្ហូរឈាម ដើម្បីព្រះគ្រីស្ត ដោយសារ​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​​ដ៏​វិសុទ្ធ (សន្ត ថូម៉ាស នៃអាកាំង)។

១៣០៩. ក្នុងការការត្រៀមខ្លួន ទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ត្រូវតែមានគោលដៅណែនាំគ្រីស្តបរិស័ទ​ឱ្យ​​រួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្តយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាងមុន ឱ្យស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ កិច្ចការ អំណោយ​ទាន និង​ការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអង្គ យ៉ាងជិតស្និទ្ធជាងមុន ដើម្បីអាចទទួលការខុសត្រូវប្រកាសដំណឹងល្អ ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជាគ្រីស្តបរិស័ទ។ ហេតុនេះ អ្នកណែនាំអប់រំជំនឿ​ឱ្យ​បេក្ខជន​ទទួលអគ្គសញ្ញាលាប​ថ្ងាស​ត្រូវ​តែ​ខិត​ខំ​ដាស់​តឿន​គេឱ្យដឹងថា គេជាកម្មសិទ្ធិនៃព្រះសហគមន៍របស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ទាំងព្រះសហគមន៍សកល ទាំង​សហគមន៍​​តាម​ភូមិ។ សហគមន៍តាមភូមិនេះទទួលការ​ខុសត្រូវយ៉ាងពិសេសក្នុង​ការរៀបចំ​មនុស្សដែល​នឹង​ទទួល​អគ្គ​​សញ្ញា​លា​បថ្ងាស (OCf)។

១៣១០. ត្រូវតែរួមរស់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ឱ្យបានពេញលេញ ដើម្បីទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស។ គួរ​ទទួល​អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ដែលបន្សុទ្ធយើង មុននឹងទទួលព្រះអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ ត្រូវ​​តែ​អធិដ្ឋានយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុត ដើម្បីត្រៀមខ្លួន ដោយ​មាន​ចិត្ត​សុភាពរាបសា ដើម្បីទទួលឫទ្ធានុភាព និង​ព្រះអំណោយទាន​ផ្សេងៗ​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ (កក ១,១៤)។

១៣១១. បេក្ខជនគួរស្វែងរកជំនួយខាងវិញ្ញាណរបស់ឪពុកម្តាយធម៌ ដើម្បីទទួលអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ដូចចំពោះអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកផងដែរ។ ឪពុកម្តាយធម៌នៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស​គួរតែ​ជា​ឪពុក​ម្តាយ​ធម៌​នៃ​អគ្គ​សញ្ញា​​​ជ្រមុជ​ទឹកដែរ ដើម្បីបញ្ជាក់នូវឯកភាពនៃអគ្គសញ្ញាទាំងពីរនោះ (OCf; CIC ៨៩៣,១.២)។

៥. អ្នកមានមុខងារផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស

១៣១២. ជាធម្មតា អ្នកមានមុខងារ ផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស គឺជាលោកអភិបាល (LG ២៦)។

នៅបូព៌ាប្រទេស ជាធម្មតា លោកបូជាចារ្យដែលផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកជាអ្នកដែលផ្តល់អគ្គសញ្ញា លាបថ្ងាសក្នុងពិធីបុណ្យតែមួយ។ ក៏ប៉ុន្តែ លោកធ្វើដូច្នេះជាមួយនឹងប្រេងគ្រីស្មា ដែលលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ឬលោក អភិបាលបានប្រសិទ្ធ ដែលសម្ដែងនូវឯកភាពដែលមកពីក្រុមគ្រីស្តទូតរបស់ព្រះសហគមន៍ ដែលអគ្គសញ្ញាលាប ថ្ងាសពង្រឹងចំណង។ ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស យើងប្រតិបត្តិតាមវិន័យដដែលនេះ ក្នុងពិធីជ្រមុជ​ទឹករបស់មនុស្សពេញវ័យ ឬនៅពេលដែលយើងទទួលគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ឱ្យរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍ឱ្យ​បានពេញលេញ នៅពេលដែលគេមកពីសហគមន៍គ្រីស្តបរិស័ទផ្សេង ដែលមិនបានទទួលអគ្គសញ្ញា​លាប​ថ្ងាស​តាម​ក្បួន​ច្បាប់ព្រះសហគមន៍ (CIC ៨៨៣,២)។

១៣១៣. ក្នុងពិធីខាងបស្ចិមប្រទេស ជាធម្មតា អ្នកមានមុខងារផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសជាលោក​អភិបាល (CIC ៨៨២)។ ទោះបីជាលោកអភិបាលអាចអនុញ្ញាតឱ្យលោកបូជាចារ្យផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស (CIC ៨៨៤,២) ដោយសារមូលហេតុសំខាន់ៗយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏លោកអភិបាលគួរផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះដោយ ខ្លួនលោកផ្ទាល់ ដោយសារអត្ថន័យផ្ទាល់នៃអគ្គសញ្ញានេះ និងដោយមិនភ្លេចថា យើងបានបំបែកអគ្គសញ្ញានេះ​ពី​អគ្គ​សញ្ញាជ្រមុជទឹក ដើម្បីឱ្យលោកអភិបាលអាចផ្តល់ជូនអស់អ្នកដែលត្រូវទទួល។ លោកអភិបាលជាអ្នក បន្ត​មុខងារពីក្រុមគ្រីស្តទូត ពួកលោកបានទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងឱ្យបានពេញលក្ខណៈ ហេតុនេះហើយ បាន​ជាពេលលោកអភិបាលផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ លោកបញ្ជាក់ថា អស់អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញានេះរួបរួម​​យ៉ាង​ស្និទ្ធ​​ស្នាលជាង​មុន​ជាមួយព្រះសហគមន៍ រួមជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូត និងរួមរស់ក្នុងបេសកកម្មផ្តល់សក្ខីភាពអំពីព្រះ​គ្រីស្ត​​ផងដែរ។

១៣១៤. បើគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ជិតស្លាប់ លោកបូជាចារ្យណាម្នាក់ត្រូវតែផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសឱ្យគេ (CIC ៨៨៣,៣)។ ព្រះសហគមន៍គ្មានបំណងឱ្យបុត្រធីតាណាម្នាក់របស់ខ្លួនចាកចេញពីលោកនេះ បើ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធមិនទាន់បានប្រោសគេឱ្យបានគ្រប់លក្ខណៈ ដោយ​សារ​ព្រះអំណោយ​ទាន​យ៉ាង​បរិបូណ៍​​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ត។

សង្ខេប

១៣១៥ . “ ក្រុម​គ្រីស្តទូត ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ បាន​ឮ​ដំណឹង​ថា​ អ្នក​ស្រុក​សាម៉ារី​នាំគ្នា​ទទួល​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ ‌ក៏​ចាត់​លោក​សិលា​ និង  លោក​យ៉ូហាន​ឱ្យ​ទៅ​ជួប​អ្នក​ទាំង​នោះ។​  លុះ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​សាម៉ារី​ គ្រីស្តទូត​ទាំង​ពីរ​ក៏​ទូល​អង្វរ​ព្រះជា​ម្ចាស់​សុំ​ឱ្យ​ពួក​អ្នក​ជឿ​បាន​ទទួល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ ដ្បិត​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ពុំ​ទាន់​​យាង​ចុះ​មក​សណ្ឋិត​លើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ​នៅ​ឡើយ​ទេ​ គឺគេ​គ្រាន់តែ​បាន​ទទួល​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក‌​ក្នុង​ព្រះនាម​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូ​ប៉ុណ្ណោះ។​  ពេល​នោះ​‌លោក​សិលា​ និង​លោក​យ៉ូហាន​បាន​ដាក់​ដៃ​លើ​គេ​‌‌ ហើយ​គេ​ក៏បាន​ទទួល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ” (កក ៨,១៤-១៧)។

១៣១៦. ពិធីលាបថ្ងាសធ្វើឱ្យព្រះអំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជទឹកបានពេញលក្ខណៈ គឺអគ្គសញ្ញានេះ ផ្តល់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដើម្បីឱ្យយើងចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងពួជពង្សជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឱ្យ​យើង​រួមជាមួយព្រះគ្រីស្តយ៉ាងស្និតស្នាល ជាប់ចំណងនឹងព្រះសហគមន៍យ៉ាងមាំមួន ចូលរួមក្នុង​បេសកកម្ម​របស់​ព្រះ​សហគមន៍ច្រើនជាងមុន និងជួយឱ្យយើងផ្តល់សក្ខីភាពអំពីគ្រីស្តសាសនាតាមពាក្យសម្ដីផង និងតាម​កិច្ច​ការ​ផងដែរ។

១៣១៧. ដូចពិធីជ្រមុជទឹកដែរ​ ពិធីលាបថ្ងាសដៅសញ្ញាសម្គាល់មួយនៃវិញ្ញាណ ដែលមិនអាចរលុបបាន ក្នុង​​ព្រលឹងគ្រីស្តបរិស័ទ ហេតុនេះ មួយជីវិតនេះ យើងអាចទទួលអគ្គសញ្ញានេះ តែម្តងប៉ុណ្ណោះ។

១៣១៨. ក្នុងបូព៌ាប្រទេស គេផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះក្រោយពីបានជ្រមុជទឹកភ្លាមៗ ក្រោយមក គេចូលរួមក្នុង ពិធីអរព្រះគុណ ជាប្រពៃណីដែលបញ្ជាក់ថា អគ្គសញ្ញាទាំងបីបង្ហាត់ឱ្យគេ​ទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ​ ឯក ភាពជាមួយគ្នា។ ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស យើងផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ នៅពេលដែលបេក្ខជនចេះ​ទទួល​​ខុស​ត្រូវ ហើយយើងទុកឱ្យលោកអភិបាលប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះ ដើម្បីបង្ហាញថា អគ្គសញ្ញានេះ​ពង្រឹង​ចំណងជាមួយព្រះសហគមន៍។

១៣១៩. បេក្ខជនណាម្នាក់ ដែលចង់ទទួលពិធីលាបថ្ងាស និងដែលចេះទទួលខុសត្រូវ ត្រូវប្រកាសជំនឿ ទទួលការលើកលែងទោស មានបំណងចង់ទទួលអគ្គសញ្ញា និងត្រៀមខ្លួនបំពេញតួរនាទីរបស់ខ្លួនជា​សាវ័ក និង​ជា​សាក្សីរបស់ព្រះគ្រីស្ត ក្នុងព្រះសហគមន៍ផង ក្នុងសង្គមផង។

១៣២០. ពិធីសំខាន់បំផុតនៃពិធីលាបថ្ងាស គឺការចាក់ប្រេងគ្រីស្មាលើថ្ងាសរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ (នៅបូព៌ា ប្រទេសលើវិញ្ញាណឯទៀត) ដោយមានអ្នកទទួលមុខងារបម្រើដាក់ដៃ ដោយពោលថា៖ “ខ្ញុំដៅ​អ្នក​​ដោយព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ ដែលជាព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់” ក្នុងពិធីបុណ្យនៅទីក្រុងរ៉ូម “សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណដ៏​      វិ​សុទ្ធ​ជាព្រះអំណោយទាន” ក្នុងពិធីខាងបូព៌ាប្រទេស។

១៣២១. នៅពេលដែលយើងប្រារព្ធពិធីលាបថ្ងាសដាច់ឡែកពីពិធីជ្រមុជទឹក យើងបង្ហាញថា ពិធីទាំងពីរ ជាប់ចំណងនឹងគ្នា ដោយរម្លឹកអំពីពាក្យសន្យានៃពិធីជ្រមុជទឹក។ យើងប្រារព្ធពិធីលាបថ្ងាស នៅពេលដែលថ្វាយ អភិបូជា បញ្ជាក់អំពីឯកភាពនៃអគ្គសញ្ញាទាំងបីបង្ហាត់គេឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ។

ប្រការទី៣៖​ ​អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ

១៣២២. ពិធីអរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធបញ្ចប់ការបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ។ អស់អ្នក​ដែល​អគ្គ​​​សញ្ញា​​ជ្រមុជ​​ទឹកត្រូវបានលើកឡើងឱ្យមានឋានៈជាបូជាចារ្យ ហើយដែលបានរួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដោយសារអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស អ្នកទាំងអស់នោះ ចូលរួមចំណែកជាមួយសហគមន៍​ទាំង​មូល​ក្នុង​សក្ការបូជា​ផ្ទាល់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយសារអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ។

១៣២៣. “នៅពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ គឺនៅពេលយប់ដែលព្រះយេស៊ូត្រូវគេបញ្ជូន ព្រះសង្រ្គោះ​របស់​យើង​តែងតាំងសក្ការបូជាអរព្រះគុណ គឺបូជាព្រះកាយនិងព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីបន្តសក្ការបូជាឰដ៏ឈើ​ឆ្កាងតរៀងទៅរហូតដល់ព្រះអង្គយាងមក។ ព្រះអង្គក៏ផ្ញើទុកឱ្យព្រះសហគមន៍ជាភរិយាដ៏​ជាទី​ស្រឡាញ់នឹក​រលឹក​អំពីព្រះអង្គបូជាព្រះជន្ម និងមានព្រះជន្មថ្មីដែរ គឺព្រះអង្គផ្ញើទុកនូវអគ្គសញ្ញានៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់នេះ ជា​សញ្ញា​សម្គាល់អំពីព្រះសហគមន៍រួបរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយ ជាចំណងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ជាពិធីជប់លៀង​នៃ​បុណ្យ​ចម្លង។ ក្នុងពិធីជប់លៀងនៃបុណ្យចម្លងនោះ គ្រីស្តបរិស័ទយើងបរិភោគព្រះគ្រីស្តទុកជាអាហារ។​ យើងទទួល​ព្រះ​ហឬទ័យ​ប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់​យ៉ាងពេញ​​បរិបូណ៍ ហើយយើងក៏ទទួល​ព្រះ​អំណោយ​ទាន​ដើម​ដំបូង​ដែល​បញ្ចាំចិត្តឱ្យ​​​ដឹង​​​ថា​​​​​​ យើងមុខជានឹងទទួល​សិរីរុង​​រឿងនៅពេលអនាគតពុំខាន” (SC ៤៧)។

១. ពិធីអរព្រះគុណជាប្រភព និងជាកំពូលនៃការរស់នៅក្នុងព្រះសហគមន៍

១៣២៤. ពិធីអរព្រះគុណ “ជាប្រភព និងជាកំពូលនៃការរស់នៅទាំងស្រុងរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ” (LG ១១)។ “អគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ ព្រមទាំងមុខងារទាំងអស់នៃព្រះសហគមន៍ ទាក់ទង និងស្ថិតក្រោមអំណាចនៃពិធីអរព្រះ​គុណ ដ្បិតក្នុងពិធីអរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ មានកំណប់ខាងវិញ្ញាណទាំងស្រុងរបស់ព្រះសហគមន៍ ពោលគឺព្រះគ្រីស្ត​ផ្ទាល់ ដែល​ជាបុណ្យចម្លងរបស់ពួកយើង” (PO ៥)។

១៣២៥. “អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណសម្ដែង និងសម្រេចការរួមរស់ក្នុងព្រះជន្មរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងឯកភាព​នៃ​ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ដែលធ្វើឱ្យព្រះសហគមន៍មានសភាពជាព្រះសហគមន៍។ ក្នុងអគ្គសញ្ញានេះ មានកំពូលនៃកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសមនុស្សលោកឱ្យបានវិសុទ្ធ នៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្តផង​ ហើយមាន​ការ​​គោរពប្រណិប័តន៍ នៅក្នុងអង្គព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលមនុស្សលោកថ្វាយចំពោះព្រះគ្រីស្ត និង​នៅ​ក្នុង​អង្គ​ព្រះ​​អង្គ​ចំពោះព្រះបិតា” (CdR)។

១៣២៦. ទីបញ្ចប់ ដោយសារពិធីបុណ្យអរព្រះគុណ យើងរួបរួមជាមួយនឹងពិធីបុណ្យនៃស្ថានបរមសុខ​ហើយៗយើងប្រារព្ធទុកជាមុនជីវិតអស់កល្បជានិច្ច នៅពេលដែល “ព្រះជាម្ចាស់បានគ្រងរាជ្យលើអ្វីៗទាំងអស់ គ្រប់ប្រការ” (១ករ ១៥,២៨)។

១៣២៧. និយាយឱ្យខ្លីទៅ អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណជាសេចក្ដីសង្ខេប និងបូកសរុបជំនឿរបស់យើង​៖ “របៀប​​គិតរបស់យើងសម្របទៅនឹងពិធីអរព្រះគុណ ហើយពិធីអរព្រះគុណវិញ បញ្ជាក់អំពីរបៀបគិតរបស់យើង” (សន្ត អ៊ីរ៉េណេ)។

២. តើគេហៅអគ្គសញ្ញានេះយ៉ាងដូចម្ដេច?

១៣២៨. របៀបហៅផ្សេងៗដែលគេធ្លាប់ប្រើសម្ដែងនូវលក្ខណៈសម្បត្តិដ៏ប្រសើរបំផុតនៃអគ្គសញ្ញានេះ។ របៀបហៅនីមួយៗបំភ្លឺលក្ខណៈខ្លះៗនៃអគ្គសញ្ញានេះ។ គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា៖

អរព្រះគុណ ដ្បិតយើងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យ eucharistein (លក ២២,១៩ ; ១ករ ១១,២៤) និង eulogein (មថ ២៦,២៦ ; មក ១៤,២២) រម្លឹកពិធីប្រទានពរនៃសាសនាយូដា ដែលប្រកាស ​-ជាពិសេសក្នុងពិធីជប់លៀង- ស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ ការបង្កើត ការសង្រ្គោះ និងការប្រោស​ឱ្យ​បាន​វិសុទ្ធ។

១៣២៩. ពិធីជប់លៀរបស់ព្រះអម្ចាស់  (១ករ ១១,២០) សំដៅទៅលើពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ របស់ព្រះ អម្ចាស់ជាមួយក្រុមសាវ័ក មុននឹងរងទុក្ខលំបាក ដែលប្រារព្ធទុកជាមុនពិធីជប់លៀងមង្គលការរបស់កូនចៀម (វវ ១៩,៩) នៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមនៅស្ថានបរមសុខ។

ពិធីកាច់នំបុ័ង ដ្បិតព្រះយេស៊ូបានប្រើពិធីនេះ ដែលជាលក្ខណៈពិសេសនៃម្ហូបអាហារ​របស់​ជនជាតិ​យូដា នៅពេលដែលព្រះអង្គប្រទានពរ និងចែកនំបុ័ងក្នុងឋានៈជាម្ចាស់ផ្ទះ (មថ ១៤,១៩ ; ១៥,៣៦ ; មក ៨,៦.១៩) ជាពិសេសនៅពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ (មថ ២៦,២៦ ; ១ករ ១១,២៤)។ ដោយ​សារ​កាយវិការ​នេះ ក្រុមសាវ័កនឹងទទួលស្គាល់ព្រះអង្គ ក្រោយពីព្រះអង្គមានព្រះជន្មថ្មី (លក ២៤,១៣-៣៥) ហើយ​គ្រីស្តបរិស័ទដើមនឹងហៅអភិបូជារបស់គេតាមពាក្យសម្តីនេះដែរ (កក ២,៤២.៤៦ ; ២០,៧.១១)។ ដោយសារ​ពាក្យ​សម្តីនេះ គ្រីស្តបរិស័ទចង់បង្ហាញ​ថា អស់អ្នកដែលទទួលទាននំបុ័ងតែមួយ ដែលត្រូវកាច់ គឺព្រះគ្រីស្ត អ្នក​នោះ​រួបរួមជាមួយព្រះអង្គ ហើយ​ធ្វើ​ជា​រូប​កាយ​តែមួយក្នុងអង្គព្រះអង្គ (១ករ ១០,១៦-១៧)។

អង្គប្រជុំអរព្រះគុណ (synaxis) ដ្បិតអង្គប្រជុំរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលសម្ដែងព្រះសហគមន៍​ឱ្យ​មើល​ឃើញ ជាអ្នកប្រារ្ធពិធីអរព្រះគុណ (១ករ ១១,១៧-៣៤)។

១៣៣០. ធម៌នឹករលឹក នៃទុក្ខលំបាក និងជីវិតថ្មីរបស់ព្រះអម្ចាស់។

សក្ការបូជាដ៏វិសុទ្ធ ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះ ធ្វើឱ្យសក្ការបូជាតែមួយរបស់ព្រះគ្រីស្តជាព្រះ សង្រ្កោះមានវត្តមានសព្វថ្ងៃ ព្រមទាំងបង្រួបបង្រួមតង្វាយរបស់ព្រះសហគមន៍ ឬសក្ការបូជាដ៏វិសុទ្ធនៃអភិបូជា “យញ្ញបូជាសម្រាប់លើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់” (ហប ១៣,១៥) (ទន ១១៦,១៣.១៧) យញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ (១ពត្រ ២,៥) យញ្ញបូជាដ៏បរិសុទ្ធ (មគ​ ១,១១) និងដ៏វិសុទ្ធ ដ្បិតយញ្ញបូជានេះ សម្រេច​សព្វ​គ្រប់​យញ្ញ​បូជា​ទាំង​អស់​នៃសម្ពន្ធមេត្រីចាស់។

ពិធីបុណ្យដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតពិធីបុណ្យទាំងអស់របស់ព្រះសហគមន៍បានពេញ លក្ខណៈដោយសារការប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះ។ តាមអត្ថន័យដដែលនេះ យើងហៅអគ្គសញ្ញានេះថា​ ពិធី​លើក​តម្កើង​គម្រោងការដ៏លាក់កំបាំងដ៏វិសុទ្ធ ។ យើងនិយាយអំពីអគ្គសញ្ញាដ៏វិសុទ្ធបំផុត ដែរ​ ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះ ជា​អគ្គ​សញ្ញា​នៃ​អគ្គ​សញ្ញា​​ទាំងអស់។ អគ្គសញ្ញាដ៏វិសុទ្ធបំផុត សម្តៅទៅលើព្រះកាយព្រះគ្រីស្តដែល​យើង​ទុកនៅក្នុង​ព្រះ​ពន្លា។

១៣៣១. អគ្គសញ្ញាព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ដ្បិតដោយសារអគ្គសញ្ញានេះ យើងរួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដែល ប្រោសយើងឱ្យចូលរួមចំណែកក្នុងព្រះកាយ​ ព្រះលោហិតព្រះអង្គ ដើម្បីឱ្យទៅជារូបកាយតែមួយ (១ករ ១០,១៦-១៧)។ យើងហៅអគ្គសញ្ញានេះថា វត្ថុដ៏វិសុទ្ធ៖ ta hagia ; sancta (Const. Ap. ; ឌីដាខែ) -ដែល​ជា​អត្ថ​ន័យ​ដំបូងនៃសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយ ដែលមាននៅក្នុងធម៌ប្រកាសជំនឿរបស់ក្រុមគ្រីស្រ្តទូត- នំបុ័ងនៃទេវទូត នំបុ័ងនៃស្ថានបរមសុខ ថ្នាំនៃជីវិតអមតៈ (សន្ត អ៊ីញ៉ាស អង់ទីអូស)...

១៣៣២. អភិបូជាដ៏វិសុទ្ធ ដ្បិតពិធីចាត់គ្រីស្តបរិស័ទឱ្យទៅ (missio ) បញ្ចប់ពិធីបុណ្យ ដែលព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានសម្រេចគម្រោងការនៃការសង្រ្គោះ។ ព្រះអង្គចាត់ឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទទៅ ដើម្បីគាប់ព្រះ ហឫទ័យ​របស់​ព្រះ​អង្គក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។

៣. អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណក្នុងការចាត់ចែងនែការសង្រ្គោះ

សញ្ញាសម្គាល់នៃនំបុ័ង និងស្រា

១៣៣៣. ដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងដោយសារពាក្យអង្វរឱ្យព្រះវិញ្ញាណយាងមក នំបុ័ង និងស្រាក្លាយទៅជាព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត។ នេះជាស្នូលនៃពិធីអរព្រះគុណ។ ព្រះសហគមន៍ ដែល​ស្មោះ​ត្រង់នឹងព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅតែធ្វើអ្វីដែល​ព្រះអង្គបានធ្វើមុន​នឹងរងទុក្ខ​លំបាក ​ព្រះ​សហគមន៍​​​ក៏ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីរម្លឹកដល់ព្រះអង្គ រហូតដល់ពេលទ្រង់នឹងយាងមកវិញពោរពេញដោយសិរីរុងរឿង៖ “ព្រះអង្គ​យក​នំបុ័ងមកកាន់...” “ព្រះអង្គលើកពែងស្រាទំពាំងបាយជូរឡើង...”។ ដោយក្លាយទៅជាព្រះកាយ និង​ព្រះ​លោហិតព្រះគ្រីស្ត តាមរបៀបអាថ៌កំបាំង សញ្ញាសម្គាល់នៃនំបុ័ង និងស្រា នៅតែសម្ដែងសប្បុរសធម៌នៃការ បង្កើត។ ហេតុនេះ ពេលថ្វាយតង្វាយ យើងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីនំបុ័ង និងស្រា (ទន ១០៤,១៣-១៥) ជាផលផ្លៃនៃ “ការងាររបស់មនុស្សលោក” ប៉ុន្តែ មុនដំបូង “ផលផ្លែនៃទឹកដី” និង “ដើមទំពាំងបាយជូរ” ដែល​ជា​ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបង្កើត។ ព្រះសហគមន៍យល់ឃើញថា កាយវិការ​របស់​លោក​មែល​គីសេដែក​ជាព្រះមហាក្សត្រ និងជាបូជាចារ្យ ដែល “យកនំបុ័ង និងស្រា” (កណ ១៤,១៨) ជានិមិត្តរូបទុកជា​មុន​នៃ​តង្វាយរបស់ខ្លួន (MR)។

១៣៣៤. ក្នុងសម័្ពន្ធមេត្រីចាស់ គេថ្វាយនំបុ័ង និងស្រាធ្វើជាយញ្ញបូជា ក្នុងចំណោមផលផ្លែដំបូងនៃផែនដី ដើម្បីអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបង្កើត។ ប៉ុន្តែ ក្នុងកាលៈទេសៈនៃដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់សេរីភាព នំបុ័ង និង​ស្រានោះ ទទួលអត្ថន័យថ្មី៖ នំបុ័ងឥតមេ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបរិភោគជារៀងរាល់ឆ្នាំ រម្លឹកថា គេបានចាក​ចេញពីប្រទេសអេស៊ីបយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ នំម៉ាណាតែងតែរម្លឹកឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដឹងថា គេរស់​ដោយ​​សារ​អាហា​រនៃ​ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ទក ៨,៣)។​ ទីបញ្ចប់ នំបុ័ងប្រចាំថ្ងៃជាផលផ្លែនៃទឹកដីសន្យា ដែលធានាថា ព្រះជាម្ចាស់គោរពព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះអង្គជានិច្ច។ “ពែងនៃព្រះពរ” (១ករ ១០,១៦) នៅ​ទី​បញ្ចប់នៃពីធីជប់លៀងនៃបុណ្យចម្លងរបស់ជនជាតិយូដា មិនគ្រាន់តែសម្ដែងនូវភាពសប្បាយរីករាយនៃស្រា​ ទំ​ពាំង​​​បាយ​ជូទេ ថែមទាំងបង្ហាញថា ពួកគេរង់ចាំគ្រាចុងក្រោយបំផុត ជាគ្រាដែលព្រះសង្រ្គោះ​នឹងប្រោស​ទីក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើងវិញដែរ។ ព្រះយេស៊ូបានតែងតាំងអភិបូជារបស់ព្រះអង្គ ដោយផ្តល់អត្ថន័យថ្មី និងជាស្ថាពរ​ដល់​ការប្រទាន​ពរ​លើ​​នំបុ័ង និងលើពែង​ ។

១៣៣៥. នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូប្រទានព្រះពរ កាច់ និងចែកនំបុ័ងឱ្យបណ្តាជនតាមរយៈ​ក្រុម​សាវ័ក ការអស្ចារ្យនោះជានិមិត្តរូបទុកជាមុននំបុ័ងតែមួយ និងយ៉ាងបរិបូណ៍ នៃពិធីអរព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ (មថ ១៤,​១៣-២១ ; ១៥,៣២-៣៩)។ សញ្ញានៃទឹកប្រែជាស្រានៅភូមីកាណា (យហ ២,១១) ប្រកាស​ទុក​ជា​មុន​ពេល​កំណត់​នៃសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះយេស៊ូ ហើយសម្តែងថា ពិធីមង្គលការបានសម្រេច នៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះបិតា  ដែល​គ្រីស្តបរិស័ទនឹងពិសាស្រាថ្មី (មក១៤,២៥) ដែលបានក្លាយទៅជាព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត។

១៣៣៦. ពេលព្រះយេស៊ូនមានព្រះបន្ទូលជាលើកទីមួយអំពីអភិបូជា ក្រុមសាវ័កទាស់ចិត្ត ដូចពេលព្រះ អង្គមានព្រះបន្ទូលថា នឹងរងទុក្ខលំបាកដែរ៖ “ពាក្យទាំងនេះ ទាស់ត្រចៀកណាស់! តើនរណាអាចទ្រាំស្តាប់​បាន?” (យហ ៦,៦០)។ អភិបូជា និងព្រះឈើឆ្កាងដូចជាថ្មជំពប់ចិត្ត ជាគម្រោងការដ៏អស្ចារ្យតែមួយ ដែលនៅតែ​បណ្តាលឱ្យមនុស្សទាស់ទែងគ្នា។ “ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ តើអ្នករាល់គ្នាចង់ចេញទៅដែរ ឬ?” (យហ ៦,៦៧)៖ សំណួររបស់ព្រះអម្ចាស់នេះលាន់ឮគ្រប់សម័យ ដូចជាព្រះអង្គអញ្ជើញយើងឱ្យយល់ឃើញថា មានតែ “ព្រះ បន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ (ដែល) ផ្តល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច” (យហ ៦,៦៨) ហើយឱ្យយើងយល់ឃើញថា ពេល​យើង​ទទួលព្រះអំណោយទាននៃអភិបូជារបស់ព្រះអង្គដោយមានជំនឿ យើងក៏ទទួលព្រះអង្គផ្ទាល់ផងដែរ។

ការតែងតាំងពិធីអរព្រះគុណ

១៣៣៧. ដោយព្រះអម្ចាស់ស្រលាញ់មិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះអង្គ ទ្រង់ក៏ស្រលាញ់ពួកគេរហូតដល់ទីបំផុត។ ព្រះ​អង្គជ្រាបថា ដល់ពេលកំណត់ដែលព្រះអង្គត្រូវឆ្លងពីលោកនេះឆ្ពោះទៅឯព្រះបិតាវិញ។ ពេលកំពុងបរិភោគ​អាហារ ព្រះអង្គលាងជើងពួកគេ ហើយទ្រង់ប្រទានវិន័យនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ឱ្យពួកគេ (យហ ១៣,១-១៧)។ ដើម្បី​​បញ្ចាំសេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ដើម្បីកុំឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីមិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះអង្គ ហើយដើម្បីឱ្យពួកគេ អាចចូលរួមចំណែកក្នុងបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់ក៏តែងតាំងអភិបូជាជាពិធីនឹករលឹកថា ព្រះអង្គសោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី ហើយព្រះអង្គបានបញ្ជាក្រុមគ្រីស្តទូតឱ្យពួកគេ​លើកតម្កើងព្រះអង្គរហូតដល់​ព្រះអង្គ​នឹង​យាងមកវិញ។ ព្រះអង្គក៏បាន “តែងតាំងពួកលោកឱ្យទៅជាបូជាចារ្យនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី” (មហាសន្និ​បាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៧៤០)។

១៣៣៨. គម្ពីរសហចក្ខុ និងសន្តប៉ូលជម្រាបឱ្យយើងដឹងថា ព្រះយេស៊ូបានតែងតាំងអភិបូជា ឯសន្តយ៉ូហានវិញ លោក​​រៀបរាប់នូវព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូក្នុងធម្មសាលានៃទីក្រុងកាផានុម ជាព្រះបន្ទូលដែលរៀបចំការតែងតាំងពិធីអរ​ព្រះ​គុណ៖ ព្រះគ្រីស្តសម្ដែងព្រះអង្គឱ្យយើងដឹងថា ព្រះអង្គជានំបុ័ងនៃជីវិត ដែលចុះពីស្ថានបរមសុខមក (យហ ៦)។

១៣៣៩. ព្រះយេស៊ូបានជ្រើសរើសវេលានៃបុណ្យចម្លង ដើម្បីបំពេញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ នៅទីក្រុង កាផានុម គឺប្រទានឱ្យក្រុមសាវ័កនូវព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះអង្គ៖

លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥតមេ​ ជា​ថ្ងៃ​ដែល​គេត្រូវ​សម្លាប់​កូន​ចៀម​ធ្វើ​យញ្ញ​បូជា​សម្រាប់​បុណ្យ​ចម្លង‌។ ព្រះ​យេស៊ូ​​បាន​ចាត់​លោក​សិលា​និង​លោក​យ៉ូហាន​ឱ្យ​ទៅ​មុន​ ដោយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា៖​ “ចូរ​ទៅ​រៀបចំ​ពិធី​ជប់​លៀង​សម្រាប់​​យើង​ នៅ​ក្នុង​ពេល​បុណ្យ​ចម្លង” (...)។ អ្នក​ទាំង​ពីរក៏​ចេញ​ទៅ​‌ (...)។ គេរៀបចំ​ម្ហូប​អាហារ​សម្រាប់​បុណ្យ​ចម្លង។ លុះ​ដល់​ពេល​កំណត់​ហើយ​ ព្រះយេស៊ូ​ក៏រួម​តុ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា៖​ “មុន​ពេល​ខ្ញុំ​រ​​ង​​ទុក្ខ​លំបាក‌​ ខ្ញុំចង់​បរិភោគ​ម្ហូប​អាហារ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ចម្លង​នេះ​ ជាមួយ​អ្នក​រាល់គ្នា​ណាស់!។​ ខ្ញុំសុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​បរិភោគ​ម្ហូប​អាហារ​បុណ្យ​ចម្លង​នេះ​ទៀត​ទេ​ លុះត្រា​តែ​ពិធី​បុណ្យ​នេះ​បាន​សម្រេច​សព្វ​គ្រប់​ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​​រាជ្យ​ព្រះជា​ម្ចាស់” (...)។ បន្ទាប់​មក​ព្រះអង្គ​យក​នំបុ័ង​មក​កាន់​ អរព្រះ​គុណ​ព្រះជា​ម្ចាស់​ រួច​ព្រះអង្គ​កាច់​ប្រទាន​ឱ្យពួក​​គេដោយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា៖​ “នេះ​ជារូប​កាយ​ខ្ញុំ​ ដែល​ត្រូវ​បូជា​សម្រាប់​អ្នក​រាល់គ្នា​ ចូរ​ធ្វើដូច្នេះ​ ដើម្បី​នឹក​រំព្ញក​ដល់​​ខ្ញុំ”។ ​លុះ​​ជប់​លៀង​រួច​ហើយ​ ‌ព្រះអង្គ​ធ្វើតាម​បែប​ដដែល​ ទ្រង់​យក​ពែង​មក​កាន់​ ទាំង​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា៖​ “នេះ​ជា​ពែង​នៃ​សម្ពន្ធ​មេត្រីថ្មី​‌ ចង​ឡើង​ដោយ​សារ​លោហិត​ខ្ញុំ​ ដែល​ត្រូវ​បង្ហូរ​សម្រាប់​អ្នក​រាល់គ្នា” (លក ២២,៧-២០) (មថ ២៦,១៧-២៩ ; មក ១៤,១២-២៥ ; ១ករ ១១,២៣-២៦)។​

១៣៤០. ដោយប្រារព្ធពិធីជប់លៀងចុងក្រោយជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលបុណ្យ​ចម្លង ព្រះយេស៊ូបានផ្តល់អត្ថន័យជាស្ថាពរដល់បុណ្យចម្លងនៃជនជាតិយូដា។ តាមការពិត ពិធីជប់លៀង​ចុង​ក្រោយ​​រៀបចំទុកជាមុនបុណ្យចម្លងថ្មី ជាការចម្លងរបស់ព្រះយេស៊ូឆ្ពោះទៅព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ ដោយសោយ​ទី​វង្គត និង​មាន​​ព្រះជន្មថ្មី។ អភិបូជាលើកតម្កើងបុណ្យចម្លងនេះ សម្រេចសព្វគ្រប់បុណ្យ​ចម្លង​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា និងប្រារព្ធទុកជាមុនបុណ្យចម្លងចុងក្រោយរបស់ព្រះសហគមន៍ក្នុងសិរីរុងរៀងនៃព្រះរាជ្យ។

“ធ្វើដូច្នេះដើម្បីនឹករលឹកដល់ខ្ញុំ”

១៣៤១. ព្រះយេស៊ូបញ្ជាឱ្យយកតម្រាប់តាមកាយវិការ និងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ “រហូតដល់ព្រះអង្គ​យាង​មក​វិញ” មិនគ្រាន់តែដើម្បីរម្លឹកដល់ព្រះអង្គ និងអ្វីដែលព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តទេ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គមាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​​ពិធី​បុណ្យ ដោយក្រុមគ្រីស្តទូត និងអ្នកបន្តក្រុមនេះ ដែលនឹករលឹក ព្រះគ្រីស្ត ជីវិតរបស់ព្រះអង្គ ហើយ​នឹក​រលឹក​ថា ព្រះ​អង្គបានសោយទិវង្គត មានព្រះជន្មថ្មី និងជួយអង្វរព្រះបិតា។

១៣៤២. តាំងពីដើមដំបូង ព្រះសហគមន៍ស្មោះត្រង់នឹងព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់។ មានចែងទុកអំពី ព្រះ​សហគមន៍នៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមថា៖

សាវ័ក​ទាំង​នោះ​ព្យាយាម​ស្ដាប់​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ក្រុម​គ្រីស្តទូត​ រួមរស់​ជាមួយ​គ្នា​ជា​បងប្អូន ​‌ធ្វើ​ពិធី​កាច់​នំ​បុ័ង​ និង​ព្យាយាម​អធិស្ឋាន (...)។ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ គេ​រួម​ចិត្ត​គំនិត​គ្នា​ព្យាយាម​ចូល​ព្រះ​វិហារ ធ្វើ​ពិធី​កាច់​នំ​បុ័ង​នៅ​តាម​ផ្ទះ​ ព្រមទាំង​បរិភោគ​អាហារ​ជាមួយ​គ្នា​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​ និង​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ស​ផង (កក​ ២,៤២.២៦)។

១៣៤៣. គ្រីស្តបរិស័ទជួបជុំគ្នាធ្វើ “ពិធីកាច់នំបុ័ង” (កក ២០,៧) ជាពិសេស “ថ្ងៃទីមួយនៃសប្តាហ៍” គឺថ្ងៃ អាទិត្យ​ ជាថ្ងៃដែលព្រះយេស៊ូមានព្រះជន្មថ្មី។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក រហូតដល់សព្វថ្ងៃ យើងនៅ តែថ្វាយអភិបូជា ទើបមានអភិបូជាគ្រប់ព្រះសហគមន៍ ជាមួយនឹងរចនាសម្ពន្ធមូលដ្ឋាន​ដដែល។ អភិបូជាជាស្នូល​នៃ​ការរស់នៅក្នុងព្រះសហគមន៍។

១៣៤៤. ហេតុនេះហើយ បានជាពីពិធីបុណន្យមួយទៅពិធីបុណ្យមួយទៀត ដោយប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូ​បាន​សោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី “រហូតដល់ព្រះអង្គយាងមកវិញ” (១ករ ១១,២៦) ប្រជារាស្រ្ត របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលកំពុងធ្វើបូជនីយេសចរណ៍ “ដើរទៅ​មុខ​​តាមទ្វារចង្អៀតនៃឈើឆ្កាង” (AG ១) ឆ្ពោះទៅ ពិធីជប់លៀងនៃស្ថានបរមសុខ នៅពេលដែលអស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសនឹងរួមតុនៃព្រះរាជ្យ។

៤. ពិធីបុណ្យនៃអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ

អភិបូជាគ្រប់សម័យកាល

១៣៤៥. តាំងពីសតវត្សទីពីរ សន្ត យូស្តាំង ជាមរណសាក្សី ផ្តល់សក្ខីភាពអំពីកិច្ចសំខាន់ដែលគ្រីស្ត​បរិស័ទ​ត្រូវប្រតិបត្តិក្នុងពិធីបុណ្យអរព្រះគុណ។ កិច្ចនោះ នៅតែមានដដែលរហូតដល់សព្វថ្ងៃ សម្រាប់ព្រះ​សហគមន៍​សំខាន់ៗ។ នៅឆ្នាំ ១៥៥ ដើម្បីពន្យល់ឱ្យព្រះចៅអធិរាជ អង់តូនីន ជាអ្នកគោរពប្រណិប័តន៍ (១៣៨-១៦១) នូវអ្វីដែល​គ្រិស្ត​បរិស័ទ​ធ្វើ សន្ត យូស្តាំងសរសេរសេចក្ដីនោះថា៖

នៅថ្ងៃដែលគេហៅថា ថ្ងៃអាទិត្យ គ្រីស្តបរិស័ទទាំងអស់ ព្រមទាំងអ្នកនៅទីក្រុងក្ដី អ្នកនៅស្រុកស្រែក្ដី មក​ជួ​ប​ជុំគ្នា។ ពួកគេអានសេចក្ដីដែលក្រុមគ្រីស្តទូតបានសរសេរទុក និងសេចក្ដីប្រៀនប្រដៅរបស់ពួក​ព្យាការី។ គេ​អាន​យ៉ាងយូរបំផុតតាមលទ្ធភាពរបស់ពួកគេ។ កាលណាអ្នកអាន អានចប់ អ្នកអធិបតីជំរុញ និង​ដាស់តឿន​ឱ្យ​​​យកតម្រាប់តាមសេចក្ដីដ៏ប្រសើរទាំងអស់នោះ។ បន្ទាប់មក យើងទាំងអស់គ្នាក្រោកឡើង ហើយ​អធិដ្ឋាន​រួមគ្នា ដើម្បី​ខ្លួនឯង (...) និងដើម្បីអ្នកដទៃ គ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេនៅ ដើម្បីឱ្យយើង​ទៅជាមនុស្សសុចរិត ទាំងរបៀបរស់នៅ និង​កិច្ចការផងទាំងពួង ព្រមទាំងគោរពបទបញ្ជាដោយចិត្តស្មោះ ហើយដើម្បីបានទទួលការ​សង្រ្គោះ​អស់កល្ប​ជា​និច្ច។ លុះដល់អធិដ្ឋានរួច យើងធ្វើកាយវិការជាសញ្ញាថា យើងសម្រុះសម្រួលនឹងគ្នា។ បន្ទាប់​មក​​ទៀត គេ​យក​នំបុ័ង ហើយពែងដាក់ស្រានិងទឹកលាយគ្នាឱ្យអ្នកអធិបតីរបស់បងប្អូន។ លោកទទួល​យក​អំណោយ​នោះ កោត​​សរសើរ និង​លើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះបិតានៃសកលលោក ដោយព្រះនាមព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយ​លោក​អរព្រះគុណ (ជាភាសាក្រិក eucharistian ) យ៉ាងយូរ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រោស​យើងឱ្យ​សម​នឹងអំណោយនោះ។ លុះដល់លោកអធិដ្ឋាន និងអរព្រះគុណរួច គ្រីស្តបរិស័ទអបអរសាទរ ដោយ​ថ្លែងថា អាម៉ែន។ នៅពេលដែលអ្នកអធិបតីបានអរព្រះគុណ និងប្រជាជនបានឆ្លើយតបរួច អស់អ្នកដែល​យើង​ហៅ​ថា ឧបដ្ឋាក​ចែកនំបុ័ង ស្រា និងទឹក “ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រែ” ទៅដល់អស់អ្នកដែលកំពុងចូលរួម ហើយ​​​ពួក​លោក​យកទៅ​ជូនអស់អ្នកដែល​មិន​បាន​ចូលរួម។

១៣៤៦. ពិធីបុណ្យអរព្រះគុណប្រារព្ធតាមកិច្ចដែលត្រូវប្រតិបត្តិដដែល ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ ​រហូត​ដល់សព្វថ្ងៃ ដោយមានវេលាសំខាន់ៗពីរ ដែលរួមឯកភាពជាមួយគ្នា៖

- ការជួបជុំគ្នា ពិធីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូល ជាមួយនឹងការអានអត្ថបទ ធម្មទេសនា និងសេចក្ដីអង្វរសកល

- ពិធីអរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ ដោយមានការថ្វាយតង្វាយ ធម៌អរព្រះគុណ ការប្រសិទ្ធពរ និងពិធីទទួលព្រះកាយ​ព្រះ​លោហិតព្រះគ្រីស្ត។

ពិធីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូល និងពិធីអរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ រួមជាមួយគ្នាធ្វើជា “កិច្ចគោរព​បម្រើ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​តែមួយគត់” (SC ៥៦) ដ្បិតតុនៃអភិបូជាជាតុនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង តុនៃព្រះកាយ​ព្រះ​អម្ចាស់​ផងដែរ (DV ២១)។

១៣៤៧. តើចលនានេះ មិនមែនជាចលនានៃពិធីជប់លៀងនៃបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះយេស៊ូ ដែល​មាន​ព្រះជន្មថ្មី ជាមួយក្រុមសាវ័កទេឬ? នៅកំពុងធ្វើដំណើរ ព្រះអង្គពន្យល់គម្ពីរឱ្យពួកគេ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គចូល​​រួម​​តុជាមួយពួកគេ ទ្រង់ “យកនំបុ័ងមកកាន់ អរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចកាច់ប្រទានឱ្យគេ” (លក ២៤,១៣-៣៥)។

ចលនានៃពិធីបុណ្យ

១៣៤៨. ទាំងអស់គ្នាជួបជុំគ្នា ។ គ្រីស្តបរិស័ទនាំគ្នាចូលក្នុងកន្លែងតែមួយដើម្បីថ្វាយអភិបូជា។ ព្រះគ្រីស្ត​ផ្ទាល់ជាព្រះសិរសា ជាតួឯកនៃពិធីអរព្រះគុណ។ ព្រះអង្គជាមហាបូជាចារ្យនៃសម័្ពន្ធមេត្រីថ្មី។ ដោយយើង​មើល​មិន​ឃើញ​ ព្រះអង្គជាអ្នកអធិបតីនៃពិធីអរព្រះគុណទាំងអស់។ លោកអភិបាល ឬលោកបូជាចារ្យ (ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ក្នុងអ​ង្គ​ព្រះ​គ្រីស្ត​ជាព្រះសិរសា ) ជាតំណាងរបស់ព្រះអង្គ ដោយណែនាំអង្គប្រជុំ ទេសនាក្រោយ​ពីបា​ន​អាន​អត្ថបទ ទទួល​តង្វាយ និងសូត្រធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ។ ទាំងអស់គ្នា ចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងពិធីបុណ្យ តាម​របៀប​រៀងៗខ្លួន៖ អ្នក​អាន អ្នកយកតង្វាយមក​ថ្វាយ អ្នកជូនព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ហើយប្រជាជន​ទាំង​មូល គេចូលរួម​ផង​​ដែរ ​ដោយពោលពាក្យ អាម៉ែន ។

១៣៤៩. ក្នុងពិធីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូល មាន “សេចក្ដីប្រៀនប្រដៅរបស់ពួកព្យាការី” ពោល​គឺ​សម័្ពន្ធ​មេ​ត្រី​ចាស់ និង “សេចក្ដី​ដែល​ក្រុម​គ្រីស្តទូតបានទុក” ពោលគឺលិខិតរបស់ពួកលោក និងកណ្ឌ​ដំណឹងល្អ។ ក្រោយពី​ធម៌​ទេសនា ដែលដាស់តឿនឱ្យចាត់ទុកថា ព្រះបន្ទូលនេះ ពិតជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (១ថស ២,៥) ព្រមទាំង​ឱ្យប្រតិបត្តិតាម មានសេចក្ដីអង្វរសកលសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ តាមពាក្យសម្តីរបស់គ្រីស្តទូត​ប៉ូល​ថា៖ “ជា​បឋម ​ ខ្ញុំ​សូម​ផ្ដែផ្ដាំ​ឱ្យទូល​សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់‌​ អធិដ្ឋាន ​​អង្វរ និង​អរ​ព្រះ​គុណព្រះអង្គ​ សម្រាប់​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ផង។​ ‌សម្រាប់​ស្ដេច​ និង​អ្នក​កាន់​អំណាច​គ្រប់​ៗ​រូប‌‌‌​ ដើម្បី​ឱ្យ​យើង​រស់នៅ​បាន​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត​គ្មាន​ចលាចល​‌ ទាំង​គោរព​ប្រណិប័តន៍​ព្រះជាម្ចាស់ អស់​ពី​ចិត្ត​ និង​មាន​ជីវិត​ថ្លៃថ្នូរ” (១ធម ២,១-២)។

១៣៥០. ពិធីថ្វាយតង្វាយ ៖ ពេលនោះ ជួនកាលជាក្បួនដង្ហែ យើងយកនំបុ័ង និងស្រាទៅដល់អាសនៈ ដែល​លោកបូជាចារ្យនឹងថ្វាយជា​សក្ការបូជា ក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ត

ហើយដែលនឹងទៅជាព្រះកាយ និងព្រះ​លោហិត​ព្រះអង្គ។ កាយវិការនេះ ជាកាយវិការផ្ទាល់របស់ព្រះគ្រីស្ត នៅពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ ពេលព្រះអង្គ “យកនំបុ័ង និងពែងមកកាន់”។ “មានតែព្រះសហគមន៍ ដែលថ្វាយសក្ការបូជាដ៏បរិសុទ្ធនេះ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់​ជា​ព្រះ​បង្កើត ដោយថ្វាយអ្វីដែលមកពីការបង្កើតរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងអរព្រះគុណព្រះអង្គផង” (សន្ត អ៊ីរ៉ែណេ ; មគ ១,១១)។ ពិធីថ្វាយតង្វាយទៅដល់អាសនៈទទួលយកកាយវិការរបស់ព្រះបាទមែលគីសេដែក ហើយប្រគល់​អំណោយ​របស់​ព្រះ​បង្កើតក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ត។ គឺព្រះអង្គនេះហើយ ដែល​ប្រោស​យញ្ញបូជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មនុស្ស​ព្យាយាម​ថ្វាយ ឱ្យបានគ្រប់លក្ខណៈ ក្នុងសក្ការបូជារបស់ព្រះអង្គ។

១៣៥១. តាំងពីដើមដំបូង គ្រីស្តបរិស័ទយកអំណោយ​របស់​ពួក​គេ រួមជាមួយនំបុ័ង និងស្រា ដើម្បី​ចែក​រំលែក​ដល់អស់អ្នក​ ដែលមានតម្រូវការ។ ទំនៀមទំលាប់នៃការរៃប្រាក់ (១ករ ១៦,១) ដែលមានរហូតដល់សព្វ​ថ្ងៃ យកតម្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ត ដែលបានដាក់ខ្លួនមកជាអ្នកក្រ ដើម្បីឱ្យយើងបានទៅជាអ្នកមាន (២ករ ៨,៩)៖

អស់អ្នកដែលមាន ហើយដែលចង់ចែកទានតាមលទ្ធភាព ដែលខ្លួនបានកំណត់ទុកជាមុន។ យើងយកអ្វី​ដែល​​បាន​ទទួលជូនអ្នកអធិបតី ហើយលោកជួយសង្រ្គោះក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីមេម៉ាយ អស់អ្នកដែលមានជម្ងឺ ឬមូល ហេតុ​ផ្សេងៗធ្វើឱ្យគេខ្វះខាត អ្នកជាប់គុក អន្តោប្រវេសន៍ និយាយឱ្យខ្លី លោកជួយសង្រ្គោះអស់អ្នកដែល​មាន​តម្រូវការ (សន្ត យូស្តាំង)។

១៣៥២. ធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ ៖ ធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ ជាធម៌ប្រសិទ្ធពរ ដែលជាស្នូលនិងកំពូល​នៃ​ពិធី​បុណ្យ៖

ក្នុងធម៌ប្រារព្ធ ព្រះសហគមន៍អរព្រះគុណព្រះបិតា តាមរយៈព្រះគ្រីស្ត ក្នុងអង្គព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ សម្រាប់​ស្នាព្រះហស្តទាំងអស់របស់ព្រះអង្គ ដោយសារព្រះអង្គបានបង្កើត សង្រ្គោះ និងប្រោសមនុស្សលោកឱ្យ​បានវិសុទ្ធ។ សហគមន៍ទាំងមូលរួមជាមួយសេចក្ដីសរសើរឥតឈប់ឈរ ដែលព្រះសហគមន៍នៅស្ថានបរមសុខ អស់ទេវទូត និងសន្តបុគ្គលទាំងឡាយច្រៀងថ្វាយទៅព្រះដ៏វិសុទ្ធបំផុត។

១៣៥៣. ក្នុងពិធីអង្វរព្រះវិញ្ញាណ ព្រះសហគមន៍ទូលសូមព្រះបិតាឱ្យព្រះអង្គចាត់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះ អង្គ (ឬ ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គ (MR)) ឱ្យយាងមកសណ្ឋិតលើនំបុ័ង និងស្រា ដើម្បីឱ្យនំ និងស្រានោះ​បាន​ទៅ​ជាព្រះកាយ និងព្រះលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដោយសារ​ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គ ហើយដើម្បី​ឱ្យ​អស់​អ្នក​ដែលចូលរួមក្នុងពិធីអភិបូជាក្លាយទៅជារូបកាយ និងវិញ្ញាណតែមួយ (ប្រពែណីពិធីបុណ្យខ្លះដាក់ពាក្យអង្វរ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ក្រោយពីធម៌នឹករលឹក)។

ក្នុងពិធីរម្លឹកការតែងតាំងពិធីអរព្រះគុណឡើងវិញ ឫទ្ធានុភាពនៃព្រះបន្ទូល និងកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ត ព្រមទាំង​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ប្រោសនំបុ័ង និងស្រាឱ្យបានទៅជាព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះ​គ្រីស្ត ជា​សក្ការ​បូជាដែលព្រះអង្គបានថ្វាយនៅលើឈើឆ្កាងម្តងជាការស្រេច។

១៣៥៤. ក្នុងធម៌នឹករលឹក ដែលមានបន្ទាប់មក ព្រះសហគមន៍រម្លឹកថា ព្រះយេស៊ូបានរងទុក្ខលំបាក មាន​ព្រះ​ជន្ម​ថ្មី ហើយនឹងយាងមកវិញពោរពេញដោយសិរីរុងរឿង។ ព្រះសហគមន៍​ថ្វាយ​ទៅ​ព្រះ​បិតា​សក្ការ​បូជា​របស់ព្រះបុត្រា​ព្រះ​អង្គ ដែលសម្រុះសម្រួលយើងឱ្យជានានឹងព្រះអង្គ។

ក្នុងការជួយអង្វរសម្រាប់អ្នកដទៃ ព្រះសហគមន៍សម្ដែងថា យើងថ្វាយអភិបូជារួមជាមួយព្រះសហគមន៍ ទាំងមូលនៅស្ថានបរមសុខ និងនៅលើផែនដី ទាំងអ្នករស់ ទាំងអ្នកស្លាប់ ដោយរួមជាមួយពួកគង្វាលព្រះ​សហគមន៍ គឺសម្ដេចប៉ាប លោកអភិបាលនៃភូមិភាគនេះ ក្រុមបូជាចារ្យ និងពួកឧបដ្ឋាករបស់លោក ព្រមទាំង​ពួក​លោក​អភិបាល និងព្រះសហគមន៍របស់អស់លោក ក្នុងពិភពលោកទាំងមូល។

១៣៥៥. ពេលទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ក្រោយពីសេចក្ដីអធិដ្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងពិធីកាច់នំបុ័ង គ្រីស្តបរិស័ទទទួល “នំបុ័ងនៃស្ថានបរមសុខ” និង “ពែងនៃការសង្រ្គោះ” គឺព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ដែលបានបូជាព្រះអង្គ “សម្រាប់ឱ្យមនុស្សលោកមានជីវិត” (យហ ៦,៥១)៖

ដោយសារ “ព្រះជាម្ចាស់បានប្រែ” (eucharisted) នំបុ័ង និងស្រានេះ “យើងហៅអាហារនេះថា អរព្រះ គុណ (Eucharist) ហើយគ្មាន នរណាម្នាក់អាចទទួលបានទេ បើគេមិនជឿលើសេចក្ដីពិត ដែលយើងបង្រៀន បើ គេមិនបានមុជទឹក ដើម្បីរួចពី​បាប ហើយបើគេមិនរស់តាមវិន័យរបស់ព្រះគ្រីស្ត” (សន្ត យូស្តាំង)។

៥. សក្ការ

បូជាខាងអគ្គសញ្ញា៖ អរព្រះគុណ នឹករលឹក វត្តមាន

១៣៥៦. គ្រីស្តបរិស័ទថ្វាយអភិបូជាតាំងពីដើមដំបូង ហើយតាមរបៀបដែលត្រូវប្រតិបត្តិ និងដែល​មិនបាន​ផ្លាស់ប្តូរ ទោះ​បីសម័យកាល និងពិធីបុណ្យផ្សេងៗ ពីព្រោះយើងដឹងថា យើងជាប់ចំណង​នឹង​ព្រះ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មុន​នឹងព្រះអង្គរងទុក្ខលំបាក៖ “ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីនឹករលឹកដល់ខ្ញុំ” (១ករ ១១,២៤-២៥)។

១៣៥៧. យើងគោរពព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់នេះ ដោយនឹករលឹកយញ្ញបូជារបស់ព្រះអង្គ ។ យើង​ថ្វាយ​ចំពោះព្រះបិតា អ្វីដែលព្រះអង្គផ្ទាល់បានប្រទានមកយើង គឺអំណោយនៃការបង្កើតរបស់ព្រះអង្គ នំបុ័ង និងស្រា ដែលបានក្លាយទៅជាព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ដោយសារឫទ្ធានុភាពនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និង​ដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ត៖ ហេតុនេះ ព្រះគ្រីស្តពិតជាមានវត្តមាន តាមរបៀបអាថ៌កំបាំង។
១៣៥៨. ដូច្នេះ ត្រូវតែចាត់ទុកពិធីអរព្រះគុណដូចជា៖
- ពិធីអរព្រះគុណកោតសរសើរលើកតម្កើងព្រះបិតា
- ពិធីនឹករលឹកយញ្ញបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ត និងរបស់ព្រះកាយព្រះអង្គ
- វត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដោយសារឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ និងរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ព្រះអង្គ។

ពិធីអរព្រះគុណកោតសរសើរលើកតម្កើងព្រះបិតា

១៣៥៩. ពិធីអរព្រះគុណ ជាអគ្គសញ្ញានៃការសង្រ្គោះរបស់យើង ដែលព្រះគ្រីស្តបានសម្រេចនៅ​លើ​​ឈើឆ្កាង ជាយញ្ញបូជាកោតសរសើរអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីស្នាព្រះហស្តនៃការបង្កើត។ ក្នុងអភិបូជា យើង​ថ្វាយ​ចំពោះព្រះបិតាសត្វលោកទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ស្រលាញ់ តាមរយៈព្រះយេស៊ូ​ដែល​បាន​សោយ​ទី​វង្គត និង​មាន​ព្រះជន្មថ្មី។ តាមរយៈព្រះគ្រីស្ត ព្រះសហគមន៍អាច​ថ្វាយ​យញ្ញ​បូជា​កោតសរសើរអរព្រះ​គុណ ដើម្បីអ្វីៗទាំងអស់ដ៏សប្បុរស ស្រស់បំព្រង និងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើក្នុងការបង្កើត និង​ដើម្បីមនុស្សជាតិ។

១៣៦០. ពិធីអរព្រះគុណជាយញ្ញាអរព្រះគុណព្រះបិតា ព្រះសហគមន៍ក៏ប្រទានពរ ដើម្បីអរព្រះគុណ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សម្រាប់​អ្វីៗដ៏ល្អ ដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ដោយបង្កើត សង្រ្គោះ និងប្រោសមនុស្សលោកឱ្យបានវិសុទ្ធ។ អត្ថន័យ​​​ដំបូង​នៃ​អភិបូជា គឺ “អរព្រះគុណ”។

១៣៦១. ពិធីអរព្រះគុណជាយញ្ញាកោតសរសើរ ​ព្រះសហគមន៍​ក៏ច្រៀងលើក​តម្កើង​សិរីរុង​រឿង​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ក្នុង​នាមសត្វលោកទាំងអស់។ យើងអាចសរសើរព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះគ្រីស្តតែប៉ុណ្ណោះ៖ ព្រះអង្គបង្រួប​បង្រួម​​គ្រីស្ត​បរិស័ទជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងការលើកតម្កើង និងការជួយអង្វររបស់ព្រះអង្គ ទើបយើង​កោតសរសើរ​ព្រះ​បិតា  ដោយ ព្រះគ្រីស្ត ជាមួយ ព្រះអង្គ និងនៅក្នុង ព្រះអង្គ។

ពិធីនឹករលឹកសក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ត និងរបស់ព្រះកាយព្រះអង្គជាព្រះសហគមន៍

១៣៦២. ពិធីអរព្រះគុណជាពិធីនឹករលឹកបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ធ្វើឱ្យសក្ការបូជាតែមួយរបស់​ព្រះ​អង្គ​​មាន

វត្តមានសព្វថ្ងៃ និងថ្វាយសក្ការបូជានេះតាមរបៀបអគ្គសញ្ញា ក្នុងពិធីបុណ្យព្រះសហគមន៍​ ដែលជាព្រះ កាយ​ព្រះអង្គ។ ក្នុងធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធទាំងអស់ មានសេចក្ដីអធិដ្ឋានមួយ ដែលគេហៅថា ធម៌នឹករលឹក ក្រោយ​ពីព្រះបន្ទូលអំពីការតែងតាំងអភិបូជា។

១៣៦៣. តាមអត្ថន័យនៃព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ ក្នុងធម៌នឹករលឹក យើងមិនគ្រាន់តែ​នឹកគិតដល់ហេតុការណ៍ទាំង ប៉ុន្មានអំពីអតីតកាលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងប្រកាសកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បញ្ចេញសម្រាប់​មនុស្ស​លោក (សរ ១៣,៣)។ ដោយលើកតម្កើងហេតុការណ៍ទាំងនោះ ហេតុការណ៍ទាំងនោះ​ក៏មាន​វត្តមាន​សព្វ​ថ្ងៃ​ម្យ៉ាង។ ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​យល់ការរំដោះចេញពីប្រទេសអេស៊ីបតាមរបៀបនេះ៖ រាល់ពេលគេប្រារព្ធបុណ្យ​ចម្លង ហេតុការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាននៃដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់សេរីភាពមានវត្តមានសព្វថ្ងៃ ក្នុងការចងចាំរបស់អ្នកជឿ ដើម្បី​ឱ្យពួក​គេ​ប្រតិបត្តិ​តាម។

១៣៦៤. ធម៌នឹករលឹកទទួលអត្ថន័យថ្មីក្នុងសម័្ពន្ធមត្រីថ្មី។ ពេលព្រះសហគមន៍ថ្វាយអភិបូជា​ ព្រះ​សហគមន៍នឹករឹលកបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ហើយបុណ្យចម្លងនេះមានវត្តមានសព្វថ្ងៃ៖ សក្ការបូជាដែល ព្រះគ្រីស្តបានថ្វាយនៅលើឈើឆ្កាងម្តងជាការស្រេចមានវត្តមានរហូត (ហប ៧,២៤-២៥)៖ “គ្រប់ពេល​ព្រះ​សហគមន៍​ថ្វាយអភិបូជា គឺថ្វាយ​​​សក្ការបូជារបស់​​​ព្រះយេស៊ូ ដែលបូជាព្រះជន្មនៅលើឈើឆ្កាង ព្រះអង្គលោះ​យើង ព្រោះនៅលើឈើឆ្កាងគេបានបូជាព្រះគ្រីស្តជាយញ្ញរបស់យើងក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លង” (LG ៣)។

១៣៦៥. ដោយសារពិធីអរព្រះគុណជាពិធីនឹករលឹកដល់បុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ពិធីអរព្រះគុណក៏ជា​សក្ការ​បូជា ​ផង​ដែរ។ ព្រះបន្ទូលដែលតែងតាំងអភិបូជាសម្ដែងលក្ខណៈជាយញ្ញ​បូជានៃពិធី​អរ​ព្រះគុណ ៖ “នេះ​ជា​រូបកាយ ដែលត្រូវបូជាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា” ហើយ “នេះជាពែងនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ចង​ឡើង​ដោយ​សារលោហិត​របស់​ខ្ញុំ ដែលត្រូវបង្ហូរសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា” (លក ២២,១៩-២០)។ ក្នុងពិធីអរព្រះគុណ ព្រះ​គ្រីស្ត​ប្រទាន​ព្រះ​កាយ​នោះ ដែលព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រគល់សម្រាប់យើងនៅលើឈើឆ្កាង ព្រះលោហិតនោះ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន “បង្ហូរ ដើម្បី​លើក​លែងទោសមនុស្សទាំងអស់ឱ្យរួចពីបាប” (មថ ២៦,២៨)។

១៣៦៦. ដូច្នេះហើយ បានជាពិធីអរព្រះគុណជាសក្ការបូជា ដ្បិតដោយសារពិធីអរព្រះគុណ​ សក្ការ​បូជា​នៃ​​ឈើ​​ឆ្កាង​មាន​វត្តមាន ដ្បិតពិធីអរព្រះគុណនឹករលឹក សក្ការបូជានេះ ហើយដ្បិតពិធីអរព្រះគុណទទួលនិង​ប្រតិបត្តិ​តាម​ផលផ្លែនៃសក្ការបូជានេះ៖

(ព្រះគ្រីស្ត) ជាព្រះ និងជាអម្ចាស់នៃយើង ថ្វាយព្រះកាយព្រះអង្គចំពោះព្រះជាម្ចាស់​ជាព្រះបិតា​ម្តង​ជា​ការ​ស្រេច ដោយសោយទិវង្គតដូចជាអ្នកជួយអង្វរ លើអាសនៈនៃព្រះឈើឆ្កាង ដើម្បីឱ្យ (មនុស្សលោក) រួចពីបាបអស់​កល្បជានិច្ច។ ក៏ប៉ុន្តែ សេចក្ដីស្លាប់របស់ព្រះ​អង្គមិនបញ្ចប់​មុខងារ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ក្នុង​ឋានៈជាបូជាចារ្យ​ទេ​ (ហប ៧, ២៤.២៧)។ នៅពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ “នៅយប់ដែល (ព្រះអង្គ) ត្រូវគេចាប់បញ្ជូនទៅឆ្កាង” (១ករ​ ១១,២៣) ព្រះអង្គសព្វព្រះឫទ័យផ្ញើទុកឱ្យព្រះសហគមន៍ (ជាព្រះមហេសីដ៏ជាទីស្រលាញ់របស់ព្រះអង្គ) សក្ការ​បូជា​​​ដែល​មើលឃើញ (តាមការទាមទាររបស់ធម្មជាតិមនុស្ស) ដែលតំណាង​ឱ្យសក្ការ​បូជាបង្ហូរឈាម​ដែល​​​​នឹង​កើត​ឡើង​ម្តង​ជា​ការ​ស្រេចនៅលើឈើឆ្កាង ដែលគេនឹករលឹករហូតដល់គ្រាចុងក្រោយបំផុត (១ករ ១១,​២៣)។ សក្ការ​បូជា​នេះ​​​នឹងជួយសង្រ្គោះយើងឱ្យរួចពីបាប ដែលយើងប្រព្រឹត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ (មហាសន្និបាត​នៅ​ទី​​ក្រុងត្រង់៖ DS ១៧៤០)។

១៣៦៧. សក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ត និងសក្ការបូជារបស់ព្រះសហគមន៍មានតែមួយដដែល ៖ “មាន​យញ្ញតែមួយដដែល គឺព្រះអង្គដដែលដែលប្រោសប្រទានឥឡូវនេះតាមមុខងាររបស់លោកបូជាចារ្យ ហើយដែល​បាន​បូជាព្រះអង្គនៅលើឈើឆ្កាង។ មានតែរបៀបថ្វាយប៉ុណ្ណោះដែលផ្លាស់ប្តូរ” (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៧៤៣)។​ “សក្ការបូជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានក្នុងអភិបូជា ព្រះគ្រីស្តដដែលនេះ ដែលបានបូជា ព្រះអង្គម្តងហើយនៅលើអាសនៈនៃឈើឆ្កាង ដោយបង្ហូរឈាម ហើយដែលគង់នៅ និងថ្វាយព្រះអង្គ ដោយមិន បង្ហូរឈាម” (សន្ត អ៊ីញ៉ាស)។

១៣៦៨. ពិធីអរព្រះគុណជាសក្ការបូជារបស់ព្រះសហគមន៍ដែរ ។ ព្រះសហគមន៍ ដែលជា​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ត ចូលរួមចំណែកក្នុងតង្វាយនៃប្រធានរបស់ខ្លួន។ ដោយរួបរួមជាមួយព្រះអង្គ ព្រះសហគមន៍ថ្វាយខ្លួនទាំង​ស្រុង​ដែរ។ ព្រះសហគមន៍រួបរួមជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងការជួយអង្វររបស់ព្រះអង្គសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់។ ក្នុង​ពិធី​អរ​ព្រះ​គុណ សក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្តក៏ក្លាយទៅជាយញ្ញបូជានៃសិរីរាង្គរបស់ព្រះកាយព្រះអង្គដែរ។ ការរស់នៅ​របស់​គ្រីស្តបរិស័ទ ពាក្យ​សរសើរ ទុក្ខលំបាក ការអធិដ្ឋាន និងការងាររបស់គេ រួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលថ្វាយ​ខ្លួន​​ទាំង​ស្រុង ហើយទទួលតម្លៃថ្មីនោះ។ សក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្តលើអាសនៈផ្តល់ឱ្យ​គ្រីស្តបរិស័ទ​គ្រប់​ជំនាន់​​អាច​រួមជា​មួយ​តង្វាយ​របស់​ព្រះអង្គបាន។

ក្នុងទីបញ្ចុះសព គ្រីស្តបរិស័ទឧស្សាហ៍គូរព្រះសហគមន៍ដូចជាស្រ្តីម្នាក់ ដែលលាតត្រដាងដៃ កំពុង​អធិដ្ឋាន។ ដូចព្រះគ្រីស្តបានលាតត្រដាងព្រះហស្តនៅលើឈើឆ្កាងយ៉ាងណា ដោយព្រះអង្គ ជាមួយព្រះអង្គ និង​ក្នុង​​អង្គ​ព្រះ​អង្គ ព្រះសហគមន៍ក៏ថ្វាយខ្លួន និងជួយអង្វរសម្រាប់មនុស្សលោកយ៉ាងនោះដែរ។

១៣៦៩. ព្រះសហគមន៍ទាំងមូលរួបរួមជាមួយតង្វាយ និងការជួយអង្វររបស់ព្រះគ្រីស្ត ។ ដោយទទួល​បន្ទុករបស់លោកសិលានៅក្នុងព្រះសហគមន៍ សម្ដេចប៉ាប ចូលរួមចំណែកក្នុងពិធីអរព្រះគុណទាំងអស់។ ក្នុង​ពិធីអរព្រះគុណទាំងអស់នោះ យើងបញ្ជេញឈ្មោះរបស់លោក ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ និងជាអ្នកបម្រើនៃ​ឯកភាព​របស់​ព្រះ​​​សហគមន៍​សកល។ លោកអភិបាល នៃភូមិភាគដែលយើងថ្វាយអភិបូជា រមែងតែងតែ​ជាអ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​នៃ​​អភិបូជា ទោះបីជាលោកបូជាចារ្យ ម្នាក់ធ្វើ​អ្នកអធិបតីយ៉ាងណាក៏ដោយ។ យើងបញ្ជេញនាម​របស់​លោក ដើម្បី​បង្ហាញ​​ថា លោកជាប្រធាននៃព្រះសហគមន័ តាមភូមិភាគនោះ រួមជាមួយពួកលោកបូជាចារ្យ និង​ពួកឧបដ្ឋាក ផង​​ដែរ។ សហគមន៍ជួយអង្វរសម្រាប់អស់អ្នក ដែលមានមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ ដែលថ្វា​យ​អភិបូជាសម្រាប់ និង​​ជាមួយសហគមន៍នេះ៖អភិបូជាមួយដែលត្រឹមត្រូវ គឺជាអភិបូជាដែលលោកអភិបាល ឬអ្នកដែលលោកអភិបាលបានជ្រើសរើស ជាអ្នកអធិបតី (សន្ត អ៊ីញ៉ាស អង់ទូអូស)។ដោយសារមុខងាររបស់លោកបូជាចារ្យ យញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណរបស់គ្រីស្តបរិស័ទបានសម្រេច ដោយរួប​រួម​​​ជា​មួយនឹង​​សក្ការបូជារបស់ព្រះគីស្ត ជាស្ពានមេត្រីតែមួយ ដែលលោកបូជាចារ្យថ្វាយក្នុងអភិបូជា ក្នុង​នាមព្រះ​សហគមន៍​ទាំងមូល តាមរបៀបដែលមិនបង្ហូរឈាម និងតាមលក្ខណៈជាអគ្គសញ្ញា រហូតដល់​ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់​យាង​មក​វិញ (PO ២)។

១៣៧០. សមាជិកដែលស្ថិតនៅលើផែនដី ព្រមទាំងសមាជិកដែល​នៅ​ក្នុង​សិរីរុង​រឿង​នៃ​ស្ថានបរមសុខ​ផង ក៏រួបរួមជាមួយតង្វាយរបស់ព្រះគ្រីស្តដែរ៖ ព្រះសហគមន៍ថ្វាយអភិបូជា ដោយរួបរួម​ជាមួយ​ព្រះ​នាង​ព្រហ្មចារិនីម៉ារីដ៏វិសុទ្ធបំផុត ដោយនឹកគិតដល់ព្រះនាង ព្រមទាំងសន្ត និងសន្តីបុគ្គលទាំងឡាយ។ ក្នុង​ពិធី​អរ​ព្រះ​គុណ ព្រះសហគមន៍ និងព្រះនាងម៉ារី ហាក់ដូចជានៅក្បែរឈើឆ្កាង ដោយរួបរួមជាមួយតង្វាយ និង​ការ​ជួយ​អង្វរ​របស់​​​ព្រះ​គ្រីស្ត។

១៣៧១. យើងថ្វាយអភិបូជាសម្រាប់គ្រីស្តបរិស័ទ “ដែលស្លាប់នៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត ហើយដែលមិនទាន់ ត្រូវបន្សុទ្ធឱ្យពេញលេញនៅឡើយ” (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS១៧៤៣) ដើម្បីឱ្យពួកគេអាច​ចូលក្នុងពន្លឺ និងសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះគ្រីស្ត៖

ចូរបញ្ចុះសពនេះ នៅកន្លែងណាក៏បាន! កុំខ្វល់នឹងវា​ធ្វើអី្វ! អ្វីដែលខ្ញុំសុំ គឺឱ្យកូនៗនឹកគិតដល់ខ្ញុំ នៅ​អាសនៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅគ្រប់កន្លែង (សន្ត ម៉ូនីក មុនទទួលមរណភាព ចំពោះសន្ត អូគូស្តាំង និង​ប្អូន​លោក)។

បន្ទាប់មក យើងអធិដ្ឋាន (ក្នុងធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធ) សម្រាប់បុព្វបុរសដ៏វិសុទ្ធ និងលោកអភិបាលដែល កំពុងសម្រាន្តលក់ ហើយជាទូទៅដើម្បីអស់អ្នកដែលបានចូលដំណេកមុនយើង ដោយជឿថា នឹងបានផល​ប្រយោជន៍ដ៏ប្រសើរសម្រាប់ព្រលឹង ដែលយើងអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះមុខយញ្ញបូជាដ៏វិសុទ្ធ និងគួរឱ្យគោរព កោត​ខ្លាច (...)។ ដោយជួយអង្វរព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់អស់អ្នកដែលកំពុងដេកលក់ ទោះជាអ្នកបាបក្ដី (...) យើង​ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះគ្រីស្តដែលបូជាព្រះជន្ម ដើម្បីលោះបាបយើង សូមឱ្យព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាមិត្តសម្លាញ់​របស់​​មនុស្ស​លោក សព្វព្រះហឫទ័យនឹងពួកគេ និងពួកយើងផង (សន្ត ស៊ីរីល នៃទីក្រុងយេរូសាឡឹម)។

១៣៧២. សន្ត អូគូស្តាំងសង្ខេបបានយ៉ាងអស្ចារ្យលទិ្ធនេះ ដែលជំរុញយើងឱ្យចូលរួមចំណែកកាន់ តែជ្រៅៗក្នុងសក្ការបូជានៃព្រះសង្រ្គោះយើង ដែលយើងលើកតម្កើងក្នុងពិធីអរព្រះគុណ៖

យើងថ្វាយចំពោះព្រះជាម្ចាស់បូរី ដែលព្រះអង្គបានលោះទាំងស្រុងនេះ ពោលគឺអង្គប្រជុំ និងសហភាព​របស់​ជនដ៏វិសុទ្ធ ដូចជាយញ្ញបូជាសកល ដោយមហាបូជាចារ្យ ដែលយករូបរាងជាទាសករ រហូតដល់បូជាព្រះជន្ម សម្រាប់យើង ដោយរងទុក្ខលំបាក ដើម្បីឱ្យយើងទៅជាព្រះកាយនៃប្រធានដ៏អស្ចារ្យនេះ (...)។ នេះគឺជាយញ្ញ បូជារបស់គ្រីស្តបរិស័ទ៖ “យើងមានគ្នាច្រើនរួបរួមជាមួយព្រះកាយតែមួយក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត” (រម ១២,៥)។ ព្រះ សហគមន៍នៅតែបូជាយញ្ញនេះ ក្នុងអគ្គសញ្ញានៃអាសនៈ ដែលគ្រីស្តបរិស័ទស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ ហើយដែលបង្ហាញ ថា​ ក្នុងអ្វីៗដែលព្រះសហគមន៍ថ្វាយ ព្រះសហគមន៍ក៏ថ្វាយទាំងខ្លួនឯងផង។

វត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដោយសារឫទ្ធានុភាពនៃព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ និងឫទ្ធានុភាពនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ

១៣៧៣. “ព្រះគ្រីស្តយេស៊ូបានសោយទិវង្គត ទ្រង់មានព្រះជន្មថ្មី គង់ខាងស្តាំព្រះបិតា និងទូល អង្វរឱ្យយើង” (រម ៨,៣៤) ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងស្រហគមន៍តាមរបៀបផ្សេងៗពីគ្នា (LG ៤៨)៖ ក្នុង​ព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ក្នុងការអធិដ្ឋានរបស់ព្រះសហគមន៍ “នៅទីណាមានពីរ ឬបីនាក់ជួបជុំគ្នាក្នុងនាមខ្ញុំ” (មថ ១៨,២០) ក្នុងជនក្រីក្រ អ្នកជម្ងឺ អ្នកទោស (មថ ២៥,៣១-៤៦) ក្នុងអគ្គសញ្ញាដែលព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើត ក្នុង​អភិបូជា ជាពិសេសក្នុងអ្នកអធិបតី។ ប៉ុន្តែ “ព្រះអង្គគង់នៅតាមរបៀបដ៏ល្អប្រសើរជាទីបំផុត ក្នុងព្រះកាយ និង​ព្រះ​លោហិត​ព្រះអង្គ ” (SC ៧)។

១៣៧៤. របៀបគង់នៅរបស់ព្រះគ្រីស្តក្នុងព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តមានតែមួយ។ វត្តមាននេះ លើកអភិបូជាឱ្យលើសអគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ បណ្តាលឱ្យពិធីអរព្រះគុណក្លាយទៅជា “ភាពល្អឥតខ្ចោះនៃ​ជីវិត​ខាងវិញ្ញាញ និងគោលដៅចុងក្រោយរបស់អគ្គសញ្ញាទាំងអស់” (សន្ត ថូម៉ាស​ នៃអាកាំង)។ ក្នុងអគ្គសញ្ញា​អរ​ព្រះ​គុណ​ដ៏​វិសុទ្ធ​បំផុត “សារធាតុ ព្រះកាយ និងព្រះលោហិត រួបរួមជាមួយព្រលឹង និងសភាពជា​ព្រះជាម្ចាស់​របស់​ព្រះ​​អម្ចាស់​នៃ​យើងព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ទើបព្រះគ្រីស្តទាំងស្រុងពិតជា គង់នៅ យ៉ាងពិតប្រាកដ (មហាសន្និបាត​នៅទី​ក្រុង​ត្រង់ ; DS ១៦៥១)។ “យើងហៅវត្តមាននេះ “ពិតប្រាដក” ដោយមិនរាប់អំពីវត្តមានឯទៀតៗ ដែល “ពិត​ប្រាកដ” ដែរ គឺ​តាម​របៀបល្អប្រសើរ ដ្បិតវត្តមាននេះស្ថិតដោយសារធាតុ ដោយសារវត្តមាននេះ ព្រះគ្រីស្ត ជា​ព្រះ​ជាម្ចាស់ និងជាមនុស្ស ដែលគង់នៅទាំងស្រុង” (MF ៣៩)។

១៣៧៥. ព្រះគ្រីស្តគង់នៅក្នុងអគ្គសញ្ញាដោយប្រែ នំបុ័ង និងស្រា ដោយព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះ អង្គ។ គ្រូបាធ្យាយព្រះសហគមន៍បានប្រកាសយ៉ាងម៉ឹងម៉ាត់នូវជំនឿព្រះសហគមន៍លើប្រសិទ្ធិភាពនៃព្រះបន្ទូល ព្រះគ្រីស្ត និងកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ដើម្បីបំពេញកិច្ចការនេះ។ ហេតុនេះ សន្ត យ៉ូហាន គ្រីសូស្តូម មាន​ប្រសាសន៍​​ថា៖

មិនមែនមនុស្ស ដែលធ្វើឱ្យតង្វាយទៅជាព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តទេ គឺព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែល​ត្រូវ​​គេឆ្កាងសម្រាប់យើង។ លោកបូជាចារ្យ ជាតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្ត បញ្ជេញពាក្យសម្តីនោះ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជាអ្នកប្រទានប្រសិទ្ធិភាព និងប្រណីសន្តោស។ ព្រះគ្រីស្តមានព្រះបន្ទូលថា នេះជារូបកាយរបស់ខ្ញុំ ។ ព្រះ​បន្ទូល​នេះ ប្រែតង្វាយ។

ឯ សន្ត អំប្រ័រ មានប្រសាសន៍ថា៖

សូមជឿជាក់ច្បាស់ថា ការអស្ចារ្យនេះ មិនមែនមកពីធម្មជាតិទេ ប៉ុន្តែមកពីការប្រសិទ្ធពរ ហើយឫទ្ធានុភាព នៃការប្រសិទ្ធពរខ្លាំងជាងកម្លាំងធម្មជាតិ ដ្បិតដោយសារការប្រសិទ្ធពរ ធម្មជាតិផ្ទាល់ផ្លាស់ប្តូរ (...)។ តើព្រះ​បន្ទូលព្រះគ្រីស្ត ដែលអាចបង្កើតដោយមិនប្រើអ្វីសោះ មិនអាចផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់ទេឬ? ដ្បិតការបង្កើតអ្វី​មួយមិនងាយជាងការផ្លាស់ប្តូរវាឡើយ។

១៣៧៦. មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់សង្ខេបជំនឿកាតូលិកដោយប្រកាសថា៖ “ដោយសារព្រះគ្រីស្ត ជា​ព្រះសង្រ្គោះយើង មានព្រះបន្ទូលថា នំបុ័ងដែលព្រះអង្គថ្វាយពិតជាព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គ ព្រះសហគមន៍ក៏ តែងតែបានជឿជាក់ថា (ដែលមហាន្និបាតដ៏វិសុទ្ធប្រកាសម្តងទៀត)៖ ដោយការប្រសិទ្ធពរលើនំបុ័ង និងស្រា សារធាតុទាំងស្រុងរបស់នំបុ័ង​ផ្លាស់ប្តូរទៅជាសារធាតុទាំងស្រុងនៃព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង ហើយ​​សារ​ធាតុទាំងស្រុងនៃស្រាទៅជាសារធាតុទាំងស្រុងនៃព្រះលោហិតព្រះអង្គ។ ព្រះសហគមន៍ហៅយ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ​ការផ្លាស់ប្តូរនេះថា ការផ្លាស់ប្តូរសារធាតុ (DS ១៦៤២)។

១៣៧៧. វត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្តក្នុងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ចាប់ផ្តើមចាប់តាំងពីការប្រសិទ្ធពរ រហូតដល់នៅពេលសេសសល់ព្រះកាយ និងព្រះលោហិត។ ព្រះគ្រីស្តគង់នៅទាំងស្រុងក្នុងព្រះកាយ និង​ព្រះ​លោហិត និងគង់នៅទាំងស្រុងក្នុងគ្រប់ផ្នែកនៃព្រះកាយ និងព្រះលោហិតនេះ ដូច្នេះ ពិធី​កាច់​នំបុ័ង​មិន​បំបែក​ព្រះ​គ្រីស្ត​ឡើយ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៤១)។

១៣៧៨. ការថ្វាយបង្គំព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ។ ក្នុងពិធីអភិបូជា យើងសម្តែងនូវជំនឿរបស់​យើង​ថា ព្រះគ្រីស្តពិតជាគង់នៅក្នុងព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះអង្គ ដោយ (ឧទាហរណ៍) លុតជង្គង់ ឬ​ឱនកាយ ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​ថា យើងថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់។ “ព្រះសហគមន៍កាតូលិកថ្វាយបង្គំ និងនៅតែថ្វាយបង្គំអគ្គសញ្ញា​អរព្រះគុណ មិនគ្រាន់តែពេលថ្វាយអភិបូជាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងក្រៅពិធីបុណ្យផងដែរ គឺដោយរក្សាទុក​យ៉ាង​ថ្នាក់ថ្នមជាទីបំផុតព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ដោយតាំងព្រះកាយឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទគោរពយ៉ាងឧឡារិក ហើយ​ដោយ​ហែ​​ព្រះកាយព្រះអង្គផង” (MF ៥៦)។

១៣៧៩. ដំបូង យើងត្រូវការព្រះពន្លាដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់រក្សាទុកព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីជូនទៅអ្នកជម្ងឺ និងអស់អ្នក ដែលមិនបានមកថ្វាយអភិបូជា។ ដោយជឿយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដល់​វត្តមានដ៏ពិតប្រាកដរបស់​ព្រះគ្រីស្ត​ក្នុង​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​អង្គ ព្រះ​សហគមន៍បានឈ្វេងយល់នូវអត្ថន័យនៃការថ្វាយ​បង្គំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នូវព្រះអម្ចាស់ដែលគង់​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​កាយព្រះអង្គ។ ហេតុនេះហើយ បានជាត្រូវដាក់ព្រះបន្លានៅកន្លែងដ៏សមរម្យនៃព្រះវិហារ ត្រូវធ្វើព្រះ​ពន្លាតាម​របៀប​​ដែលព្រះពន្លានេះ បញ្ជាក់ និងសម្ដែងសេចក្ដីពិតនៃវត្តមានដ៏ពិតប្រាកដ​របស់​ព្រះគ្រីស្ត​ក្នុង​អគ្គ​សញ្ញា​ដ៏​វិសុទ្ធ។

១៣៨០. ព្រះគ្រីស្តសព្វព្រះហឫទ័យគង់នៅក្នុងព្រះសហគមន៍តាមរបៀបតែមួយនេះ គឺជាការ​សមរម្យ​ណាស់។ ដោយសារព្រះគ្រីស្តបានចាកចេញពីមិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះអង្គដោយរូបរាងដែលមើលឃើញ ព្រះអង្គក៏ សព្វព្រះហឫទ័យគង់នៅជាមួយយើង តាមអគ្គសញ្ញា។ ដោយសារព្រះគ្រីស្តបានបូជាព្រះជន្មនៅលើឈើឆ្កាង ដើម្បី​សង្រ្គោះយើង ព្រះអង្គក៏សព្វព្រះហឫទ័យឱ្យយើងមានការនឹករលឹកនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ ដែលព្រះអង្គ បានស្រលាញ់យើង “រហូតដល់ទីបំផុត” (យហ ១៣,១) គឺរហូតដល់បូជាព្រះជន្ម។ វត្តមានខាងអគ្គសញ្ញា ព្រះអង្គស្ថិតក្នុងចំណោមយើង តាមរបៀបអាថ៌កំបាំង ដូចជាអ្នកដែលបានស្រលាញ់យើង និងបានបូជាព្រះជន្ម សម្រាប់យើង (កាឡ ២,២០) ហើយព្រះអង្គនៅតែគង់នៅជាមួយយើងតាមសញ្ញាសម្គាល់ដែលសម្ដែង និងផ្តល់ សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ៖

ព្រះសហគមន៍ និងពិភពលោកត្រូវការពិធីថ្វាយបង្គំព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត។ ព្រះយេស៊ូរង់ចាំយើងក្នុងអគ្គ សញ្ញានៃសេចក្ដីស្រលាញ់នេះ។ កុំបដិសេធមិនព្រមចំណាយពេលវេលា ដើម្បីជួបព្រះអង្គក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងការ ស្មឹងស្មាធិ៍ពោរពេញដោយជំនឿ ដោយត្រៀមខ្លួននឹងព្យាបាលកំហុសធ្ងន់ និងទោសនៃពិភពលោក។ សូមកុំឱ្យ​យើងឈប់ថ្វាយបង្គំឡើយ (សម្ដេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២)។

១៣៨១. “សន្តថូម៉ាសមានប្រសាសន៍ថា “យើងមិនដឹងអំពីវត្តមាន​នៃព្រះកាយ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​របស់ព្រះ​គ្រីស្ត និងព្រះលោហិតយ៉ាងពិតប្រាកដរបស់ព្រះគ្រីស្តក្នុងអគ្គសញ្ញា ដោយវិញ្ញាណទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែជំនឿ ប៉ុណ្ណោះ ដែលសំអាងលើអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់”។ ហេតុនេះ ដោយអធិប្បាយអត្ថបទរបស់សន្ត លូកា ២២,១៩៖ “នេះជារូបកាយរបស់ខ្ញុំ ដែលត្រូវបូជាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា” សន្ត ស៊ីរីល ប្រកាសថា៖ “កុំសួរខ្លួនឯងថា តើជាការពិតឬ ប៉ុន្តែសូមទទួលដោយមានជំនឿថា ជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតព្រះអង្គ ដែលជាសេចក្ដី​ពិត មិនចេះកុហកទេ”” (សម្ដេចប៉ាប ប៉ូលទី៦)។

ឱព្រះជាម្ចាស់ ដែលលាក់លៀមអើយ! ទូលបង្គំសូមក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ដែលពិតជាគង់នៅក្នុងនំបុ័ង និងស្រា។ ចិត្តទូលបង្គំចុះចូលទាំងស្រុងក្រោមអំណាចព្រះអង្គ ដ្បិតពេលទូលបង្គំមើលឃើញព្រះអង្គ ទូលបង្គំ​រន្ធត់​ចិត្តណាស់។ ចក្ខុវិញ្ញាណ ជីវ្ហាវិញ្ញាណ កាយវិញ្ញាណ មិនអាចដឹងអំពីព្រះអង្គទេ អ្វីៗដែល​យើងឮ ត្រូវតែជឿទុកចិត្ត ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ជឿលើព្រះបន្ទូលទាំងអស់នៃព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គ្មានអ្វីពិតជាងព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិតនេះទេ។

៦. ពិធីជប់លៀងនៃបុណ្យចម្លង

១៣៨២. អភិបូជាជាពិធីនឹករលឹកសក្ការបូជាឥតឈប់ឈរនៃព្រះឈើឆ្កាងផង ជា​ពិធីជប់​លៀង​ដ៏​សក្ការៈ​ដែល​​យើងរួប​រួមជាមួយព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះ​អម្ចាស់​ផង ដោយមិនអាចបំបែកពីគ្នាបាន។ ក៏ប៉ុន្តែ ពិធី​អភិបូជា​​តម្រង់​ឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទរួបរួមយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដោយទទួល​ព្រះ​កាយ​​ព្រះ​លោហិត​ព្រះ​អង្គ។ ពេលយើងទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះអង្គ យើងក៏ទទួលព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែល​បាន​បូជាព្រះ​ជន្ម​សម្រាប់​​យើង។

១៣៨៣. អាសនៈ ដែលអង្គប្រជុំជួបជុំគ្នាជុំវិញដើម្បីថ្វាយអភិបូជា តំណាងលក្ខណៈទាំងពីរនៃគម្រោង ការណ៍ដ៏អស្ចារ្យតែមួយ គឺអាសនៈនៃយញ្ញបូជា និងតុរបស់ព្រះអម្ចាស់។ លើសពីនេះទៅទៀត អាសនៈ​នៃ​គ្រីស្ត​សាសនា​ជានិមិត្តរូបរបស់ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែលគង់នៅកណ្តាលអង្គប្រជុំរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដូចជាយញ្ញដែលយើង ថ្វាយដើម្បីសម្រុះសម្រួលយើងផង ហើយដូចជាចំណីអាហារនៃស្ថានបរមសុខដែលប្រគល់ខ្លួនមកយើងផង។ សន្ត អំប្រ័រ មានប្រសាសន៍ថា “អ្វីទៅជាអាសនៈរបស់ព្រះគ្រីស្ត ក្រៅពីតំណាងនៃព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត?”

ម្យ៉ាង​ទៀត “អាសនៈតំណាងព្រះកាយ (ព្រះគ្រីស្ត) ហើយព្រះកាយព្រះគ្រីស្តគង់នៅលើអាសនៈ”។ ពិធី​បុណ្យ​សម្ដែង​ឯកភាព​​នៃយញ្ញបូជា និងការទទួលព្រះកាយ ក្នុងសេចក្ដីអធិដ្ឋានជាច្រើន។ ហេតុនេះ ព្រះសហគមន៍​នៅ​ទី​ក្រុង​រ៉ូម​អង្វរ​នៅ​ក្នុងធម៌អរព្រះគុណដ៏វិសុទ្ធថា៖

ឱព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានឫទ្ធានុភាពសព្វប្រការ! យើងខ្ញុំសូមឱនកាយអង្វរព្រះអង្គ សូមមេត្តាឱ្យទេវទូត​នាំ​យក​សក្ការបូជានេះ ទៅថ្វាយព្រះអង្គទៅលើអាសនៈឯស្ថានបរមសុខ នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តនៃ​ព្រះដ៏ខ្ពង់​ខ្ពស់​បំផុត។ សូម​ឱ្យយើងខ្ញុំ ដែលទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះបុត្រា ដោយរួមរស់ជាមួយតុ​សក្ការៈ​នេះ បាន​​​​ពោរ​ពេញ​ដោយព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោស និងព្រះពរយ៉ាងបរិបូណ៍។

“សូមអ្នករាល់គ្នាយកពិសាចុះ”៖ ការទទួលព្រះកាយ

១៣៨៤. ព្រះអម្ចាស់ជំរុញយើងឱ្យទទួលព្រះអង្គក្នុងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ៖ “ខ្ញុំសុំ​ប្រាប់​ឱ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់គ្នា​មិន​ពិសា​សាច់​ និង​លោហិត​របស់​បុត្រ​មនុស្ស​ទេ​ អ្នក​រាល់គ្នា​គ្មាន​ជីវិត​ក្នុង​ខ្លួន​ឡើយ” (យហ ៦,៥៣)។

១៣៨៥. យើងក៏ត្រូវរៀបចំខ្លួន នឹងទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះអង្គ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងព្រះយេស៊ូ។ សន្ត ប៉ូល ដាស់តឿនយើងឱ្យពិនិត្យចិត្តគំនិតយើង៖ “ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ពិសា​នំបុ័ង​ និង​ពិសា​ស្រាពី​ពែង​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ ដោយ​មិន​សមរម្យ​ អ្នក​នោះ​នឹង​មាន​កំហុស​ ចំពោះ​ព្រះ​កាយ​និង‌​ព្រះ​លោហិត​របស់​ព្រះអម្ចាស់។​ ដូច្នេះ​ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​ពិនិត្យ​ពិច័យ​ មើល​ចិត្ត​គំនិត​របស់​ខ្លួន​ឯង​សិន‌​ សឹម​ពិសា​នំបុ័ង‌​ និង​ពិសាស្រា​ពី​ពែង​នេះ​ ដ្បិត​អ្នក​ណា​ពិសា​នំបុ័ង​‌ និង​ពិសាស្រា​ពី​ពែង​នោះ​ដោយ​មិន​បាន​យល់​ដល់​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទេ‌​ អ្នក​នោះ​យក​ទោស​មក​ដាក់​លើ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់” (១ករ​១១,២៧-២៩)។‌ អ្នកណាយល់ថា ខ្លួនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ អ្នកនោះត្រូវទទួលអគ្គសញ្ញា​លើកលែងទោស មុននឹងទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត។

១៣៨៦. នៅពីមុខអគ្គសញ្ញាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះ គ្រីស្តបរិស័ទត្រូវនិយាយដូចនាយទាហាន (មថ ៨,៨) ដោយ​បន្ទាប​ខ្លួន ព្រមទាំងមានជំនឿថា៖ “Domine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum, sed tantum dic verbum, et sanabitur anima mea ” (“ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! ខ្ញុំមិនសមនឹងទទួលព្រះអង្គទេ តែសូមព្រះអង្គ​មានព្រះបន្ទូលតែមួយព្រះឱស្តមក នោះព្រលឹងខ្ញុំនឹងបានជាសះស្បើយ”)។ ក្នុងពិធីបុណ្យដ៏ប្រសើររបស់សន្ត យ៉ូហាន គ្រីសូស្តូម គ្រីស្តបរិស័ទអធិដ្ឋានដោយមានចិត្តគំនិតដដែល៖

ឱព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ សូមព្រះអង្គទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោសទូលបង្គំឱ្យរួមរស់ជាមួយព្រះអង្គ ក្នុង​ពិធី​ជប់លៀងដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិតទូលបង្គំនឹងមិនប្រាប់ទីសម្ងាត់ដល់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ ហើយ​ក៏​​នឹង​មិន​ថើបព្រះអង្គដូចលោកយូដាសទេ។ ប៉ុន្តែ ដូចចោរម្នាក់ដែលជាប់ឈើឆ្កាងជាមួយព្រះអង្គ ទូលបង្គំស្រែក​ឡើង​ថា៖ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! ពេលព្រះអង្គយាងមកគ្រងរាជ្យ សូមកុំភ្លេចទូលបង្គំ។

១៣៨៧. គ្រីស្តបរិស័ទ​ត្រូវ​តម​អាហារ​តាម​ច្បាប់​ព្រះ​សហគមន៍​របស់ពួកគេ (CIC ៩១៩) ដើម្បី​រៀបចំ​ខ្លួន​ឱ្យ​ទទួល​អគ្គសញ្ញានេះ ដោយសមរម្យ។ ត្រូវតែមានអាកប្បកិរិយា (កាយវិការ សំលៀកបំពាក់) ត្រឹមត្រូវ ដែលសម្ដែង​ថា យើងគោរពយ៉ាងឧឡារិកចំពោះព្រះគ្រីស្តដែលទៅជាភ្ញៀវយើង ពោរពេញទៅដោយអំណរសប្បាយ ។

១៣៨៨. បើពួកគេមានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវ គ្រីស្តបរិស័ទ​គួរទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តរាល់ពេល ពួកគេចូលរួមអភិបូជា ស្របតាមអត្ថន័យផ្ទាល់នៃអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ៖ “យើងផ្តែផ្តាំដាស់តឿនយ៉ាងខ្លាំង ឱ្យ​​គ្រីស្តបរិស័ទ​ចូលរួមអភិបូជាតាមរបៀបដ៏ល្អប្រសើរជាងគេ គឺដោយទទួលព្រះកាយរបស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក្រោយ​ពីបូជាចារ្យបានទទួលនោះ ក្នុងសក្ការបូជានោះ” (SC ៥៥)។

១៣៨៩. តាមព្រះសហគមន៍ គ្រីស្តបរិស័ទ “ត្រូវតែចូលរួមអភិបូជារាល់ថ្ងៃអាទិត្យ និងថ្ងៃបុណ្យ” (OE ១៥) ហើយទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត យ៉ាងហោចណាស់មួយឆ្នាំម្តង ជាពិសេសនៅពេលរដូវបុណ្យ ចម្លង (CIC ៩២០) ដោយបានទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស។ ប៉ុន្តែ ព្រះសហគមន៍ជំរុញគ្រីស្តបរិស័ទ ឱ្យទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតដ៏វិសុទ្ធរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ និងថ្ងៃបុណ្យ ឬច្រើនជាងនេះទៅទៀត សូម្បីតែ​ជា​រៀង​រាល់ថ្ងៃក៏បានដែរ។

១៣៩០. ដោយសារវត្តមានខាងអគ្គសញ្ញារបស់ព្រះគ្រីស្តក្នុងនំបុ័ង និងស្រា ទោះបីយើងទទួលតែនំបុ័ង យ៉ាង​ណាក៏ដោយ ក៏យើងនឹងទទួលផលទាំងស្រុងនៃអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ។ ដោយសារមូលហេតុផ្សេងៗ របៀបទទួលព្រះកាយនេះ បានទៅជាទំនៀមទំលាប់ នៃពិធីបុណ្យខាងបស្ចិមប្រទេស។ “យើងគួរ​ទទួល​ព្រះកាយ និងព្រះលោហិត ដើម្បីធ្វើជាសញ្ញាសម្គាល់យ៉ាងច្បាស់នៃពិធីជប់លៀង” (IGMR ២៤០)។ របៀបនេះ ជា​របៀប​ធម្មតានៅពិធីបុណ្យខាងបូព៌ាប្រទេស។

ផលនៃការទទួលព្រះកាយព្រះលោហិត

១៣៩១. ពេលយើងទទួលព្រះកាយព្រះលោហិត យើងបង្កើនការរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្ត ។ ពេលយើង ទទួលព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត យើងរួមរស់យ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះគ្រីស្ត។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ “អ្នក ណាពិសាសាច់ និងលោហិតរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ស្ថិតនៅក្នុងអ្នកនោះដែរ” (យហ ៦,៥៦)។ ជីវិតក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្តចាក់ឫសក្នុងពិធីជប់លៀងនៃអភិបូជា៖ “ព្រះបិតាបានចាត់ខ្ញុំឱ្យមក ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ ហើយខ្ញុំមានជីវិតដោយសារព្រះអង្គយ៉ាងណា អ្នកបរិភោគខ្ញុំក៏នឹងមានជីវិត ដោយសារខ្ញុំយ៉ាងនោះដែរ” (យហ ៦,៥៧)៖

ក្នុងពិធីបុណ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ នៅពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទទទួលព្រះកាយព្រះ​បុត្រា ពួកគេប្រកាស​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញទៅមកដំណឹងល្អថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានជីវិតហើយ ដូចនៅពេលដែលទេវទូត​មាន​ប្រសាសន៍ទៅនាងម៉ារី នៃម៉ាដាឡាថា៖ “ព្រះគ្រីស្តមានព្រះជន្មថ្មី!”។ ឥឡូវ​នេះ​អ្នកណាផ្ញើជីវិតលើ​ព្រះ​គ្រីស្ត អ្នកនោះមានជីវិត និងមានជីវិតថ្មី (ពិធីបុណ្យនៅអង់ទីអូស)។

១៣៩២. អ្វីដែលចំណីអាហារបង្កើតក្នុងរូបកាយយើងយ៉ាងណា ព្រះកាយព្រះលោហិតបង្កើតផលក្នុង​ជីវិត​ខាងវិញ្ញាណ​​យើងយ៉ាងនោះដែរ។ ការទទួលសាច់របស់ព្រះគ្រីស្តដែលមានព្រះជន្មថ្មី “ដែលព្រះវិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធប្រោសឱ្យមានជីវិត ហើយដែលធ្វើឱ្យមានជីវិតរស់រវើក” (PO ៥) រក្សាទុក ពង្រឹង និង​ប្រោស​ឱ្យ​ ព្រះ​អំណោយទាន ដែលយើងបានទទួលនៅពិធីជ្រមុជទឹក មានជីវិតថ្មីឡើងវិញ។ ព្រះ​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ត ដែល​ជា​នំ​បុ័ង​នៃ​បូជនីយេសចរណ៍​យើង ត្រូវចិញ្ចឹម​ជីវិត​របស់​គ្រីស្តបរិស័ទ ដើម្បីឱ្យជីវិតនេះ​រីក​ចម្រើន​រហូតដល់ស្លាប់។ នៅ​​ពេល​​នោះ យើងនឹងទទួលព្រះកាយជាលើកចុងក្រោយ។

១៣៩៣. ពេលយើងទទួលព្រះកាយ យើងឃ្លាតឆ្ងាយពីបាប ។ ព្រះកាយព្រះគ្រីស្តដែលយើងទទួលជា ព្រះកាយដែល “ត្រូវបូជាសម្រាប់យើង” ហើយព្រះលោហិតដែលយើងពិសា “ត្រូវបង្ហូរសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ ឱ្យរួចពីបាប”។ ហេតុនេះ ហើយបានជាអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណមិនអាចបង្រួបបង្រួមយើងជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដោយមិនបានបន្សុទ្ធយើងឱ្យរួចពីបាបដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត ព្រមទាំងការពាររក្សាយើង​ឱ្យ​​រួចពីបាបនៅ​ពេល​អនាគតបានឡើយ៖

“រៀងរាល់ពេលដែលបងប្អូនពិសានំបុ័ង និងពិសាស្រាពែងនេះ បងប្អូន​ប្រកាស​អំពី​ព្រះអម្ចាស់​សោយ​ទី​វង្គត រហូតដល់ព្រះអង្គយាងមកវិញ” (១ករ ១១,២៦)។ ពេលយើងប្រកាសថា ព្រះអម្ចាស់បានសោយទិវង្គត យើង​ក៏ប្រកាសថា បានរួចពីបាប។ បើរាល់ពេលព្រះលោហិតព្រះអង្គត្រូវបង្ហូរ ព្រះលោហិតនេះត្រូវបង្ហូរដើម្បីឱ្យរួចពី​បាប ខ្ញុំក៏ត្រូវតែទទួលព្រះលោហិតនេះជានិច្ច ដើម្បីឱ្យព្រះលោហិតនេះប្រោសខ្ញុំឱ្យរូចពីបាបជានិច្ច។ ខ្ញុំតែង តែ​ប្រព្រឹត្តអំពើបាបជានិច្ច ខ្ញុំក៏តែងតែត្រូវមានថ្នាំព្យាបាលជានិច្ចដែរ (សន្ត អំប្រ័រ)។

១៣៩៤. ចំណីអាហារខាងផ្លូវកាយពង្រឹងកម្លាំងឡើងវិញយ៉ាងណា អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណពង្រឹងសេចក្ដី ស្រលាញ់ ដែលក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ កាន់តែខ្សោយទៅៗ ហើយសេចក្ដីស្រលាញ់ថ្មីនេះលុបបំបាត់អំពើបាបស្រាលៗ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៣៨)។ ដោយប្រទានព្រះអង្គមកយើង ព្រះគ្រីស្តពង្រឹងសេចក្ដីស្រលាញ់ របស់យើង ហើយប្រោសយើងឱ្យអាចផ្តាច់ចំណងឥតសណ្តាប់ធ្នាប់ចំពោះសត្វលោក ព្រមទាំងឱ្យយើង​អាចចាក់ឫសក្នុងអង្គព្រះអង្គ៖

ព្រះគ្រីស្តសោយទិវង្គត ដើម្បីយើងដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់ នៅពេលយើងនឹករលឹកដល់ព្រះអង្គ សោយ​​​ទិវង្គត ពេលថ្វាយ​​សក្ការបូជា យើងទូលសូមឱ្យព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធយាងមកប្រទានសេចក្ដីស្រលាញ់​​មក​​​យើង។ ដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ព្រះគ្រីស្តសព្វព្រះឫទ័យសោយទិវង្គតដើម្បីយើងៗអង្វរឱ្យ​អាច​ចាត់​ទុកថា លោកីយ៍ត្រូវឆ្កាង​ដើម្បីយើង ហើយយើងក៏ត្រូវឆ្កាងដើម្បីលោកីយ៍ដែរ (...) ដោយបានទទួលព្រះ​អំណោយទាននៃសេចក្ដីស្រលាញ់ ចូររម្ងាប់អំពើបាប ហើយរួមរស់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ (សន្ត ហ្វូលគង់ នៃរូស្ភ) ។

១៣៩៥. ដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់ដដែល ដែលអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណបង្កាត់ក្នុងចិត្តយើង អគ្គសញ្ញា​នេះ ការពាររក្សាយើងឱ្យរួចពីអំពើបាបធ្ងន់ នៅពេលអនាគត។ បើយើងចូលរួមចំណែកក្នុងជីវិតព្រះគ្រីស្តកាន់ តែច្រើនឡើងៗ បើយើងរីកចម្រើនក្នុងមេត្រីភាពរបស់ព្រះអង្គកាន់តែច្រើនឡើងៗ យើងក៏កាន់តែពិបាក​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពីព្រះអង្គដោយប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនតម្រង់អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ដើម្បីលើកលែង ទោសអំពើបាបធ្ងន់ទេ ព្រោះជាលក្ខណៈពិសេសនៃអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសវិញ។ អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណមាន លក្ខណៈពិសេសថា ជាអគ្គសញ្ញារបស់អស់អ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍យ៉ាងពេញលេញ។

១៣៩៦. ឯកភាពនៃព្រះកាយដ៏អាថ៌កំបាំង៖ អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណកសាងព្រះសហគមន៍ ។ អស់អ្នក​ដែលទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តរួបរួមជាមួយព្រះអង្គយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល ទើបព្រះអង្គបង្រួបបង្រួមគ្រីស្ត បរិស័ទទាំងអស់ក្នុងរូបកាយតែមួយ គឺព្រះសហគមន៍។ ព្រះកាយព្រះគ្រីស្តប្រោសឱ្យជាថ្មីឡើងវិញ និង​ពង្រឹង​ការ​រួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍នេះ ដែលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកបានសម្រេចហើយ កាន់តែជ្រៅៗ។ ក្នុងពិធីជ្រមុជ ទឹក ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅយើងឱ្យធ្វើជារូបកាយតែមួយ (១ករ​១២,១៣)។ ពិធីអរព្រះគុណ​សម្រេច​ការ​ត្រាស់​ហៅនេះ៖ “ ពេល​យើង​លើក​ពែង​ឡើង​ ដើម្បី​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះជាម្ចាស់​‌‌ ‌យើង​រួប​រួម​ជាមួយ​ព្រះ​លោហិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ត​‌ រីឯ​ពេល​​យើង​កាច់​នំបុ័ង‌‌​ យើង​រួប​រួម​ជាមួយ​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះគ្រីស្ត​ដែរ។‌​ ​ ដោយមាន​នំបុ័ង​តែមួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ យើង​ដែល​មាន​គ្នា​ច្រើន​ ក៏រួប​​រួម​គ្នា​ជា​រូបកាយ​តែមួយ​ដែរ​ ព្រោះ​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​​ទទួល​ចំណែក​ពី​នំបុ័ង​តែមួយ​នោះ” (១ករ ១០,១៦-១៧)។

បើបងប្អូនជាព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត និងជាសិរីរាង្គរបស់ព្រះអង្គ អគ្គសញ្ញា ដែលនៅលើតុនៃព្រះអម្ចាស់ ជា អគ្គសញ្ញារបស់បងប្អូន ហើយបងប្អូនក៏ទទួលអគ្គសញ្ញារបស់បងប្អូន។ បងប្អូនឆ្លើយថា “អាម៉ែន” (“ពិតមែន​ហើយ!”) ចំពោះអ្វីដែលបងប្អូនទទួល ហើយបងប្អូនយល់ស្របដោយឆ្លើយតប។ អ្នកឮពាក្យនេះ “ព្រះកាយព្រះ​គ្រីស្ត” ហើយអ្នកឆ្លើយថា “អាម៉ែន”។ ចូរអ្នកទៅជាសិរីរាង្គនៃព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីឱ្យចម្លើយរបស់អ្នកពិតជា ត្រឹមត្រូវមែន (សន្ត អូគូស្តាំង)។

១៣៩៧. អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណជំរុញឱ្យជួយជនក្រីក្រ ៖ យើងត្រូវតែទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​គ្រីស្ត​ក្នុង​អ្នក​ក្រី​ក្រ​ជាង​គេជាបងប្អូនរបស់ព្រះអង្គ ដើម្ពីទទួល ក្នុងសេចក្ដីពិត ព្រះកាយ​ព្រះលោហិតព្រះ​គ្រីស្ត​ដែល​ត្រូវ​បូជា​សម្រាប់​​យើង (មថ ២៥,៤០)៖

អ្នកបានទទួលព្រះលោហិតព្រះអម្ចាស់ ហើយអ្នកមិនចេះទទួលស្គាល់ប្អូនរបស់អ្នក។ អ្នកប្រឡាក់តុនេះ ដោយគិត​ថា មិនសមនឹងចែកម្ហូបអាហាររបស់អ្នកចំពោះអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានអញ្ជើញមករួមតុនេះ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំដោះអ្នកឱ្យរួចពីអំពើបាបទាំងអស់របស់អ្នក ទ្រង់ក៏បានអញ្ជើញអ្នកឱ្យរួមតុ ហើយអ្នក​គ្មាន​ចិត្ត​មេត្តា​​ករុណា (សន្ត យ៉ូហាន គ្រីសូស្តូម)។

១៣៩៨. អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ និងឯកភាពរវាងគ្រីស្តបរិស័ទ ។ ពីមុខអាថ៌កំបាំងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះ សន្ត អូគូស្តាំង ស្រែងឡើងថា៖ “ឱអគ្គសញ្ញានៃការគោរពប្រណិប័តន៍! ឱអគ្គសញ្ញានៃឯកភាព! ឱចំណងនៃសេចក្ដី ស្រលាញ់!​ ”។ ការបាក់បែកគ្នាក្នុងព្រះសហគមន៍ ដែលផ្តាច់គ្រីស្តបរិស័ទមិនឱ្យរួមតុនៃ​ព្រះអម្ចាស់​ជាធ្លុង​តែមួយ​ធ្វើ​ឱ្យឈឺចាប់យ៉ាងណា សេចក្ដីអង្វររបស់ព្រះអម្ចាស់ជំរុញអស់អ្នកដែលផ្ញើ​ជីវិតលើព្រះអង្គឱ្យរួម​ជា​មួយ​គ្នា​​ជា​ធ្លុង​តែ​មួយក៏​យ៉ាងនោះដែរ។

១៣៩៩. ព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេស ដែលមិនសូវរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន័កាតូលិក ថ្វាយអភិបូជាដោយ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​យ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ។ “ទោះបីព្រះសហគមន៍ទាំងនោះបែកចេញពីយើងក្ដី ក៏ (...) ព្រះ​​សហគមន៍​​ទាំងនោះមានអគ្គសញ្ញា​ដ៏ពិតប្រាកដ ជាពិសេសឱ្យមានអភិបាលតៗគ្នាតាំង​ពីក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត​​រៀង​មក -មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ និងពិធីអរព្រះគុណ ដែលជាកត្តាឱ្យពួកគេរួបរួមជាមួយយើង​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ” (UR ១៥)។ “យើង​អាច និងគួរ​រួប​រួមធ្វើពិធីដ៏សក្ការៈជាមួយគ្នា​បានខ្លះទៅ តាមកាលៈទេសៈត្រឹមត្រូវ និង​ដោយមានការ​អនុញ្ញាត​អំពី​អភិបាល​ព្រះសហគមន៍” (UR ១៥ ; CIC ៨៤៤,៣)។

១៤០០. សហគមន៍ដែលបានមកពីការកែតម្រង់ ហើយដែលបែកចេញពីព្រះសហគមន៍កាតូលិក “ជាពិសេស​ព្រោះ​​​គេ​គ្មាន​អគ្គ​សញ្ញាតែងតាំង គេមិនរក្សាទុកសភាពដើម​នៃគម្រាងការដ៏អស្ចារ្យ​នៃពិធីអរព្រះគុណទេ” (UR ២២)។ ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះសហគមន៍កាតូលិក​មិន​អាច​ឱ្យយើងរួមរស់​ជាមួយ​គេក្នុង​ពិធី​អរ​ព្រះគុណ​បាន​​ឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ “ពេលសហគមន៍ទាំងនោះ នឹករលឹកទៅដល់ពីធីជប់លៀងដ៏វិសុទ្ធ អំពីព្រះអម្ចាស់​សោយ​ទិវង្គត និង​មានព្រះ​ជន្មថ្មី គេប្រកាសថា ជិវិតដ៏ពិតប្រាកដមានន័យថា រួមរស់ជា​មួយ​ព្រះ​គ្រីស្ត និងរង់ចាំ​ឱ្យ​​​​​​​​​​​​​​ព្រះ​អង្គ​យាងមកវិញ ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងផង” (UR ២២)។

១៤០១. នៅពេលដែលមានការចាំបាច់ធ្ងន់ធ្ងរ តាមអភិបាលភូមិភាគវិនិច្ឆ័យ អ្នកដែល​ទទួល​មុខងារ​បម្រើ​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកអាចផ្តល់អគ្គសញ្ញា (អរព្រះគុណ លើកលែងទោស លាបប្រេងអ្នកជម្ងឺ) ដល់គ្រីស្ត បរិស័ទឯទៀតៗដែលមិនរួបរួមជាព្រះសហគមន៍កាតូលិកយ៉ាងពេញលេញ ប៉ុន្តែដែលសូមឱ្យទទួលអគ្គ សញ្ញានោះ ដោយគ្មាននរណាបង្ខំ។ ពួកគេត្រូវតែសម្ដែងជំនឿនៃព្រះសហគមន៍កាតូលិក ដែលទាក់ទងនឹងអគ្គ​សញ្ញា​នោះ​ ហើយឱ្យគេបានត្រៀមខ្លួនទុកជាមុនផង (CIC ៨៤៤,៤)។

៧. ពិធីអរព្រះគុណ “បញ្ចាំសិរីរុងរឿងដែលនឹងយាងមក”

១៤០២. ក្នុងសេចក្ដីអធិដ្ឋានពីបុរាណកាល ព្រះសហគមន៍លើកតម្កើងគម្រោងការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនៃពិធី អរព្រះគុណ៖ “ឱពិធីជប់លៀងដ៏សក្ការៈ ដែលព្រះគ្រីស្តជាចំណីអាហាររបស់យើង ដែលយើងរម្លឹកដល់ទុក្ខ​លំបាករបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសឈានចូលក្នុងព្រលឹងយើង ហើយដែលព្រះជាម្ចាស់ បញ្ចាំសិរីរុងរឿងដែលនឹងយាងមក”។ បើពិធីអរព្រះគុណជាពិធីនឹករលឹកបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់ បើយើង​ទទួល “ព្រះពរទាំងឡាយនៃស្ថានបរមសុខ និងព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោស” (MR) ដោយទទួល​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​លោហិត​​ព្រះ​គ្រីស្ត ពិធីអរព្រះគុណក៏ជាការប្រារព្ធទុកជាមុនសិរីរុងរឿងនៃស្ថានបរមសុខដែរ។

១៤០៣. ក្នុងពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់បានបំបែរមុខសាវ័ករបស់ព្រះអង្គឆ្ពោះទៅ​បុណ្យ​ចម្លង​ដែលនឹងសម្រេចពេញលក្ខណៈក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ “ខ្ញុំ​សុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា​ អំណើះ​​តទៅ‌​ខ្ញុំ​នឹង​​មិន​ពិសា​ស្រា​ទំពាំង​បាយ​ជូរ​ទៀត​ឡើយ​ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ពិសា​ស្រា​ទំពាំង​បាយ​ជូរ​ថ្មី​ជាមួយ​​អ្នក​រាល់​គ្នា​ នៅ​​ក្នុង​ព្រះ​រាជ្យនៃ​ព្រះបិតា​ខ្ញុំ” (មថ ២៦,២៩) (លក ២២,១៨ ; មក ១៤,២៥)។ ជារៀងរាល់ពេល​ដែល​ព្រះ​សហគមន័ថ្វាយអភិបូជា ព្រះសហគមន៍ក៏រម្លឹកនូវព្រះបន្ទូលសន្យានេះ ហើយបែរមុខទៅរក “អ្នក ដែល​ជិត​មក​ដល់​ហើយ” (វវ ១,៤)។ ពេលអធិដ្ឋាន ព្រះសហគមន៍អង្វរឱ្យព្រះអង្គយាងមក “ម៉ារ៉ាណថា” (១ករ ១៦,២២) “ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់យេស៊ូអើយ! សូមយាងមក” (វវ ២២,២០) “សូមឱ្យព្រះហឫទ័យប្រណី​សន្តោស​របស់​ព្រះ​អង្គ​យាង​មក ហើយឱ្យលោកីយ៍នេះកន្លងផុតទៅ!” (ឌីដាខែ)។

១៤០៤. ព្រះសហគមន៍ដឹងថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ ​ព្រះអម្ចាស់យាងមកក្នុងពិធីអរព្រះគុណរបស់​ព្រះ

​​អង្គ ហើយព្រះអង្គគង់នៅកណ្តាលពួកយើងផង។ ក៏ប៉ុន្តែ វត្តមាននេះ​ ហាក់ដូចជាលាក់លៀមដែរ។ ហេតុនេះ យើង​ថ្វាយ​អភិបូជាដោយ “មានសង្ឃឹមយ៉ាងមាំថា នឹងបានបរមសុខ ហើយយើងខ្ញុំក៏រង់ចាំ​ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត​ជាព្រះ​សង្រ្គោះទ្រង់យាងត្រឡប់មកវិញ” (សេចក្ដីអធិដ្ឋានក្រោយពីធម៌ឱព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ) ដោយ “សង្ឃឹមថា នឹង​បាន​​ពោរពេញដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គជានិច្ចនិរន្តរ៍។ នៅពេលព្រះអង្គជូតទឹកភ្នែកយើងខ្ញុំ ពេលនោះ យើង​ខ្ញុំ​​នឹងមើលឃើញព្រះភ័ក្រ្តព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងជាក់ស្តែង ហើយយើងខ្ញុំនឹងបានវិសុទ្ធ ដូចព្រះអង្គ អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​ដែរ។ យើងខ្ញុំលើកតម្កើងព្រះអង្គឥតឈប់ឈររួមជាមួយព្រះគ្រីស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំ” (MR ធម៌​អរ​ព្រះ​គុណ​ដ៏វិសុទ្ធទី៣)។

១៤០៥. មានតែអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណដែលបញ្ចាំឱ្យច្បាស់នូវសេចក្ដីសង្ឃឹមយ៉ាងមាំថា នឹងបានផ្ទៃ​

មេឃ និងផែនដីថ្មីប្រកបដោយយុត្តិធម៌ (១ពត្រ ៣,១៣)។ ជារៀងរាល់ពេលយើងថ្វាយគម្រោងការណ៍ដ៏អស្ចារ្យ នេះ “យើងរួចពីបាប” ហើយ “យើងកាច់នំបុ័ងតែមួយ ជាថ្នាំអមតៈ ថ្នាំព្យាបាលកុំឱ្យស្លាប់ ប៉ុន្តែឱ្យយើង រួមរស់ជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្តជាដរាបតរៀងទៅ” (សន្ត អ៊ីញ៉ាស នៃអង់ទីអូស)។

សង្ខេប

១៤០៦. ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ “ខ្ញុំនេះ​ហើយ​ជាអាហារ​ ដែល​មាន​ជីវិត​ចុះ​មក​ពី​ស្ថាន​បរម​សុខ។​ អ្នក​ណា​បរិភោគ​អាហារ​នេះ ​នឹង​រស់​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច (...) អ្នក​ណា​ពិសា​សាច់​និង​លោហិត​របស់ខ្ញុំ​ អ្នក​នោះ​មាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជានិច្ច‌‌​ (...) អ្នក​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ​‌ ហើយ​ខ្ញុំក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក​នោះ​ដែរ (យហ ៦,៥១.៥៤.៥៦)។

១៤០៧ . ពិធីអរព្រះគុណជាស្នូល និងជាកំពូលនៃជីវិតព្រះសហគមន៍ ដ្បិតក្នុងពិធីនេះ ព្រះគ្រីស្តប្រោស ព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ និងសមាជិកទាំងអស់របស់ព្រះអង្គឱ្យចូលរួមក្នុងសក្ការៈបូជាកោតសរសើរ និងអរព្រះ គុណ ដែលព្រះអង្គបានថ្វាយម្តងជាការស្រេចនៅលើឈើឆ្កាងទៅព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ។ ដោយសារសក្ការៈបូជា នេះ ព្រះអង្គចាក់បង្ហូរព្រះអំណោយទាននៃការសង្រ្គោះលើព្រះកាយព្រះអង្គ គឺព្រះសហគមន៍។

១៤០៨. ពិធីបុណ្យអរព្រះគុណតែងតែមានដូចតទៅ៖ ការប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពិធី​អរ​ព្រះ​​គុណព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា ចំពោះព្រះអំណោយទានទាំងអស់របស់ព្រះអង្គ ជាពិសេសចំពោះ​ព្រះ​អំណោយ​ទាន​នៃ​ព្រះ​បុត្រាព្រះអង្គ ពិធីប្រសិទ្ធពរលើនំប៉័ង និងស្រា និងការចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀង ដោយទទួល​ព្រះ​កាយ និង​ព្រះលោហិតព្រះអម្ចាស់។ ចំណច់ទាំងអស់នោះ ជាកិច្ចការតែមួយនៃពិធីបុណ្យ។

១៤០៩ . ពិធីអរព្រះគុណជាការនឹករលឹកបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ពោលគឺព្រះរាជកិច្ចនៃការសង្រ្គោះ ដែលជីវិត សេចក្ដីស្លាប់ និងព្រះជន្មថ្មីរបស់ព្រះគ្រីស្តបានសម្រេច ហើយដែលពិធីបុណ្យធ្វើឱ្យមានវត្តមានសព្វថ្ងៃ។

១៤១០. គឺព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ជាមហាបូជាចារ្យអស់កល្បជានិច្ចនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ដែលថ្វាយសក្ការៈបូជា ដោយ​ប្រព្រឹត្តតាម រយៈអ្នកមានមុខងារបម្រើ។ គឺព្រះគ្រីស្តដដែលនេះ ដែលស្ថិតនៅក្នុងនំប៉័ង និងស្រា និងដែល​ជា​តង្វាយនៃសក្ការៈបូជា។

១៤១១. មានតែពួកបូជាចារ្យ ដែលបានទទួលពិធីតែងតាំងយ៉ាងត្រឹមត្រូវទេ ដែលអាចថ្វាយពិធី​អរ​ព្រះ​គុណ និង ប្រសិទ្ធពរលើនំប៉័ង និងស្រា ដើម្បីឱ្យទៅជាព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះអម្ចាស់បាន។

១៤១២. សញ្ញាសម្គាល់សំខាន់ជាងគេនៃអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណជានំប៉័ងនៃស្រូវសាលី និងស្រាទំពាំង​បាយ​ជូរ ដែលយើងអង្វរព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ហើយលោកបូជាចារ្យពោលពាក្យនៃការប្រសិទ្ធពរ ដែលព្រះ​យេស៊ូ​មានព្រះបន្ទូលនៅពិធីជប់លៀងចុងក្រោយ៖ “នេះជាព្រះកាយ ដែលត្រូវបូជាសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា (...) នេះជាពែងនៃព្រះលោហិតរបស់ខ្ញុំ...”។

១៤១៣. ដោយសារការប្រសិទ្ធពរ នំប៉័ង និងស្រាប្រែជាព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត។ នៅក្នុង នំប៉័ង និងស្រា ដែលត្រូវប្រសិទ្ធពរ ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែលមានព្រះជន្មពោរពេញដោយសិរីរុងរឿង មានវត្តមានពិត​ប្រាកដមែន និងដោយសារធាតុ រួមជាមួយព្រះកាយ និងព្រះលោហិតព្រះអង្គ ព្រលឹង និងសភាពជា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​របស់​ព្រះអង្គផងដែរ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៤០ ; ១៦៥១)។

១៤១៤. ដោយសារពិធីអរព្រះគុណជាសក្ការៈបូជា យើងថ្វាយពិធីនេះ ដើម្បីលោះអំពើបាបរបស់មនុស្ស ទាំងរស់ទាំងស្លាប់ ហើយដើម្បីទទួលព្រះអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ឬខាងលោកីយ៍អំពីព្រះជាម្ចាស់។

១៤១៥. នរណាចង់ទទួលព្រះកាយព្រះគ្រីស្តត្រូវតែបានទទួលការលើកលែងទោស។ ប្រសិនបើនរណា​ម្នាក់​ដឹងខ្លួនថា បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ គេមិនអាចទទួលព្រះកាយបានទេ ទាល់តែគេ​បានទទួល​អគ្គសញ្ញា​លើក​​លែង​ទោស​ជាមុនសិន។

១៤១៦. ការទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្តធ្វើឱ្យអ្នកទទួលរួបរួមជាមួយព្រះ​អម្ចាស់ស្និតស្នាលជាងមុន ប្រោសគេឱ្យរួចពីបាបស្រាលៗ និងការពារគេកុំឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ។ ដោយសារចំណងនៃសេចក្ដីស្រលាញ់រវាងអ្នកទទួល និងព្រះគ្រីស្តខ្លាំងជាងមុន ការទទួលអគ្គសញ្ញានេះ ពង្រឹង ឯកភាពព្រះសហគមន៍ ដែលជាព្រះកាយដ៏អាឋ៌កំបាំងរបស់ព្រះគ្រីស្ត។

១៤១៧. ព្រះសហគមន៍ជំរុញគ្រីស្តបរិស័ឱ្យទទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត រាល់ពេលគេ​ចូល​រួម​​អភិបូជា។ គេត្រូវទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះអង្គយ៉ាងហោចណាស់មួយឆ្នាំម្តង។

១៤១៨. ដោយសារព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់គង់នៅក្នុងអគ្គសញ្ញានៃអាសនៈ ត្រូវតែគោរពព្រះអង្គដោយក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំ។ “ពេលយើងសួរសុខទុក្ខអគ្គសញ្ញាដ៏វិសុទ្ធបំផុត យើងបង្ហាញភស្តុតាងថា យើងដឹងគុណព្រះអង្គ ជា សញ្ញាថា យើងស្រលាញ់ព្រះអង្គ ហើយជាភារកិច្ចចំពោះព្រះគ្រីស្តជាព្រះអម្ចាស់យើង” (MF)។

១៤១៩. ព្រះគ្រីស្ត ដែលបានឆ្លងពីលោកនេះទៅព្រះបិតា ក្នុងពិធីអរព្រះគុណ ព្រះអង្គបញ្ចាំសិរីរុងរឿង​ឱ្យយើង ត្រូវតែទទួលនៅក្បែរព្រះអង្គ៖ ការចូលរួមក្នុងសក្ការៈបូជាដ៏វិសុទ្ធបធ្វើឱ្យយើងមានចិត្ត ដូច​ព្រះ​ហឫទ័យ​ព្រះអង្គ ជួយគាំទ្រកម្លាំងយើងនៅពេលធ្វើបូជនីយេចរណ៍នៅក្នុងជីវិតនេះ ធ្វើឱ្យយើងចង់​បាន​ជីវិត​អស់​កល្បជានិច្ច និងធ្វើឱ្យយើងរួមជាមួយព្រះសហគមន៍នៃស្ថានបរមសុខ ព្រហ្មចារិនីម៉ារីដ៏វិសុទ្ធ និង​ជន​ដ៏​វិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ។

ជំពូកទីពីរ​៖​
អគ្គសញ្ញានៃការព្យាបាល

១៤២០. ដោយសារអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់អោយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ មនុស្សទទួលជីវិតថ្មីរបស់ព្រះ គ្រីស្ត។ ប៉ុន្តែ ជីវិតនេះ នៅក្នុង “ឆ្នាំងដី” (២ករ ៤,៧)។ ឥឡូវ ជីវិតនេះ “កប់ទុកជាមួយព្រះគ្រីស្តក្នុងព្រះជា ម្ចាស់” (កូឡ ៣,៣)។ យើងស្ថិតនៅក្នុង “ជម្រកមួយដែលត្រូវរលួយសូន្យទៅ” ដដែល (២ករ ៥,១) ត្រូវរងទុក្ខលំបាក ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ និងស្លាប់។ យើងក៏អាចបាត់បង់ជីវិតថ្មីនៃបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយសារអំពើបាបដែរ។

១៤២១. ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រីស្ត ជាគ្រូពេទ្យនៃព្រលឹង និងរូបកាយរបស់យើង ព្រះអង្គដែលបានលើក​លែងទោសអោយមនុស្សខ្វិនដៃខ្វិនជើង និងប្រោសអោយគេបានជា (មក ២,១-១២) ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ អោយព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គបន្តព្រះរាជកិច្ចនៃការព្យាបាល និងការសង្រ្គោះរបស់ព្រះអង្គ ដោយឫទ្ធានុភាពនៃ​ព្រះ​​វិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ សូម្បីតែចំពោះសិរីរាង្គ​របស់​ព្រះអង្គផ្ទាល់ ។ នេះគឺជាគោលដៅរបស់​អគ្គសញ្ញាទាំង​ពី​រ​ដើម្បី​ព្យា​បាល ពោលគឺអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស និងអគ្គសញ្ញាលាងប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺ។

ប្រការទី៤៖​ ​អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស និងសម្រុះសម្រួល

១៤២២. “អស់អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស គឺទទួលការលើកលែង​​ទោស​​ពី​​ព្រះ​​​​ជា​ម្ចាស់​​ប្រកប​​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​​​​មេត្តាករុណា ចំពោះបទដែលគេបានប្រព្រឹត្តខុសនឹងព្រះហឫទ័យព្រះអង្គ។​​​ នៅពេល​ជា​មួយ​គ្នានោះ គេ​​​ស្រុះ​​​ស្រួលជាមួយព្រះសហគមន៍ដែលត្រូវរបួសដោយបាប​​​របស់គេ។ ព្រះសហគមន៍​ក៏​ជួយ​អោយ​គេ​ប្រែចិត្តគំនិត ដោយមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដោយធ្វើជាគំរូល្អអោយគេ និងដោយអធិដ្ឋានទៀតផង” (LG ១១)។

១. តើគេហៅអគ្គសញ្ញានេះយ៉ាងដូចម្ដេច?

១៤២៣. គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញានៃការកែប្រែចិត្តគំនិត ដ្បិតដោយសារអគ្គសញ្ញានេះ យើងក៏ ឆ្លើយតបចំពោះព្រះយេស៊ូដែលត្រាស់ហៅយើងអោយកែប្រែចិត្តគំនិត (មក ១,១៥) ហើយយើងត្រឡប់មករក ព្រះបិតាវិញ (លក ១៥,១៨) ដែលកាលពីមុនអំពើបាបបាននាំយើងអោយឃ្លាតឆ្ងាយ។

គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញានៃការសោកស្តាយចំពោះអំពើបាបដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត ដ្បិតដោយសារអគ្គសញ្ញានេះ គ្រីស្តបរិស័ទដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ​ចាប់ផ្តើមកែប្រែចិត្តគំនិត សោកស្តាយ និង​ទូទាត់​កំហុស​របស់ខ្លួន ដោយរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍។

១៤២៤. គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញានៃការសារភាព ដ្បិតគេចាំបាច់ត្រូវតែទទួលស្គាល់ និង​សារភាព បាបចំពោះលោកបូជាចារ្យម្នាក់។ តាមអត្ថន័យជ្រៅ ដោយសារអគ្គសញ្ញានេះ យើង “ទទួលស្គាល់” លើក​​តម្កើង កោត​សរសើរភាពដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះជាម្ចាស់ និងធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គចំពោះអ្នកបាបដែរ។

គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ដ្បិតដោយសារពិធីលើកលែងទោសរបស់ លោកបូជាចារ្យក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏ប្រោសប្រទានអោយអ្នកបាបនូវ “ការលើកលែងទោស និង​សេចក្ដី​​សុខ​សាន្ត” (OP)។

គេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញាសម្រុះសម្រួល ដ្បិតអគ្គសញ្ញានេះផ្តល់ សេចក្ដីស្រលាញ់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់អោយអ្នកបាប ដែលព្រះអង្គសម្រុះសម្រួល៖ “ទុកអោយព្រះជាម្ចាស់​សម្រុះសម្រួល​បង​ប្អូន​អោយ​ជានានឹងព្រះអង្គវិញទៅ” (២ករ​៥,២០)។ អ្នកដែលទទួលសេចក្ដីស្រលាញ់​ប្រកប​ដោយ​ធម៌​មេត្តា​ករុណា​របស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រៀមខ្លួននឹងឆ្លើយតបនឹងការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ “ចូរទៅសម្រុះសម្រួល​នឹង​បង​ប្អូនរបស់អ្នកជា​មុន​សិន” (មថ ៥,២៤)។

២. ហេតុអ្វីបានជាមានអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសក្រោយពីពិធីជ្រមុជទឹក?

១៤២៥. “ព្រះជាម្ចាស់លាងសម្អាតបងប្អូន ប្រោសប្រទានអោយបងប្អូនបានវិសុទ្ធ ព្រមទាំងអោយបងប្អូន បានសុចរិត ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រីស្ត តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់របស់យើង រួចស្រេចទៅ​ហើយ” (១ករ ៦,១១)។ ត្រូវដឹងខ្លួនអំពីភាពថ្កុំថ្កើងនៃព្រះអំណោយទាន ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសប្រទានក្នុងអគ្គ​សញ្ញាបង្ហាត់អោយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលញ ដើម្បីឈ្វេងយល់ថា អ្នកដែល “មានព្រះគ្រីស្តស្ថិតនៅ​ជាប់​ជា​មួយ” (កាឡ ៣,២៧) មិនអាចប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៀតទេ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលជាមួយគ្នានេះ គ្រីស្តទូត​សន្ត​យ៉ូហាន​មាន​​ប្រសាសន៍ថា៖ “ប្រសិនបើយើងពោលថា យើងគ្មានបាបសោះ នោះយើងបញ្ឆោតខ្លួនឯង ហើយសេចក្ដី​ពិត​ក៏​​មិនស្ថិតនៅក្នុងយើងដែរ” (១យហ ១,៨) ហើយព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់បានប្រៀនប្រដៅយើងអោយអធិដ្ឋាន៖ “សូម​អភ័យទោសអោយយើងខ្ញុំ” (លក ១១,៤) ដោយដឹងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងអភ័យទោសអោយយើង លុះ​ត្រា​តែ​​យើងលើកលែងទោសអោយគ្នាទៅវិញទៅមក។

១៤២៦. ដោយសារយើងបានកែប្រែចិត្តគំនិត ទៅរកព្រះគ្រីស្ត យើងបានកើតជាថ្មីក្នុងពិធីជ្រមុជទឹក យើង​បាន​ទទួលព្រះអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងបានទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តធ្វើជា​អាហារ យើងក៏​បានទៅជា “វិសុទ្ធ និងឥតសៅហ្មងចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអង្គ” (អភ ៥,២៧)។ ក៏ប៉ុន្តែ ជីវិតថ្មី​ដែល​យើង​បាន​ទទួលក្នុងការបង្ហាត់អោយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទមិនបានរលុបភាពទន់ខ្សោយនៃធម្មជាតិមនុស្ស ឬចិត្ត​លោភលន់ចង់​ប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលការបញ្ជូនបន្តហៅថាកិលេសតណ្ហា ដែលស្ថិតនៅជាប់នឹងអ្នកជ្រមុជទឹក ដើម្បី​​អោយគេបង្ហាញនូវការប្រយុទ្ធក្នុងការរស់នៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ ដោយ​មានព្រះហឫទ័យប្រណី​សន្តោស​របស់​ព្រះ​​គ្រីស្តជួយ (DS ១៥១៥)។ ការប្រយុទ្ធនេះ ជាការកែប្រែចិត្តគំនិត អោយទៅបានវិសុទ្ធ​ និងទទួលជីវិតអស់​កល្ប​ជានិច្ច ដែលព្រះអម្ចាស់តែងតែត្រាស់ហៅយើង (DS ១៥៤៥ ; LG ៤០)។

៣. ការកែប្រែចិត្តគំនិតរបស់អ្នកជ្រមុជទឹក

១៤២៧. ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅអោយកែប្រែចិត្តគំនិត។ ការត្រាស់ហៅនេះ ជាផ្នែកដ៏ចាំបាច់នៃការ​ប្រកាសព្រះរាជ្យ៖ “ពេលកំណត់មកដល់ហើយ រីឯព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មកជិតបង្កើយដែរ។ ចូរនាំគ្នាកែ​ប្រែចិត្តគំនិត ហើយជឿដំណឹងល្អចុះ” (មក ១,១៥)។ ដំបូង តាមធម្មទេសនាព្រះសហគមន៍  ការត្រាស់ហៅនេះ​ សម្ដៅ​​ទៅលើអស់អ្នកដែលមិនទាន់ស្គាល់ព្រះគ្រីស្ត និងដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គ។ ហេតុនេះ ពិធីជ្រមុជទឹក​គឺជា​ការ​កែប្រែចិត្តគំនិត ដើមដំបូង និងសំខាន់ជាងគេដែរ។ ដោយសារយើងផ្ញើជីវិតទាំងស្រុងលើដំណឹងល្អ និង​ទទួល​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក (កក ២,៣៨) យើងលះបង់អំពើអាក្រក់ និងទទួលការសង្រ្គោះ ពោលគឺយើងរួច ពី​បាប​ទាំងអស់ និងទទួលព្រះអំណោយទាននៃជីវិតថ្មី។

១៤២៨. ក៏ប៉ុន្តែ ការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះគ្រីស្តនៅតែលាន់ឮក្នុងការរស់នៅរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ។ ការកែ ប្រែចិត្តគំនិតជាលើកទីពីរនេះ ជាកិច្ចការដែលមិនអាចផ្អាកបាន សម្រាប់ព្រះសហគមន៍ទាំងមូល ដែល “មាន​អ្នក​បាប​នៅក្នុងផ្ទៃ” ដូច្នេះ “ព្រះសហគមន៍វិសុទ្ធផង ត្រូវបន្សុទ្ធខ្លួនឯងផង” ហើយត្រូវតែខិតខំកែប្រែអោយ​បាន​ថ្មី​ជា​និច្ច” (LG ៨)។ ការខិតខំកែប្រែចិត្តគំនិតមិនគ្រាន់តែជាកិច្ចការរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែជាចលនា​នៃ “ចិត្ត​សោក​ស្តាយ” (ទន ៥១,១៩) ដែលព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសទាក់ទាញ និងជម្រុញ (យហ ៦,៤៤ ; ១២,៣២) អោយកែប្រែ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងសេចក្ដីស្រលាញ់ប្រកបដោយធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបាន​ស្រលាញ់​​យើង (១យហ ៤,១០)។

១៤២៩. ក្រោយពីបានបដិសេធបីដងមិនព្រមទទួលស្គាល់ម្ចាស់របស់ខ្លួន សន្តសិលា ដែលកែប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ ផ្តល់សក្ខីភាពថា ការកែប្រែចិត្តគំនិតមិនគ្រាន់តែជាកិច្ចការរបស់មនុស្សទេ គឺដោយសារ​ព្រះ​យេស៊ូប្រកប​ដោយ​ធម៌មេត្តាករុណាឥតព្រំដែន ទតឃើញលោកៗស្រក់ទឹកភ្នែកសោកស្តាយបាបរបស់ខ្លួន (លក ២២,៦១) ហើយ​​ក្រោយពីព្រះយេស៊ូមានព្រះជន្មថ្មី លោកក៏បានបញ្ជាក់ជាបីដងថា ស្រលាញ់ព្រះអង្គ (យហ ២១,១៥-១៧)។ ការកែប្រែចិត្តគំនិតជាលើកទីពីរមានលក្ខណៈរួម  ដែរ ដូចជាពេលដែល​ព្រះអម្ចាស់​ត្រាស់​ហៅ​ព្រះ​សហគមន៍​មួយទាំងមូល៖ “ចូរកែប្រែចិត្តគំនិត!” (វវ ២,៥.១៦)។

និយាយអំពីការកែប្រែចិត្តគំនិតទាំងពីរ សន្ត អំប្រ័រ មានប្រសាសន៍ថា នៅក្នុងព្រះសហគមន៍ “មានទឹក និងទឹកភ្នែក គឺទឹកនៃពិធីជ្រមុជទឹក និងទឹកភ្នែកនៃការសោកស្តាយបាប”។

៤. ការសោកស្តាយយ៉ាងពិតប្រាកដ

១៤៣០. ដូចចំពោះព្យាការីកាលពីមុន ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅអោយកែប្រែចិត្តគំនិត និងសោកស្តាយអំពើ​បាប មិនមែនដោយប្រព្រឹត្តកិច្ចការខាងក្រៅ ដូចជា “បាវកាន់ទុក្ខ និងផេះ” ការតមអាហារ និងការលត់ដុំខ្លួនទេ ប៉ុន្តែ ដោយកែប្រែដល់ទីជម្រៅនៃចិត្តគំនិត ព្រមទាំងសោកស្តាយបាបយ៉ាងពិតប្រាកដ ។ បើមិនកែប្រែចិត្តគំនិ​ត​យ៉ាងពិត​ប្រាកដ​ទេ យើងក៏នៅតែកុហក និងមិនបានផលឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ បើយើងកែប្រែចិត្តគំនិត​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ យើង​បញ្ជាក់អាកប្បកិរិយានេះ ដោយបញ្ចេញសញ្ញាសម្គាល់អាចមើលឃើញ និងកិច្ចការដែល​បង្ហាញ​ថា យើង​សោក​​ស្តាយ​អំពើ​បាបរបស់​ខ្លួន (យហ ២,១២-១៣ ; អស ១,១៦-១៧ ; មថ ៦,១-៦.១៦-១៨)។

១៤៣១. ពេលយើងកែប្រែចិត្តគំនិតយ៉ាងពិតប្រាកដ យើងតម្រែតម្រង់ការរស់នៅរបស់យើងឡើងវិញ ទាំង​ស្រុង យើង​ត្រឡប់ទៅរកព្រះជាម្ចាស់វិញអោយអស់ពីចិត្ត យើងលែងប្រព្រឹត្តអំពើបាបនោះទៀត យើងស្អប់​ខ្បើមអំពើអាក្រក់ទាំងអស់ដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត។ នៅពេលជាមួយគ្នានេះ យើងប៉ងប្រាថ្នា និងប្តេជ្ញាចិត្ត​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជីវិត ដោយសង្ឃឹមលើធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជឿទុកចិត្តថា ព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់​ព្រះ​អង្គនឹងយាងមកជួយយើងផងដែរ។ ការកែប្រែចិត្តគំនិតយ៉ាងពិតប្រាកដ​នេះ នាំមកជាមួយនូវការឈឺចាប់ និង​ទុក្ខព្រួយ ដែលជាកិច្ចសង្រ្គោះយើង ដែលគ្រូបាធ្យាយហៅថា animi cruciatus (ទុក្ខព្រួយ​នៃ​វិញ្ញាណ) compunctio cordis (ចិត្តសោកស្តាយ) (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៦-១៦៧៨ ; ១៧០៥ ; CR ២,៥,៤)។

១៤៣២. ចិត្តមនុស្សមានៈ និងរឹងរូស។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវតែប្រោសប្រទានអោយមនុស្សមានចិត្តគំនិតថ្មី (អគ ៣៦,២៦-២៧)។ ការកែប្រែចិត្តគំនិតមកពីព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រោស​យើង​អោយ​ត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ៖ “ព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមនាំយើងខ្ញុំអោយវិលត្រលប់មកវិញ នោះ​យើងខ្ញុំ​នឹង​វិលត្រឡប់មកវិញ” (សណ ៥,២១)។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសប្រទានកម្លាំងអោយចាប់ផ្តើមសាជាថ្មី។ ពេល យើងយល់ឃើញភាពថ្កុំថ្កើងនៃសេចក្ដីស្រលាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ចិត្តគំនិតយើងជំទាស់នឹងអំពើបាបដែលគួរ​អោយ​​ស្អប់​ខ្ទើម ហើយយើងចាប់ផ្តើមញញើតពុំហ៊ានប្រឆាំងនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយប្រព្រឹត្តអំពើ​បាប និង​ឃ្លាត​ឆ្ងាយពីព្រះអង្គទៀត​ផង។ មនុស្សកែប្រែចិត្តគំនិត នៅពេលដែលមើលឃើញ អ្នកដែល​អំពើ​បាប​យើង​បាន​ចាក់​ទម្លុះ (យហ ១៩,៣៧ ; សក ១២,១០)៖

ចូរមើលឃើញព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត ហើយឈ្វេងយល់អោយច្បាស់ថា ព្រះលោហិតនេះ មានតម្លៃដ៏ លើស​​​​លប់ចំពោះព្រះបិតាព្រះអង្គ ដ្បិតដោយសារព្រះលោហិតបានត្រូវបង្ហូរដើម្បីសង្រ្គោះយើង ព្រះអង្គក៏បានទុក អោយ​ពិភពលោកទាំងមូលកែប្រែចិត្តគំនិត ដោយព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោស (សន្ត ក្លេម៉ង់ នៅទៅក្រុង​រ៉ូម)។

១៤៣៣. ចាប់តាំងពីបុណ្យចម្លង ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ “បញ្ជាក់អោយមនុស្សលោកដឹងថា គេយល់ខុសអំពី បាប” (យហ ១៦,៨-៩) ពោលគឺពិភពលោកមិនបានជឿលើអ្នកដែលព្រះបិតាបានចាត់អោយមក។ ប៉ុន្តែ ព្រះ វិញ្ញាណដដែលនេះ ដែលសម្ដែងនូវអំពើបាប ជាព្រះលួងលោម (យហ ១៥,២៦) ដែលព្រះហឫទ័យប្រណី​សន្តោស​ប្រទានអោយមនុស្សអាចសោកស្តាយអំពើបាប និងអាចកែប្រែចិត្តគំនិតបាន (កក ២,៣៦-៣៨ ; សម្ដេច​ប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូលទី២ ; DV ២៧-៤៨)។

៥. របៀបផ្សេងៗនៃការសោកស្តាយអំពើបាបក្នុងការរស់នៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ

១៤៣៤. គ្រីស្តបរិស័ទអាចសោកស្តាយអំពើបាបរបស់ខ្លួនតាមរបៀបខុសប្លែកពីគ្នា។ ព្រះគម្ពីរ និងគ្រូបាធ្យាយ​សង្កត់​លើចំណត់បី គឺការតមអាហារ ការអធិដ្ឋាន និងការធ្វើទាន (តប ១២,៨ ; មថ ៦,១-១៨) ដែលសម្ដែង​នូវការកែប្រែ​ចិត្ត​​គំនិត ចំពោះខ្លួនឯង ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះអ្នកដទៃ។ ព្រះជាម្ចាស់បន្សុទ្ធយើងអោយ​បាន​ពេញ​លេញ​ ពេល​យើង​ទទួល​ពិធី​ជ្រមុជ​​ទឹក ឬពេលយើងស្លាប់ដូចជាមរណសាក្សី ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរ និងគ្រូបាធ្យាយ​បន្ថែម​​​ទៀត​ថា យើងអាចទទួលការលើក​លែង​​ទោសពេលយើងខិតខំស្រុះស្រួលជាមួយបងប្អូន ពេលយើង​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​សោក​ស្តាយ​អំពើបាបរបស់ខ្លួន ពេល​យើង​ចង់​​ជួយសង្រ្គោះបងប្អូន (យក ៥,២០) នៅពេលដែលសន្ត​បុគ្គល​ជួយ​អង្វរ​ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់យើង ឬ​ពេល​យើ​ង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​សេចក្ដីស្រលាញ់ ដែល “រមែងគ្របបាំង​អំពើ​បាប​​ដ៏​ច្រើន​លើស​លប់” (១ពត្រ ៤,៨)។

១៤៣៥. យើងកែប្រែចិត្តគំនិតក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ដោយស្រុះស្រួលគ្នា ដោយចង់រំដោះទុក្ខ​អ្នក​ក្រីក្រ ដោយការពារ​ច្បាប់ និង​​​យុត្តិធម៌ (អម ៥,២៤ ; អស ១,១៧) ដោយសារភាពភាពកំហុសចំពោះបងប្អូន ដោយជួយ​កែលំអ​គ្នា​ទៅ​វិញ​​ទៅមក ដោយរំលឹករបៀបរស់នៅឡើងវិញ ដោយពិនិត្យមនសិការ ដោយ​មានអ្នកជួយ​ណែនាំវិញ្ញាណ ដោយ​សុខ​​ចិត្តរងទុក្ខលំបាក និងដោយស៊ូទ្រាំទទួលការបៀតបៀនដោយសារយុត្តិធម៌។ ពេល​យើង​លី​ឈើ​ឆ្កាង​ជារៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដើរតាមព្រះ​យេស៊ូ យើងដើរតាមផ្លូវនៃការលើកលែងទោសជាពុំខាន (លក ៩,២៣)។

១៤៣៦. អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ និងការសោកស្តាយអំពើបាបរបស់ខ្លួន ។ ​ការកែប្រែចិត្តគំនិត និងការសោកស្តាយ​​អំពើបាបមានប្រភព និងចំណីអាហារចេញមកពីពិធីអរព្រះគុណ ពីព្រោះនៅក្នុងពិធីនេះ សក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែល​​បានសម្រុះសម្រួលយើងអោយជានានឹងព្រះជាម្ចាស់ មានវត្តមានសព្វថ្ងៃ។ ដោយសារពិធីនេះ អស់អ្នក​ដែល​រួបរួម​ជាមួយព្រះគ្រីស្តទទួលចំណីអាហារ និងកម្លាំង។ ពិធីអរព្រះគុណជា “ថ្នាំបន្សាប ដែល​រំដោះយើង​អោយ​រួច​ពី​កំហុស​ប្រចាំថ្ងៃ និងជួយ​ការពារយើងអោយចាកផុតពីការប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់” (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៣៨)។

១៤៣៧. ការអានព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ ការអធិដ្ឋានតាមពេលកំណត់ ការសូត្រធម៌ ឳព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ ឬពិធី​ណាមួយ ដោយ​មានចិត្តស្មោះ ជ្រមុញយើងអោយកែប្រែចិត្តគំនិត សោកស្តាយអំពើបាបរបស់ខ្លួន និងជួយ​យើង​អោយ​ទទួល​ការ​អភ័យ​ទោសពីអំពើបាបរបស់យើង។

១៤៣៨. វេលា និងថ្ងៃនៃការសោកស្តាយអំពើបាប នៅឆ្នាំពិធីបុណ្យ (រាល់ថ្ងៃសុក្រនៃរដូវអប់រំពិសេស ដើម្បីសញ្ជឹង​គិត​ដល់​ព្រះយេស៊ូដែលបានសោយទិវង្គត) ជាវេលាដ៏ប្រសើរ ក្នុងព្រះសហគមន៍ ដើម្បីសោកស្តាយអំពើបាប (SC ១០៩-១១០ ; CIC ១២៤៩-១២៥៣ ; CCEO ៨៨០-៨៨៣)។ ក្នុងវេលានោះ គួរប្រព្រឹត្តលំហាត់ខាងវិញ្ញាណ ពិធីលើកលែងទោស បូជនីយេចរណ៍ ដើម្បីបង្ហាញថា យើងសោកស្តាយអំពើបាប គួរស្ម័គ្រចិត្តតមអាហារ ធ្វើទាន ចែករំលែកទ្រព្យសម្បត្តិ (ដល់ជន​ក្រីក្រ ឬដើម្បីជួយប្រកាសដំណឹងល្អ)។

១៤៣៩. ព្រះយេស៊ូបានរៀបរាប់យ៉ាងអស្ចារ្យនូវចលនានៃការកែប្រែចិត្តគំនិត និងការសោកស្តាយអំពើបាប ក្នុង​ពាក្យប្រស្នាអំពី “កូនវង្វេង” ដែល “ឪពុកពោរពេញដោយធម៌មេត្តាករុណា” ជាតួឯក (លក ១៥,១១-២៤)៖ កូន​ភ្លើតភ្លើននឹងសេរីភាពក្លែងក្លាយ លះបង់ផ្ទះឪពុក ជួបប្រទះនឹងទុក្ខវេទនាដ៏ខ្លាំងខ្លាក្រោយពីបានបំផ្លាញទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អស់ កូនខ្មាស់គេណាស់ ពេលគាត់ត្រូវថែរក្សាជ្រូក ជាពិសេសពេលគាត់ចង់ចំអែតក្រពះនឹងចំណីដែលគេ​ដាក់​អោយជ្រូកស៊ីនោះ គាត់រិះគិតក្នុងចិត្តអំពីម្ហូបអាហារហូហៀរដែលគាត់ធ្លាប់បរិភោគនៅផ្ទះឪពុក គាត់សោក​ស្តាយ​អំពើបាប និងសម្រេចចិត្តទទួលស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួនចំពោះឪពុក គាត់ត្រឡប់មកវិញ ឪពុករាក់ទាក់​ទទួល​គាត់ ដោយអំណរសប្បាយ៖ អ្វីៗទាំងអស់នោះជាលក្ខណៈពិសេសនៃការកែប្រែចិត្តគំនិត។ សំលៀកបំពាក់​ល្អៗ​បំផុត ចិញ្ចៀន និងពិធីជប់លៀងជានិមិត្តរូបនៃជីវិតថ្មី បរិសុទ្ធ ពោរពេញដោយអំណរនេះ ជាជីវិត​នៃមនុស្ស​ដែល​វិល​​ត្រឡប់មករកព្រះជាម្ចាស់ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គ ដែលជាព្រះសហគមន៍។ មានតែព្រះគ្រីស្ត ដែល​ស្គាល់​ទី​ជម្រៅ​នៃសេចក្ដីស្រលាញ់នៃព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ ដែលអាចសម្ដែងអោយយើងដឹងអំពី​ធម៌​មេត្តា​ករុណា​ដ៏ជ្រាល​ជ្រៅ​ជា​ទី​បំផុត យ៉ាងសាមញ្ញៗ និងប្រកបដោយសោភណភាព។

៦. អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស និងសម្រុះសម្រួល

១៤៤០. ពេលយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាប យើងធ្វើបាបព្រះជាម្ចាស់ និងឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះអង្គ។ ម្យ៉ាងទៀត យើងលែងរួបរួមជាមួយព្រះសហគមន៍។ ហេតុនេះ ហើយបានជាពេលយើងកែប្រែចិត្តគំនិត យើងទទួលកា​រ​លើក​​​លែងទោសពីព្រះជាម្ចាស់ និងស្រុះស្រួលជាមួយនឹងព្រះសហគមន៍។ អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសសម្ដែង និង​​សម្រេច​​ការទាំងពីរនោះតាមពិធីបុណ្យ។

មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ​ ដែលលើកលែងទោសអោយរួចពីបាប

១៤៤១. មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ​ដែលអាចលើកលែងទោសអោយរួចពីបាប (មក ២,៧)។ ដោយសារព្រះ យេស៊ូជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គមានព្រះពន្ទូលអំពីព្រះអង្គផ្ទាល់៖ “បុត្រមនុស្សមានអំណាចលើក​លែង​​ទោសអោយមនុស្សនៅលើផែនដីនេះរួចពីបាបបាន” (មក ២,១០) ហើយព្រះអង្គប្រតិបត្តិតាម​អំណាច​របស់​ព្រះជាម្ចាស់នេះ៖ “ខ្ញុំអភ័យទោសអោយអ្នកបានរួចពីបាបហើយ!” (មក ២,៥ ; លក ៧,៤៨)។ លើស​ពីនេះ​ទៅ​ទៀត ដោយសារព្រះអង្គប្រកបដោយអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ក៏ប្រទានអំណាចនេះអោយមនុស្ស ដើម្បី​​អោយ​គេប្រតិបត្តិតាមក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ (យហ ២០,២១-២៣)។

១៤៤២. ព្រះគ្រីស្តសព្វព្រះហឫទ័យអោយព្រះសហគមន៍ទាំងមូល ក្នុងការអធិដ្ឋាន ការរស់នៅ និងក្នុង​កិច្ចការ ជាសញ្ញាសម្គាល់ និងជាឧបករណ៍នៃការលើកលែងទោស និងការសម្រុះសម្រួល ដែលព្រះអង្គ​បាន​ទទួល​ដោយបង្ហូរព្រះលោហិតព្រះអង្គ។ ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានប្រគល់អំណាចនៃការលើកលែងទោសអោយក្រុម គ្រីស្តទូត។ ក្រុមនេះមាន “មុខងារសម្រុះសម្រួលមនុស្សម្នាអោយជានានឹងព្រះអង្គវិញ” (២ករ ៥,១៨)។ ព្រះ​អង្គ​ចាត់​គ្រីស្តទូតអោយទៅ “ក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ត” ហើយតាមរយៈពួកលោក “ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់” ដាស់តឿន និងអង្វរ៖ “ទុកអោយព្រះជាម្ចាស់សម្រុះសម្រួលបងប្អូនអោយជានានឹងព្រះអង្គវិញ” (២ករ ៥,២០)។

ការសម្រុះសម្រួលជាមួយនឹងព្រះសហគមន៍

១៤៤៣. នៅក្នុងជីវិតជាសាធារណៈរបស់ព្រះអង្គ ព្រះយេស៊ូមិនគ្រាន់តែលើកលែងទោសអោយរួចពីបាប ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានសម្ដែងនូវផលនៃការលើកលែងទោសនេះ គឺព្រះអង្គបានបញ្ចូលអ្នកបាប ដែលបាន​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ ឬត្រូវដេញចេញ អោយចូល​ក្នុងសហគមន៍នៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ​​ព្រះយេស៊ូ​ប្រទាន​សញ្ញា​សម្គាល់យ៉ាងច្បាស់អំពីការសម្រុះសម្រួលនេះ ដោយទទួលអ្នកបាបអោយរួមតុជាមួយព្រះអង្គ។ លើស​ពី​​នេះ​​ទៅទៀត ព្រះអង្គ​យាង​មក​រួម​តុជាមួយ​ពួក​គេ ដែលជាកាយវិការ​សម្ដែង​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​អំពីការ​លើក​លែង​ទោស​នៃ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ (លក ១៥) និង​ការត្រឡប់​មក​វិញ​ក្នុង​ប្រជាជន​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ (លក ១៩,៩)។

១៤៤៤. ដោយប្រគល់អំណាចរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដល់ក្រុមគ្រីស្តទូតអោយលើកលែងទោស​រួច​ពី​បាប ព្រះ​អម្ចាស់ប្រទានអំណាចសម្រុះសម្រួលអ្នកបាបជាមួយព្រះសហគមន៍អោយពួកលោកផងដែរ។ ព្រះបន្ទូល យ៉ាងឧឡារិករបស់ព្រះគ្រីស្តចំពោះលោកស៊ីម៉ូនសិលា សម្ដែងលក្ខណៈពិសេសនៃមុខងារនេះរបស់ពួកលោក៖ “ខ្ញុំនឹង​ប្រគល់​កូន​សោ​ព្រះ​រាជ្យ​នៃ​ស្ថាន​បរម​សុខអោយ​​អ្នក។‌​ អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​ចង​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ចង​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ ​ហើយ​អ្វីៗ​ ដែល​អ្នក​ស្រាយ​នៅ​លើ​ផែន​ដី​‌ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​នឹង​ស្រាយ​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ​ដែរ” (មថ​១៦,១៩)។ “ព្រះអង្គដែល​ប្រទានអោយលោកសិលាមានបន្ទុកចងនិងស្រាយ ព្រះអង្គក៏បានប្រទាន​បន្ទុក​នេះ​​យ៉ាងពិតប្រាកដអោយ​ក្រុម​គ្រីស្តទូត ដែលរួមជាមួយមេដឹកនាំរបស់គេដែរ” (មថ​​​ ១៨,១៨ ; ២៨,១៦-២០) (LG ២២)។

១៤៤៥. ពាក្យចង និងស្រាយ មានន័យថា៖ នរណាដែលអ្នករាល់គ្នានឹងដេញពីការរួបរួមរបស់អ្នករាល់​គ្នា អ្នកនោះក៏នឹងត្រូវដេញពីការរួបរួមជាមួយព្រះជាម្ចាស់ដែរ ឯនរណាដែលអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលក្នុងការរួបរួមរបស់​អ្នក​រាល់គ្នាឡើងវិញ ព្រះជាម្ចាស់ក៏នឹងទទួលអ្នកនោះអោយរួបរួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ការសម្រុះសម្រួលជាមួយ​ព្រះ​សហគមន៍មិនអាចបំបែកចេញពីការសម្រុះសម្រួលជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់បានទេ ។

អគ្គសញ្ញានៃការលើកលែងទោស

១៤៤៦. ព្រះគ្រីស្តបានតែងតាំងអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស សម្រាប់អ្នកបាបទាំងអស់របស់ព្រះ​សហគមន៍​ព្រះអង្គ ជាពិសេសអស់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ ដែលបានជ្រមុជទឹករួចហើយៗ ដែល​បាន​បាត់បង់ព្រះអំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក និងបានធ្វើអោយការរួបរួមក្នុងព្រះសហគមន៍ត្រូវ​របួស។ អគ្គ​សញ្ញាលើកលែងទោសផ្តល់អោយពួកគេអាចកែប្រែចិត្តគំនិត និងទទួលព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រោសអោយទៅជាមនុស្សសុចរិតវិញ។ គ្រូបាធ្យាយព្រះសហគមន៍ថ្លែងអំពី​អគ្គ​សញ្ញា​នេះ ដូច​ជា “ក្តារទីពីរ (សម្រាប់សង្រ្គោះ) ក្រោយពីការលិចលង់ ដែល​ជាការបាត់បង់​ព្រះ​អំណោយ​ទាន​នៃ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ប្រណី​​ស​ន្តោស” (លោក ទែរទូលីយ៉ាំង)។

១៤៤៧. ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ របៀបដែលព្រះសហគមន៍បានអនុវត្តអំណាចដែលព្រះអម្ចាស់បាន​ប្រោសប្រទាននេះ បានផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនលើកច្រើនសា។ ក្នុងអម្លុងសតវត្សដើម ការសម្រុះសម្រួលរបស់​គ្រីស្ត​បរិស័ទ ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ក្រោយពីបានជ្រមុជទឹក (ដូចជាការគោរពព្រះក្លែងក្លាយ បទ​សម្លាប់​មនុស្ស ឬអំពើផិត​ក្បត់) ទាក់ទងនឹងវិន័យយ៉ាងតឹងរ៉ឹង គឺអ្នកបាបត្រូវតែសោកស្តាយអំពើ​បាបរបស់ខ្លួន​ជា​សាធា​រណៈ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ មុននឹងអាចទទួលការលើកលែងទោស។ គេកម្រអាចចូលក្នុង “ក្រុមអ្នក​បាប” ក្នុងតំបន់ខ្លះតែម្តង ក្នុងមួយជីវិត (ដោយទាក់ទងនឹងអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ​ខ្លះតែ​ប៉ុណ្ណោះ)។ នៅសតវត្សទី​ប្រាំ​ពីរ ដោយ​មានការបញ្ជូនបន្តនៃវត្តអារាមខាងបូព៌ា​ប្រទេសជួយបំភ្លឺ សាសនទូតជនជាតិអៀរឡង់ នៅទ្វីបអឺរ៉ុប ធ្វើ​អោយ​​អ្នក​​បាបមិនបាច់ប្រព្រឹត្តកិច្ចការជាច្រើន យូរអង្វែង និង​ជាសា​ធារណៈ ដែលបង្ហាញថា អ្នកនោះសោក​ស្តាយ​​អំពើ​បា​បរបស់ខ្លួន មុន​នឹង​សម្រុះសម្រួលជាមួយនឹងព្រះសហគមន៍ទេ។ ចាប់ពីពេលនោះមក គេផ្តល់​អគ្គ​សញ្ញា​តាម​របៀប​លាក់សម្ងាត់រវាងអ្នកបាប និងលោកបូជាចារ្យ។ តាមការអនុវត្តរបៀបថ្មីនេះ យើងអាចផ្តល់អគ្គ​សញ្ញា​​នេះ​ម្តង​ទៀត និងបើកផ្លូវអោយយើងទទួលអគ្គសញ្ញានេះយ៉ាងទៀងទាត់។ ម្យ៉ាងទៀត យើងអាចបញ្ចូលក្នុង ពិធី​​តែមួយ​ការ​លើក​លែងទោសអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ និងអំពើបាបស្រាលៗផងដែរ។ ព្រះសហគមន៍​អនុវត្ត​អគ្គ​សញ្ញា​លើក​លែង​​ទោស​តាម​របៀប​នេះ​រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ។

១៤៤៨. តាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរទាំងប៉ុន្មាននៃវិន័យ និងពិធីនៃអគ្គសញ្ញានេះ ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្ស មួយ យើងពិនិត្យឃើញរចនាសម្ព័ន្ធមូលដ្ឋាន ដដែល។ រចនាសម្ព័ន្ធនេះ មានចំណុចពីរសំខាន់ គឺសកម្មភាព របស់​មនុស្សដែលកែប្រែចិត្តគំនិត ក្រោមកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ (ការសោកស្តាយ ការសារភាព ការទូទាត់) ម្យ៉ាងទៀត ជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះសហគមន៍។ តាមរយៈលោកអភិបាល និង​លោកបូជាចារ្យ ព្រះសហគមន៍ ដែលផ្តល់ការលើកលែងទោសក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ហើយកំណត់នូវ​របៀប​ទូទាត់ អង្វរសម្រាប់អ្នកបាប និងសោកស្តាយអំពើបាបរួមជាមួយគេដែរ។ ហេតុនេះហើយ បានជាអ្នកបាប​បានជាសះស្បើយ និងរួបរួមក្នុងព្រះសហគមន៍ឡើងវិញ។

១៤៤៩. ពិធីលើកលែងទោស ដែលយើងធ្លាប់ប្រើក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស បង្ហាញចំណុច សំខាន់ៗនៃអគ្គសញ្ញានេះ គឺព្រះបិតានៃធម៌មេត្តាករុណាជាប្រភពនៃការលើកលែងទោស ព្រះអង្គសម្រុះសម្រួល អ្នកបាបដោយសារបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះបុត្រាព្រះអង្គ និងព្រះអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណព្រះអង្គ ហើយតាម រយៈការអធិដ្ឋាន និងមុខងាររបស់ព្រះសហគមន៍៖
សូមព្រះបិតាជាអម្ចាស់បង្ហាញធម៌មេត្តាករុណាអោយអ្នកបានស្គាល់។ ដោយ​ព្រះយេស៊ូ​ជា​ព្រះ​បុត្រា​បាន​សោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី ព្រះបិតាបានសម្រុះសម្រួលមនុស្សលោកអោយជានានឹងព្រះអង្គ ទ្រង់ក៏បាន ចាត់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធអោយយាងមកដែរ ដើម្បីរួចពីបាប។ តាមរយៈព្រះសហគមន៍ សូម​ព្រះ​អង្គ​ព្រះមេត្តា​លើក​លែង​ទោសអោយអ្នក និងប្រទានសេចក្ដីសុខសាន្តអោយអ្នកផងដែរ។ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំសូមលើកលែងទោសអោយអ្នក ដោយ​ព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។

៧. កិច្ចការរបស់អ្នកបាប

១៤៥០. “ការលើកលែងទោសដូចជាបង្ខំអ្នកបាបអោយសុខចិត្តប្រតិបត្តិតាមចំណុចទាំងអស់ គឺ មានចិត្ត​សោក​ស្តាយ សារភាពដោយវាចា ហើយមានអាកប្បកិរិយាចេះបន្ទាបខ្លួន និងចង់​ទូទាត់​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន ដោយ​បង្កើត​ផលអោយបានច្រើន” (CR ២,៥,២១ ; មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៣)។

ការសោកស្តាយអំពើបាប

១៤៥១. ក្នុងចំណោមកិច្ចការរបស់អ្នកបាប ការសោកស្តាយបាបសំខាន់ជាងគេ។ “ព្រលឹងអ្នក​សោក​ស្តាយ​ ឈឺចាប់ និងស្អប់អំពើបាបដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត ព្រមទាំងបេ្តជ្ញាចិត្តមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាប ក្នុងអនាគត​ទៀត​ទេ” (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៦)។

១៤៥២. កាលបើការសោកស្តាយបណ្តាលមកពីសេចក្ដីស្រលាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលយើងស្រលាញ់​លើស​អ្វីៗទាំងអស់ គេហៅថា “គ្រប់លក្ខណៈ” (ការសោកស្តាយនៃសេចក្ដីស្រលាញ់)។ ការសោកស្តាយ​នេះ លើកលែងទោសពីអំពើបាបស្រាលៗ ហើយអាចផ្តល់ការលើកលែងទោសនៃអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ បើយើងបេ្តជ្ញា ចិត្តចង់ទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសយ៉ាងឆាប់រហ័ស (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៧)។

១៤៥៣. ការសោកស្តាយ “មិនគ្រប់លក្ខណៈ” ក៏ជាព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ ដោយព្រះ​វិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធជម្រុញ។ ការសោកស្តាយនេះ​ មកពីយើងគិតថា អំពើបាបគួស្អប់ខ្ទើម ឬយើងខ្លាចធ្លាក់​ឋាននរក ឬយើងខ្លាចទទួលបាបកម្ម (យើងសោកស្តាយព្រោះយើងខ្លាច)។ វិបត្តិដ៏ខ្លាំងខ្លានៃមនសិការនេះ អាច​ផ្តើម​អោយ​មាន​ការវិវត្តិន៍ខាងផ្លូវចិត្ត ដែលកិច្ចការនៃព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសនឹងបង្ហើយ ដោយទទួលអគ្គសញ្ញាលើក​លែង​ទោស។ ការសោកស្តាយមិនគ្រប់លក្ខណៈនេះ មិនអាចផ្តល់ការ​លើក​លែងទោសអោយរួចពីបាបធ្ងន់ធ្ងរទេ ប៉ុន្តែជួយអោយរៀបចំខ្លួនទទួលការលើកលែងទោសនេះ ក្នុងអគ្គសញ្ញា (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៨)។

១៤៥៤. គួររៀបចំខ្លួនទទួលអគ្គសញ្ញានេះ ដោយរិះគិតពិចារណា ក្រោមពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ការអប់រំខាងសីលធម៌នៃដំណឹងល្អ និងលិខិតផ្សេងៗរបស់គ្រីស្តទូត ផ្តល់អត្ថបទជាច្រើន ដែលអាចជួយយើងបាន មាន​ដូចជា សុន្ទរកថានៅលើភ្នំ ឬការប្រៀនប្រដៅរបស់ក្រុមគ្រីស្តទូត (រម ១២១៥ - ១ករ​ ១២-១៣ ; កាឡ ៥ ; អភ ៤-៦)។

ការសារភាពបាប

១៤៥៥. ជាធម្មតា យើងអាចយល់ឃើញថា ការសារភាពបាបរំដោះយើង និងជួយយើង​អោយ​សម្រុះ​ស្រួល​ជាមួយនឹងអ្នកដទៃ។ ដោយសារភាព មនុស្សប្រឈមមុខនឹងអំពើបាប ដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត គេទទួល​ការ​ខុសត្រូវ ទើបគេបើកចិត្តអោយព្រះជាម្ចាស់ និងការរួបរួមក្នុងព្រះសហគមន៍ឡើងវិញ ដើម្បីអោយមាន​អនាគត​ថ្មី។

១៤៥៦. ការសារភាពចំពោះលោកបូជាចារ្យម្នាក់ ជាចំណុចដ៏សំខាន់ នៃអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស៖ “ពេលសារភាព អ្នកបាបត្រូវរៀបរាប់អំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរទាំងអស់ ដែលគេដឹងខ្លួន ក្រោយពីបានរិះគិតពិចារណាយ៉ាង ត្រឹមត្រូវ ទោះបីជាអំពើបាបនោះគ្មាននរណាដឹងសោះក៏ដោយ ហើយទោះបីគេបានប្រព្រឹត្តបាប​ប្រឆាំង​នឹង​វិន័យ​ទាំង​ពីរចុងក្រោយនៃវិន័យដប់ប្រការតែប៉ុណ្ណោះក៏ដោយ (សរ​ ២០,១៧ ; មថ ៥,២៨) ដ្បិតជូនកាល​អំពើ​បាប​នោះ ធ្វើ​អោយ​ព្រលឹង​របួស និងគ្រោះថ្នាក់ច្រើនជាងអំពើបាបដែលយើងបានប្រព្រឹត្តចំពោះមុខអ្នកដទៃ” (មហា​សន្និបាត​​នៅទី​ក្រុង​ត្រង់៖ DS ១៦៨០)៖
នៅពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទខិតខំសារភាពអំពើបាបទាំងអស់ ដែលពួកគេនឹកគិតដល់ យើង​មិន​អាច​សង្ស័យ​ថា ពួកគេយកអំពើបាបទាំងនោះទៅថ្វាយចំពោះធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អស់អ្នកដែល​ប្រព្រឹត្ត​តាម​របៀបផ្សេង ហើយមានបំណងលាក់អំពើបាបខ្លះ ព្រះហឫទ័យដ៏សប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនអាចដកអ្វី​តាម​រយៈលោកបូជាចារ្យបានឡើយ ដ្បិត “បើអ្នកជម្ងឺអៀមខ្មាស់បង្ហាញដំបៅរបស់ខ្លួនអោយលោក​គ្រូពេទ្យឃើញ លោកមិនអាចព្យាបាលអ្វីដែលលោកមិនដឹងទេ” (សន្ត យេរ៉ូម ; មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៨០)។

១៤៥៧. តាមច្បាប់ព្រះសហគមន៍ “គ្រីស្តបរិស័ទណាដែល​ដល់អាយុចេះដឹង​ខ្លួន​ត្រូវ​សារភាព​អំពើបាប​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ដែល​ខ្លួន​ដឹង យ៉ាងហោចណាស់មួយឆ្នាំម្តង” (DS ១៦៨៣, ១៧០៨)។ អ្នកដែលដឹងខ្លួនថា បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ មិនអាចទទួលព្រះកាយដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដោយ​មិ​​នបានទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសបានទេ ទោះបី​អ្នក​នោះ​សោកស្តាយអំពើបាបខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ លើកលែងតៃមានមូលហេតុសំខាន់ៗដើម្បី​ទទួលព្រះកាយ​ព្រះ​គ្រីស្ត ហើយគេមិនអាចជួបលោកបូជាចារ្យ (CIC ៩១៦ ; CCEO ៧១១)។ កូនក្មេងត្រូវទទួល​អគ្គ​សញ្ញា​លើក​លែងទោស មុននឹងទទួលព្រះកាយដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្តជាលើកទីមួយ (CIC ៩១៤)។

១៤៥៨. ព្រះសហគមន៍ផ្ដែផ្តាំអោយសារភាពអំពើបាបប្រចាំថ្ងៃ (អំពើបាបស្រាលៗ) ទោះបីជាការ​មិន​​ចាំ​បាច់​ក៏ដោយ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៨០ ; CIC ៩៨៨,២)។ តាមការពិត ការសារភាព​បាប​ស្រាលៗយ៉ាងទៀងទាត់ជួយយើងអោយអប់រំមនសិការរបស់ខ្លួន ប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងកិលេសតណ្ហា ទុកអោយព្រះ គ្រីស្តព្យាបាលយើង ដើម្បីអោយមានការរីកចម្រើនកនៃជីវិតខាងវិញ្ញាណ។ ដោយឧស្សហ៍ទទួលព្រះអំណោយ​ទាន​នៃធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះបិតាតាមរយៈអគ្គសញ្ញានេះ ព្រះអង្គក៏ជម្រុញយើងអោយមានចិត្តមេត្តាករុណា​ដូច​ព្រះអង្គផងដែរ (លក ៦,៣៦)៖
អ្នកដែលសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន គឺបានសហការជាមួយព្រះជាម្ចាស់រួចហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ចោទ ប្រកាន់អំពើបាបរបស់អ្នក បើអ្នកចោទប្រកាន់អំពើបាបនោះដែរ គឺអ្នកចូលរួមជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ គេអាច​និយាយថា មនុស្ស និងអ្នកបាប ជាតថភាពពីរ ពោលគឺពេលអ្នកឮគេនិយាយអំពីមនុស្ស នោះព្រះ​ជាម្ចាស់​ជា​អ្នក​ធ្វើ ពេលអ្នកឮគេ​និយាយ​អំពី​អ្នក​បាប នោះមនុស្សជាអ្នកធ្វើ។ ចូរបំផ្លាញអ្វីៗដែលអ្នកបានធ្វើ ដើម្បី​អោយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់សង្រ្គោះអ្វីៗដែលព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ (...)។ ពេលអ្នកផ្តើមស្អប់អ្វីដែលអ្នកបានធ្វើ នោះ​កិច្ចការ​ដ៏ល្អ​របស់​អ្នក​ចាប់​ផ្ដើមហើយ ដ្បិតអ្នកចោទប្រកាន់កិច្ចការដ៏អាក្រក់របស់អ្នក។ យើងចាប់ផ្តើមប្រព្រឹត្តកិច្ចការដ៏ល្អ គឺយើង​សារភាព​​កិច្ចការដ៏អាក្រក់។ អ្នកប្រព្រឹត្ត តាមសេចក្ដីពិតនោះ អ្នកនឹង​ចូលមកក្នុងពន្លឺ (សន្ត អូគូស្តាំង)។

ការទូទាត់

១៤៥៩. អំពើបាបជាច្រើនធ្វើអោយអ្នកដទៃខូចខាត។ ត្រូវតែព្យាយាមទូទាត់អំពើបាបនោះ (ឧទាហរណ៍ សង​អ្វីដែលយើងបានលួច លើកកិតិ្តយសរបស់អ្នកដែលត្រូវនិយាយបង្កាច់ឡើងវិញ ព្យាបាលមុខរបួស)។ យុត្តិធម៌ទាមទារការទូទាត់នេះ។ លើសពីនេះទៅទៀត អំពើបាបធ្វើអោយអ្នកបាបផ្ទាល់ត្រូវរបួស និងធ្លាក់ទន់ ខ្សោយ ព្រមទាំងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកដទៃផងដែរ។ ការលើកលែងទោសដកអំពើបាបចេញ ប៉ុន្តែមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ ដែលបណ្តាលមកពីអំពើបាបនោះបានទេ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់ ៖ DS ១៧១២)។ ពេលងើបពីអំពើបាបមកវិញ អ្នកបាបត្រូវមានសុខភាពខាងវិញ្ញាណឡើងវិញ។ ដូច្នេះ គេត្រូវ ធ្វើអ្វីមួយទៀត ដើម្បីជុសជួលអំពើបាបរបស់ខ្លួន គឺគេត្រូវ “ទូទាត់” តាមរបៀបត្រឹមត្រូវ ឬ “ជុសជួល” អំពើបាប របស់ខ្លួន។ គេហៅការទូទាត់នេះថា “ការទទួលទោស” ដែរ។

១៤៦០. ពេលលោកបូជាចារ្យបង្ខំអោយទទួលទោស លោកត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់នឹងស្ថានភាពរបស់ អ្នកបាប ព្រមទាំងព្យាយាមអោយគេរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណផងដែរ។ ការទទួលទោសនេះ ត្រូវសមស្របនឹង​លក្ខណៈ​​នៃ​បា​ប​ដែលគេបានប្រព្រឹត្ត។ យើងអាចអធិដ្ឋាន ថ្វាយតង្វាយមួយ ជួយអ្នកក្រីក្រ ឬអ្នកជម្ងឺ បម្រើ​អ្នក​ដ​ទៃ ស័្មគ្រ​ចិត្ត​តមអាហារ ធ្វើយញ្ញបូជា ជាពិសេសសុខចិត្តលីឈើឆ្កាងដោយចិត្តអត់ធ្មត់។ ការទទួល​ទោស​ទាំង​អស់​​បែបនេះ ជួយ​យើង​អោយរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្ត ពីព្រោះមានតៃព្រះអង្គទេ ដែលបានទទួលទោសសម្រាប់​បាប​របស់​យើង (រម ៣,២៥ ; ១យហ ២,១-២) ម្តងជាការស្រេច។ ទោសទាំង​អស់នោះធ្វើអោយយើងអាច​ទទួល​មរតក​រួម​ជាមួយព្រះគ្រីស្ត​ដែល​មាន​ព្រះជន្មថ្មី “ដ្បិតយើងរងទុក្ខលំបាករួមជាមួយព្រះអង្គដែរ” (រម ៨,១៧) (មហាសន្និបាតនៅ​ទី​ក្រុង​ត្រង់៖ DS ១៦៩០)៖

ប៉ុន្តែ យើងទូទាត់អំពើបាបរបស់ខ្លួនតែតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រីស្តប៉ុណ្ណោះ៖ គិតអំពីខ្លួនឯង យើងមិន​អាច​ធ្វើ​អ្វីដោយខ្លួនឯងបានទេ គឺ “យើងអាចធ្វើបានទាំងអស់រួមជាមួយព្រះអង្គ ដែលជាអ្នកប្រទានកម្លាំងអោយ​យើង” (ភីល ៤,១៣)។ ហេតុនេះ មនុស្សគ្មានអ្វីដែលអាចលើកតម្កើងខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ “សិរីរុងរឿង” ទាំងអស់របស់ យើងស្ថិតនៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត (...) យើងទូទាត់ក្នុងអង្គព្រះអង្គ ដោយ “ប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា (យើង) បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្តគំនិត” (លក ៣,៨)។ អំពើល្អទាំងនោះ មានកម្លាំងមកពីព្រះគ្រីស្ត យើងថ្វាយអំពើល្អ​នោះ​ចំពោះ​ព្រះ​បិតា​​តាម​រយៈ​ព្រះគ្រីស្ត ហើយព្រះបិតាគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងតង្វាយនោះ ដោយសារព្រះគ្រីស្តផងដែរ (មហា​សន្និ​បាត​នៅ​ទី​ក្រុង​ត្រង់៖ DS ១៦៩១)។

៨. អ្នកមានមុខងារផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ

១៤៦១. ដោយសារព្រះគ្រីស្តបានប្រគល់មុខងារសម្រុះសម្រួលអោយក្រុមគ្រីស្តទូត (យហ ២០,២៣ ; ២ករ ៥,១៨) លោកអភិបាល ជាអ្នកបន្តមុខងារនេះ ហើយពួកបូជាចារ្យ ជាសហការីរបស់លោក បន្ត​បម្រើ​មុខងារ​នេះ​តទៅទៀត។ តាមការពិត ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំង លោកអភិបាល និង​លោក​បូជាចារ្យ​មាន​អំណាច​លើក​លែងទោសអំពើបាបទាំងអស់ “ក្នុងព្រះនាមព្រះបិតា ព្រះបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណដ៏​វិសុទ្ធ”។

១៤៦២. ការលើកលែងទោសស្រុះស្រួលអ្នកបាបជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ និងជាមួយព្រះសហគមន៍​ផង​​ដែរ។ តាំងពីបុរាណកាលមក គេចាត់ទុកយ៉ាងត្រឹមត្រូវលោកអភិបាល ជាប្រធានដែលអាច​មើល​ឃើញ​​នៃ​​ព្រះ​សហគមន៍​ភូមិ​ភាគថា ជាអ្នកមានអំណាច និងមុខងារសម្រុះសម្រួល៖ លោកជាអ្នកសម្រុះសម្រួលនៃវិន័យនៃ​ការ​លើក​លែងទោស (LG ២៦)។ បូជាចារ្យ ជាសហការីរបស់លោក មានអំណាចនេះ លុះត្រាតែពួកលោកបាន​ទទួល​​បន្ទុក​ពី​លោក​អភិបាល (ឬពីមេក្រុមគ្រួសារបព្វជិត) ឬពីសម្ដេចប៉ាប តាមច្បាប់ព្រះសហគមន៍ (CIC ៨៤៤ ;​ ៩៦៧-៩៦៩ ; ៩៧២ ; CCEO ៧២២,៣-៤)។

១៤៦៣. អំពើបាបខ្លះធ្ងន់ធ្ងរណាស់អាចនាំអោយមានការបណ្ដេញចេញពីព្រះសហគមន៍ ដែលជា​ទោស​ធ្ងន់​ជាង​គេ​​ក្នុង​ព្រះ​សហគមន៍ ដែលឃាត់មិនអោយទទួលអគ្គសញ្ញា និងសិទ្ធិខ្លះក្នុងព្រះសហគមន៍ ហើយដែលមានតែសម្ដេចប៉ាប លោកអភិបាលភូមិភាគ និងលោកបូជាចារ្យដែលបានទទួលការអនុញ្ញាតទេ ដែលអាចផ្តល់​ការ​លើក​លែងទោសបាន (CIC ១៣៣១ ; ១៣៥៤-១៣៥៧ ; CCEO ១៤៣១ ; ១៤៣៤ ; ១៤២០)។ បើមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត លោក​បូជាចារ្យ​ណាម្នាក់ ទោះបីគ្មានសិទ្ធិផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសក៏ដោយ ក៏អាចលើកលែងទោសទាំងប៉ុន្មាន (CIC ៩៧៦ ; CCEO ៧២៥) និងទទួលយកអ្នកបាបអោយចូលក្នុងព្រះសហគមន៍ឡើងវិញបានដែរ។

១៤៦៤. លោកបូជាចារ្យត្រូវលើកទឹកចិត្តគ្រីស្តបរិស័ទអោយទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ព្រមទាំង មានពេលទំនេរផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ រាល់ពេលគ្រីស្តបរិស័ទសូមទទួលអគ្គសញ្ញានេះ តាមរបៀបសមគួរ (CIC ៩៨៦ ; CCEO ៧៣៥ ; PO ១៣)។

១៤៦៥. ក្នុងពេលដែលផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស លោកបូជាចារ្យបំពេញមុខងារជាគង្វាល​ដ៏​សប្បុរស ដែលស្វែងរកកូនចៀមវង្វេង ឬជាជនជាតិសាម៉ារីដ៏ល្អ ដែលរុំរបួស ឬជាបិតាដែលរង់ចាំកូនវង្វេង ទទួល​យ៉ាង​រាក់ទាក់ ពេលកូនត្រឡប់មកវិញ ឬជាចៅក្រមដ៏សុចរិតដែលមិនកាន់ជើងនរណាម្នាក់ ហើយដែល​វិនិច្ឆ័យ​តាមរបៀប​ត្រឹមត្រូវ និងប្រកបទៅដោយធម៌មេត្តាករុណាផង។ និយាយអោយខ្លីទៅ លោកបូជាចារ្យជា​សញ្ញា​សម្គាល់ និង​ជាឧបការណ៍នៃសេចក្ដីស្រលាញ់ពោរពេញទៅដោយ​ធម៌មេត្តាករុណារបស់​ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះ​អ្នក​បាប។

១៤៦៦. លោកបូជាចារ្យដែលផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសមិនមែនជាគ្រូទេ គឺលោកជាអ្នកបម្រើនៃ ការលើកលែងទោសដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកទទួលមុខងារផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះត្រូវរួមចិត្តគំនិតនឹងគោល បំណង និងសេចក្ដីស្រលាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ត (PO ១៣)។ លោកត្រូវតែស្គាល់អោយច្បាស់អាកប្បកិរិយារបស់ គ្រីស្តបរិស័ទ មានបទពិសោធន៍ចំពោះបញ្ហារបស់មនុស្ស ចេះគោរពថ្នាក់ថ្នមអ្នកបាប លោកក៏ត្រូវស្រលាញ់​សេចក្ដី​​ពិត ស្មោះត្រង់នឹងក្រុមដឹកនាំព្រះសហគមន៍ ហើយណែនាំអ្នកបាបអោយជាសះស្បើយ និងអោយគេ​ចាស់​ទុំ​យ៉ាងពេញលេញ ដោយអំណត់។ លោកត្រូវអធិដ្ឋាន និងសោកស្តាយបាបចំពោះអ្នកបាប ដោយអង្វរធម៌ មេត្តា​ករុណា​របស់ព្រះអម្ចាស់។

១៤៦៧. បូជាចារ្យដែលបំពេញមុខងារដ៏ប្រសើរនេះ ត្រូវចេះថ្នក់ថ្នម ព្រមទាំងគោរពមនុស្ស ព្រះ​សហគមន៍​​ប្រកាស​ថា លោកបូជាចារ្យណាម្នាក់ ដែលផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ត្រូវតែរក្សាការសម្ងាត់ជា ដាច់​ខាត​អំពី​អំពើបាបដែលអ្នកបាបបានសារភាព បើពុំដូច្នោះទេ ត្រូវទទួលទោសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរណាស់ (CIC ១៣៨៨,១ ; CCEO ១៤៥៦)។ ម្យ៉ាងទៀត លោកមិនអាចប្រើចំណេះដឹងអំពីការរស់នៅរបស់អ្នកបាបទេ។ គេ​ហៅ​សម្ងាត់​ ដែលគ្មានករណីលើកលែងនោះ ថាជា “ត្រានៃអគ្គសញ្ញា” ពីព្រោះអគ្គសញ្ញា “បោះត្រា” ពីលើអ្វីៗ​ដែល​អ្នកបាបបានសារភាពចំពោះលោកបូជាចារ្យ។

៩. ផលនៃអគ្គសញ្ញានេះ

១៤៦៨. “ការលើកលែងទោសមានប្រសិទ្ធភាពបញ្ចូលយើង ក្នុងព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះ ជាម្ចាស់ឡើងវិញ និងបង្រួបបង្រួមយើងជាមួយព្រះអង្គដូចជាមិត្តសម្លាញ់ពីរនាក់” (CR ២,៥,១៨)។ អគ្គសញ្ញា នេះ​មានគោលដៅ និងបង្កើតផលជា ការសម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ។ ចំពោះអស់អ្នកដែលទទួលអគ្គ សញ្ញាលើកលែងទោស ដោយមានចិត្តសោកស្តាយ “នឹងមានអារម្មណស្ងប់ និងមនសិការល្អ ហើយព្រះ ជាម្ចាស់នឹងលួងលោមចិត្តគេយ៉ាងខ្លាំង” (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៧៤)។ តាមការពិត អគ្គ​សញ្ញា​សម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ពិតជានាំអោយ “វិញ្ញាណមានជីវិតថ្មី” ផ្តល់សេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ និងផលដ៏ល្អ​នៃ​ជីវិត​របស់​បុត្រធីតាព្រះជាម្ចាស់​ ​ជាពិសេសមេត្រីភាពជាមួយព្រះជាម្ចាស់។

១៤៦៩. អគ្គសញ្ញានេះសម្រុះសម្រួលយើងជាមួយនឹងព្រះសហគមន៍ ។​ អំពើបាបទំលុះ ឬ​បំបែក​ការរួប​រួម​គ្នាជាបងប្អូន។ អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសជុសជួល ឬកែលំអការរួបរួមគ្នានេះឡើងវិញ។ តាមអត្ថន័យនេះ អគ្គសញ្ញានេះមិនគ្រាន់តែព្យាបាលអ្នកដែលចូលក្នុងសហគមន៍ឡើងវិញប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្កើតផលដ៏​រស់​រវើក លើព្រះសហគមន៍ដែលត្រូវរបួសដោយសារបាបនៃសមាជិកម្នាក់របស់ខ្លួនទៀតផង (១ករ​១២,២៦)។ អ្នក​បាប​​ដែល​ត្រូវបានលើកលែងទោស ហើយចូលរួបរួមក្នុងសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយឡើងវិញ ដោយ​ផ្លាស់​​ប្តូរ​សេចក្ដី​ល្អខាងវិញ្ញាណរវាងសមាជិកទាំងអស់នៃព្រះកាយ​ព្រះគ្រីស្ត ទោះជានៅធ្វើបូជនីយេសចរណ៍ ឬ​នៅ​​ក្នុង​មាតុភូមិនៃស្ថានបរមសុខហើយក៏ដោយ ក៏អគ្គសញ្ញានេះពង្រឹងអ្នកបាបដែរ (LG ៤៨-៤៩)។

ត្រូវរំលឹកថា ការសម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់បង្កើតផលម្យ៉ាងដូចជា កា​រស​ម្រុះសម្រួល​ផ្សេង​ទៀត​នឹង​ព្យាបាល​ការបាក់បែកផ្សេងៗដែលមកពីអំពើបាប។ អ្នកបាបសម្រុះសម្រួលជាមួយនឹងខ្លួនឯង​ក្នុងជម្រៅ​ចិត្ត​គេទទួលយកសេចក្ដីពិតផ្នែកខាងក្នុងឡើងវិញ គេសម្រុះសម្រួលជាមួយបងប្អូនដែលគេបានប្រមាថ ឬបញ្ឈឺចិត្ត គេសម្រុះសម្រួល​ជាមួយព្រះសហគមន៍ គេសម្រុះសម្រួលជាមួយពិភពលោកទាំងមូល (RP ៣១)។

១៤៧០. ក្នុងអគ្គសញ្ញានេះ​ ដោយអ្នកបាបពឹកផ្អែកលើធម៌មេត្តាករុណាលើព្រះជាម្ចាស់ គេ​រៀប​ចំ​ទុក​ជា​មុនការវិនិច្ឆ័យ ម្យ៉ាង ដែលគេនឹងទទួលនៅពេលចុងក្រោយបំផុត។ ដ្បិតគឺពេលនេះ ក្នុងលោកនេះហើយ ដែល យើង​អាចជ្រើសរើសរវាងជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់ ហើយមានតែដើរតាមមាគ៌ានៃការកែប្រែចិត្តគំនិតទេ ទើបយើង អាច​ចូលក្នុងព្រះរាជ្យបាន លើកលែងតែមានអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរប៉ុណ្ណោះ (១ករ ៥,១១ ; កាឡ ៥,១៩-២១ ; វវ ២២​,​១៥)។ ដោយកែប្រែចិត្តគំនិតផ្ញើជីវិតលើព្រះគ្រីស្ត អ្នកបាបឆ្លងពីសេចក្ដីស្លាប់ទៅរកជីវិត ហើយ “មិនត្រូវទទួល​ទោស​​ឡើយ” (យហ ៥,២៤)។

១០. បុណ្យកុសលសម្រាប់អនុគ្រោះ

១៤៧១. លទ្ធិ និងការអនុវត្តន៍បុណ្យកុសលសម្រាប់អនុគ្រោះក្នុងព្រះសហគមន៍ទាក់ទងយ៉ាងស្និទ្ធិស្នាលជាមួយ​នឹង​ផល​នៃ​អគ្គ​​សញ្ញាលើកលែងទោស។

អ្វីទៅជាបុណ្យកុសលសម្រាប់អនុគ្រោះ?

“ដោយសារបុណ្យកុសលសម្រាប់អនុគ្រោះ ព្រះសហគមន៍លើកទោសក្នុងលោកនេះនៃអំពើបាប ដែល​កំហុសបានត្រូវលុប​រួចហើយ។ គ្រីស្តបរិស័ទអាចទទួលការលើកលែងទោសនេះ តាមល័ក្ខខ័ណ្ឌផ្សេងៗ ដោយ​សារ​អំណាចនៃព្រះសហគមន៍ ដែលមានឋានៈជាអ្នកផ្តល់ការលើកទោសនេះ ចែក និងអនុវត្ត កំណប់នៃ​ការ​ទូទាត់​របស់​ព្រះគ្រីស្ត និងសន្តបុគ្គល”។

“បុណ្យកុសលនោះអាចរំដោះទោសនៃអំពើបាបក្នុងលោកនេះបានមួយផ្នែក ឬទាំងស្រុង។”។ យើងអាច​ផ្តល់​បុណ្យ​កុសល​នោះសម្រាប់អ្នករស់ ឬអ្នកស្លាប់ (សម្ដេចប៉ាប ប៉ូលទី៦)។

ទោសនៃអំពើបាប

១៤៧២. ដើម្បីយល់អំពីលទ្ធិនេះ និងការអនុវត្តន៍នៃព្រះសហគមន៍ ត្រូវតែយល់ថា អំពើបាបមានផលវិបាកពីរ​ ។ អំពើ​បាបធ្ងន់ធ្ងរធ្វើអោយយើងឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់ ទើបយើងមិនអាចទទួលជីវិតអស់​កល្បជានិច្ច​បាន​ទេ។ គេហៅផលវិបាកនេះថាជា “ទោសអស់កល្បជានិច្ច” នៃអំពើបាប។  ម្យ៉ាងទៀត អំពើបាបណា ទោះជាស្រាលក្ដី នាំ​យើង​អោយ​ជាប់ចំណងនឹងសត្វលោក ដែលត្រូវបន្សុទ្ធទាំងក្នុងលោកនេះ ឬនៅពេលស្លាប់ក្នុងស្ថានភាព ដែល​គេ​ហៅថា កិច្ចជំរះអោយបានវិសុទ្ធ។ ការបន្សុទ្ធនេះ​ រំដោះយើងអោយរួចពីអ្វីដែលគេហៅថា “ទោសក្នុង​លោក​នេះ” នៃអំពើបាប។ យើងមិនត្រូវគិតថា ព្រះជាម្ចាស់សងសឹកដោយដាក់ទោសទាំងពីនោះទេ ប៉ុន្តែទោសទាំងពីរនោះ​បណ្តាល​កើតចេញមកពីអំពើបាបផ្ទាល់តែម្តង។ ការកែប្រែចិត្ត​គំនិតដោយក្ដីស្រលាញ់​យ៉ាងពិតប្រាកដ​អាច​បន្សុទ្ធ​អ្នក​បាបអោយពេញលេញ ទើបគ្មានទោសណាមួយនៅសេសសល់ទៀតទេ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៧១២-១៧១៣ ; ១៨២០)។

១៤៧៣. ការលើកលែងទោសអោយរួចពីបាប និងការរួបរួមជាមួយព្រះជាម្ចាស់ឡើងវិញ បណ្តាលអោយមាន​ការ​លើកទោស​អស់កល្បជានិច្ចនៃអំពើបាប។ ប៉ុន្តែ ទោសក្នុងលោកនេះនៅសេសសល់។ គ្រីស្តបរិស័ទត្រូវតែខិតខំ សុខ​​ចិត្ត​ទទួលទោសក្នុងលោកនេះដែលមកពីអំពើបាប ដូចជាព្រះអំណោយទាន ដោយស៊ូ​ទ្រាំរង​ទុក្ខលំបាក​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដោយ​ចិត្តអត់ធ្មត់ ដោយប្រឈមមុខនឹងសេចក្ដីស្លាប់ នៅពេលកំណត់។ គេត្រូវព្យាយាមលះ​បង់ចោល “កិរិយាមារយាទ​​ដែលគេធ្លាប់កាន់ពីដើម” ដើម្បីបាន “កើតជាថ្មីឡើងវិញ” (អភ ៤,២៤) ដោយប្រព្រឹត្ត តាម​ធម៌​មេត្តា​ករុណា និងសេចក្ដីស្រលាញ់ ព្រមទាំងអធិដ្ឋាន និងសោកស្តាយបាបផងដែរ។

ក្នុងសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយ

១៤៧៤. គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលខិតខំបន្សុទ្ធខ្លួនអោយរួចពីបាបរបស់ខ្លួន និងអោយបានវិសុទ្ធ​ដោយ​មាន​ព្រះ​ហឫទ័យ​ប្រណីសន្តោស​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ជួយ មិនមែនមានតែម្នាក់ឯងទេ។ “ជីវិតនៃបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាប់ចំណង​យ៉ាង​​អស្ចារ្យ​ក្នុង​អង្គព្រះគ្រីស្ត និងតាមរយៈព្រះគ្រីស្ត រួមជាមួយជីវិតបងប្អូនគ្រីស្តបរិស័ទឯទៀតៗ ក្នុង​ឯក​ភាព​ដែលហួស​ធម្មជាតិនៃព្រះកាយដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដូចក្នុងខ្លួនបុគ្គលដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់ដែរ” (សម្ដេចប៉ាប ប៉ូលទី​៦)។

១៤៧៥. ក្នុងសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយ “មានចំណងនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេរជានិច្ច និងការផ្លាស់​ប្តូរ​នៃសេចក្ដីល្អទាំងអស់យ៉ាងបរិបូណ៍ រវាងគ្រីស្តបរិស័ទ - អស់អ្នកដែលចូលក្នុងមាតុភូមិនៃស្ថានបរមសុខ អស់​អ្នក​​ដែលត្រូវជំរះអោយបានវិសុទ្ធ ឬអស់អ្នកដែលនៅតែធ្វើបូជនីយេសចរណ៍នៅលើផែនដី។ ក្នុងការផ្លាស់​ប្តូរ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ ភាពដ៏វិសុទ្ធរបស់ម្នាក់ឆ្លងដល់អ្នកដទៃ ហួសពីការខូចខាត ដែលអំពើបាបរបស់ម្នាក់បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​​​ដទៃទៅ​​ទៀត។ ហេតុនេះហើយ បាន​ជាសហភាព​រវាងជន​ដ៏វិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ​អាចជួយ​អ្នក​បាប​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ​ចាកផុតពី​ទោសនៃ អំពើ​បាបលឿនជាង និងដោយមានប្រសិទ្ធិភាពខ្លាំងជាង។

១៤៧៦. គេហៅសេចក្ដីល្អខាងវិញ្ញាណនៃសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយថា កំណប់នៃព្រះសហគមន៍  “ដែលមិន​មៃនជាចំនួនបូកសរុបនៃសេចក្ដីល្អនោះ ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិប្រមូលបានពីមួយសតវត្សទៅមួយសតវត្សទេ ប៉ុន្តែ ជា​​សម្បត្តិដែលមានតម្លៃជាអនេក ចាយមិនចេះអស់ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ជា​បុណ្យកុស​លរបស់​ព្រះគ្រីស្ត​ជាអម្ចាស់​នៃ​យើង ដែលព្រះអង្គ​បាន​ថ្វាយដើម្បីអោយមនុស្សជាតិរួចពីបាប និងអាចរួបរួមជាមួយព្រះបិតាបាន។ ការទូទាត់ និងបុណ្យកុសលនៃ ការ​សង្រ្គោះរបស់ព្រះអង្គស្ថិតយ៉ាងបរិបូណ៍នៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្តជាព្រះសង្រ្គោះរបស់យើង” (ហប ៧,២៣-២៥ ; ៩,១១-២៨)។

១៤៧៧. “ពាក្យអង្វរ និងកិច្ចការដ៏ល្អរបស់ព្រះនាងព្រហ្មចារិនីម៉ារីពោរពេញទៅដោយសុភមង្គល និងរបស់​សន្ត​បុគ្គល​​ទាំង​ឡាយ ដែលព្រះឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះគ្រីស្តបានប្រោសអោយបានវិសុទ្ធ ដែលបានដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ ហើយ​​​ដែល​បានបំពេញកិច្ចការជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះបិតា ជាកំណប់ដ៏មានតម្លៃខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែល​​​​​​​​​​មិនអាចវាស់បាន និងថ្មីជានិច្ច ចំពោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​។ ដូច្នេះ ដោយ​ពួក​គាត់​បាន​ធ្វើការ​ដើម្បី​សង្រ្គោះខ្លួន​ឯង ពួក​គាត់បានរួមសហការក្នុងការ​សង្រ្គោះនៃបងប្អូនរបស់ពួកគាត់ ក្នុងឯកភាពនៃព្រះកាយដ៏អាថ៌កំបាំង” (សម្ដេច​ប៉ាប ប៉ូលទី៦)។

ទទួលការអនុគ្រោះពីព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះសហគមន៍

១៤៧៨. ព្រះយេស៊ូគ្រីស្តអនុញ្ញាតអោយព្រះសហគមន៍មានអំណាចចង និងស្រាយ ហើយក៏​អាច​ផ្តល់​បុណ្យ​កុសលសម្រាប់អនុគ្រោះចំពោះគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ និងបើកកំណប់នៃបុណ្យកុសលរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងសន្តបុគ្គល ដើម្បី​​អោយព្រះបិតាលើកលែងទោសក្នុងលោកនេះដែលគ្រីស្តបរិស័ទនោះ ជំពាក់ដោយសារអំពើបាបរបស់ខ្លួន។ ហេតុនេះ ហើយបានជាព្រះសហគមន៍មិនគ្រាន់តែចង់ជួយគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់នោះទេ ថែមទាំងចង់ជម្រុញគេ​អោយ​អធិដ្ឋាន សោក​ស្តាយបាប​ និង​បំពេញកិច្ចការនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ (សម្ដេចប៉ាប ប៉ូលទី៦ ; មហាសន្និបាត​នៅទី​ក្រុង​ត្រង់៖ DS ១៨៣៥)។

១៤៧៩. គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលចែកស្ថានកំពុងតែជំរះអោយបានវិសុទ្ធ ពួកគេជាសមាជិកនៃសហភាពរវាងជនដ៏វិសុទ្ធ​ទាំងឡាយដែរ ដូច្នេះ យើងអាចជួយគេ ដោយទទួលបុណ្យកុសលសម្រាប់អនុគ្រោះគេ ទើងគេ​អាច​រួច​ពី​ទោសក្នុង​លោក​នេះ ដែលគេជំពាក់ដោយសារអំពើបាបរបស់ពួកគេ។

១១. ពិធីបុណ្យនៃអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស

១៤៨០. ដូចអគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ ការលើកលែងទោសជាកិច្ចការខាងពិធីបុណ្យ។ ជាធម្មតា ចំណុច​សំខាន់ៗនៃពិធីបុណ្យ មានដូចតទៅ៖ លោកបូជាចារ្យជម្រាបសួរ និងប្រទានពរ អានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីជួយបំភ្លឺចិត្តគំនិត និងជម្រុញអោយសោកស្តាយអំពើបាប ដោយដាស់តឿនអោយកែប្រែចិត្តគំនិត។ បន្ទាប់មក អ្នកបាបទទួលស្គាល់អំពើបាបរបស់ខ្លួន និងសារភាពចំពោះលោកបូជាចារ្យ លោកក៏សូមអោយអ្នក​បាប​ទូទាត់អំពើបាប (អ្នកបាបត្រូវតែសុខចិត្តធ្វើតាម) ហើយលោកលើកលែងទោសអ្នកបាប។ ទីបញ្ចប់ទាំង​អស់​គ្នា​​​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ហើយលោកប្រទានពរដោយចាត់គ្រីស្តបរិស័ទអោយទៅ។

១៤៨១. ពិធីបុណ្យខាងបូព៌ាប្រទេសផ្តល់ការលើកលែងទោសដោយមានសេចក្ដីផ្សេងៗ ដែលសម្ដែងយ៉ាង​អស្ចារ្យ​គម្រោង​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យនៃការលើកលែង​ទោស៖ “សូមព្រះដែលបានលើកលែងទោសអោយព្រះបាទ​ដាវីឌ តាមរយៈ​ព្យាការី​ណា​ថាន នៅពេលព្រះអង្គបានសារភាពអំពើបាបរបស់ព្រះអង្គ ព្រះដែលបានលើកលែងទោសអោយលោក​សិលា​នៅ​ពេល​លោកបានស្រក់ទឹកភ្នែកយ៉ាងសែនអាម៉ាស ព្រះដែលបានលើកលែងទោសអោយស្រី្តពេស្សា​នៅ​ពេល​នាងបាន​ស្រក់​ទឹកភ្នែកលើព្រះបាទាព្រះអង្គ ព្រះដែលបានលើកលែងទោសអោយផារីស៊ីម្នាក់ និងកូនវង្វេង សូម​ព្រះដដែលនេះ លើកលែងទោសអោយអ្នក នៅក្នុងលោកនេះ និងនៅក្នុងបរមលោក តាមរយៈខ្ញុំជាអ្នកបាប ហើយ​សូមព្រះអង្គកោះហៅអ្នកអោយមកតុលាការដ៏គួរអោយភិតភ័យរបស់ព្រះអង្គ ដោយមិនថ្កោលទោសអ្នក ព្រះ​អង្គដែល​ទទួលព្រះពរអស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ។ អាម៉ែន”។

១៤៨២. អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសអាចមាននៅក្នុងពីធីបុណ្យរួម ។​ ក្នុងពិធីនេះ យើងរៀប​ចំរួម​ជាមួយ​គ្នាអោយ​សារភាព និងអរព្រះគុណចំពោះការលើកលែងទោសដែលយើងបានទទួល។ ទីនេះ ការសារភាព​អំពើ​បាប​ផ្ទាល់​ខ្លួន និងការលើកលែងទោសម្នាក់ៗត្រូវរាប់ចញ្ចូលក្នុងពិធីបុណ្យលើតម្កើងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយមាន​ការ​អានអត្ថបទ និង​ធម៌ទេសនា ការពិនិត្យមនសិការជាមួយគ្នា ការសុំរួមជាមួយគ្នាអោយទទួលការលើក​លែង​ទោស​រួម ការសូត្រធម៌ ឳព្រះបិតានៃយើងខ្ញុំ និងការអរព្រះគុណរួម។ ពិធីបុណ្យរួមនេះ បញ្ចាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ការ លើក​លែងទោសទាក់ទងនឹងព្រះសហគមន៍។ ទោះបីយើងប្រារព្វអគ្គសញ្ញានេះ តាមរបៀបណាក៏ដោយ ក៏អគ្គ​សញ្ញា​លើកលែងទោសតែងតែជាកិច្ចការខាងពិធីបុណ្យដែរ ដែលជាកិច្ចការរបស់ព្រះសហគមន៍ និងកិច្ចការ​ជា​សាធារណៈផងដែរ (SC ២៦-២៧)។

១៤៨៣. បើមានការចាំបាច់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ យើងអាចផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ក្នុងពិធីបុណ្យរួម ដោយមានគ្រីស្ត បរិស័ទទាំងអស់សារភាព និងទទួលការលើកលែងទោសរួមជាមួយគ្នា ដូចជានៅពេលដែលមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ ជីវិត ឬនៅពេលដែលលោកបូជាចារ្យគ្មានពេលទំនេរល្មមដើម្បីស្តាប់អ្នកបាបម្នាក់ម្តងៗ ឬនៅពេលដែលមានអ្នក​បាប​ច្រើន គ្មានលោកបូជាចារ្យគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីស្តាប់អ្នកបាបម្នាក់ៗក្នុងពេលដ៏សមរម្យ ទាល់តែអ្នកបាប ដែល​គ្មានកំហុសពីខ្លួនគេផ្ទាល់ នឹងមិនបានទទួលអគ្គសញ្ញា ឬព្រះកាយព្រះគ្រីស្តជាយូរមកហើយ។ ក្នុងករណីនេះ គ្រីស្តបរិស័ទនៅតែអាចសារភាពអំពើបាបផ្ទាល់ខ្លួន​ តាមបំណងរបស់គេ ដើម្បី​អោយការ​លើក​លែង​ទោស​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព (CIC ៩៦២,១)។ លោកអភិបាលភូមិភាគជាអ្នកសម្រេចតាមល័ក្ខខ័ណ្ឌផ្សេងៗថា តើយើង​អាច​ផ្តល់​ការ​​​លើក​លែង​ទោសរួមជាមួយគ្នាបាន ឬទេ (CIC ៩៦១,២)។ ទោះ​បីមានគ្រីស្តបរិស័ទ​ជាច្រើន​ក្នុង​ឳកាស​បុណ្យ​ធំៗ ឬ​​បូជនីយេសចរណ៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនមែនជាករណីចាំបាច់ឡើយ (CIC ៩៦១,១)។

១៤៨៤. “ការសារភាពរបស់ម្នាក់ៗចំពោះអំពើបាបទាំងអស់ ដោយមានការលើកលែងទោស ជា​មធ្យោ​បាយធម្មតាតែមួយ ដែលគ្រីស្តបរិស័ទអាចសម្រុះសម្រួលជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះសហគមន៍ លើក​លែង​តែគេមានមូលហេតុខាងផ្លូវកាយ ឬខាងផ្លូវចិត្តមិនអាចអោយគេសារភាពបានឡើយ” (OP ៣១) ដ្បិត​ព្រះ​គ្រីស្ត​មានសកម្មភាពក្នុងអគ្គសញ្ញានិមួយៗ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលផ្ទាល់ចំពោះអ្នកបាបម្នាក់ៗ៖ “កូនអើយ! ខ្ញុំអភ័យ​ទោស​អោយអ្នកបានរួចពីបាប” (មក ២,៥)។ ព្រះអង្គជាគ្រូពេទ្យ ដែលឈ្ងោកមើលអ្នក​ជម្ងឺ​ម្នាក់ៗ​ដែល​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​អង្គ (មក ២,១៧) ដើម្បីអោយបានជាសះស្បើយ ព្រះអង្គក៍ប្រោសគេអោយក្រោកឡើង និងបញ្ចូល​គេ​ក្នុង​សហគមន៍​ជាបងប្អូន។ ដូច្នេះហើយ បានជាការសារភាពផ្ទាល់ខ្លួន​ជារ​បៀប​ដ៏មានន័យ​ជាង​គេ​នៃ​ការ​សម្រុះ​សម្រួល​​​ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងជាមួយព្រះសហគមន៍។

សង្ខេប

១៤៨៥. នៅល្ងាចថ្ងៃបុណ្យចម្លង ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូបង្ហាញព្រះអង្គអោយក្រុមគ្រីស្តទូតឃើញ ហើយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូលថា៖ “ចូរទទួល​ព្រះវិញ្ញាណ!។​​   បើអ្នករាល់គ្នាលើកលែង​ទោសអ្នកណាម្នាក់អោយរួចពីបាប​‌ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​នឹង​​លើក​លែង​ទោស​អ្នក​នោះ​អោយ​រួច​ពី​បាប​ដែរ។​‌ ផ្ទុយទៅវិញ​‌ បើអ្នករាល់គ្នាប្រកាន់ទោសអ្នកណា​អ្នក​នោះ​មុខ​ជា​ត្រូវជាប់ទោស​មិនខាន” (យហ ២០,២២-២៣)។

១៤៨៦. អគ្គសញ្ញាផ្ទាល់ គឺជាអគ្គសញ្ញាដែលគេហៅថា អគ្គសញ្ញានៃការកែប្រែចិត្តគំនិត នៃការសារភាព នៃ​ការ​​ទទួល​​ទោស ឬនៃការសម្រុះសម្រួល ផ្តល់ការលើកលែងទោសចំពោះអំពើបាប ដែល​យើង​ប្រព្រឹត្ត​ក្រោយពី​បាន​ជ្រមុជ​ទឹកហើយ។

១៤៨៧. នរណាប្រព្រឹត្តអំពើបាបបង្ខូចកិត្តិយស​ និងសេចក្ដីស្រលាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ឋានៈរបស់ខ្លួនគេ​ផ្ទាល់ជាមនុស្ស ដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅអោយទៅជាបុត្រធីតារបស់ព្រះអង្គ និងប្រយោជន៍​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះសហគមន៍ ដែលគ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ៗត្រូវតែជាថ្មដ៏មានជីវិត។

១៤៨៨. ចំពោះអ្នកជឿ គ្មានអំពើអាក្រក់ណាអាក្រក់ជាងអំពើបាប ហើយគ្មានអ្វីហុច​ផល​អាក្រក់​ជាង​នោះ​ចំពោះអ្នកបាបផ្ទាល់ ចំពោះព្រះសហគមន៍ និងចំពោះពិភពលោកទាំងមូលទៀតទេ។

១៤៨៩. យើងត្រឡប់ទៅរួមជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ក្រោយពីបានឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះអង្គដោយសារអំពើបាប មកពីចលនានៃព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពោរពេញដោយធម៌មេត្តករុណា ដែលព្រួយប្រាម្ភចំពោះការសង្រ្គោះមនុស្ស។ ត្រូវតែសុំព្រះអំណោយទានដ៏មានតម្លៃនេះសម្រាប់ខ្លួនឯង ដូច​សម្រាប់​អ្នក​ដទៃផង​ដែរ។

១៤៩០. ដើម្បីត្រឡប់ទៅរកព្រះជាម្ចាស់វិញ ដែលគេហៅថា ការកែប្រែចិត្តគំនិត យ់ងត្រូវតែឈឺចាប់ និងស្អប់ ខ្ពើមចំពោះអំពើបាប ដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត ព្រមទាំងសន្យាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា មិនប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទៀត​ទេ។ ដូច្នេះ ការកែប្រែចិត្តគំនិតប៉ះពាល់ដល់អតីតកាលផង និងអនាគតកាលផង។ អ្នកដែលកែប្រែចិត្ត​គំនិត​សង្ឃឹម​លើធម៌មេត្តា​ករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់។

១៤៩១. អ្នកបាបត្រូវបង្ហាញអំពីកិច្ចការបី ហើយលោកបូជាចារ្យត្រូវលើកលែងទោស ដើម្បីអោយមាន​អគ្គ​សញ្ញាលើកលែងទោស។ កិច្ចការទាំងបីរបស់អ្នកបាប គឺការសោកស្តាយ ការសារភាពចំពោះលោកបូជាចារ្យ និងពាក្យសម្ដីចង់ទូទាត់អំពើបាប។

១៤៩២. មូលហេតុដែលមកពីជំនឿត្រូវជម្រុញអោយសោកស្តាយ។ បើយើងសោកស្តាយ ដោយសារ​សេចក្ដីស្រលាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ការសោកស្តាយនេះ បាន “គ្រប់លក្ខណៈ”។ បើមានមូលហេតុផ្សេង ការ សោកស្តាយនេះ “មិនគ្រប់លក្ខណៈ” ទេ។

១៤៩៣. អ្នកដែលចង់សម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះសហគមន៍ត្រូវទទួលសារភាពចំពោះ​លោក​បូជាចារ្យអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ ដែលគេមិនទាន់បានសារភាព ហើយដែលគេនឹកឃើញ​ក្រោយ​ពី​បាន​រិះ​គិត​ពិចារណាច្បាស់លាស់។ ទោះបីមិនចាំបាច់ក៏ដោយ ក៏ព្រះសហគមន៍ជម្រុញអោយសារភាព​អំពើ​បាប​ស្រាល​ដែរ។

១៤៩៤. លោកបូជាចារ្យស្នើសុំអោយអ្នកបាបប្រព្រឹត្តកិច្ចការខ្លះ​ ដើម្បី “ទូទាត់” ការខូចខាត ដែលមកពី​អំពើបាប និងដើម្បីធ្វើតាមទម្លាប់ផ្ទាល់របស់សាវ័កព្រះគ្រីស្ត។

១៤៩៥. មានតែពួកបូជាចារ្យទេ ដែលបានទទួលពីអំណាចព្រះសហគមន៍អោយលើកលែងទោស​អោយ​រួច​ពីបាប។

១៤៩៦. ផលខាងវិញ្ញាណនៃអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស​មានដូចតទៅ៖

• ការសម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ដែលនាំអោយអ្នកបាបទទួលការប្រោសប្រណីឡើងវិញ
• ការសម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះសហគមន៍
• ការលើកទោសអស់កល្បជានិច្ច ដែលមកពីអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ
• ការលើកទោសក្នុងលោកនេះ​ ដែលមកពីអំពើបាប
• សេចក្ដីសុខសាន្ត និងសេចក្ដីស្ងប់ក្នុងចិត្ត ព្រមទាំងការលួងលោមខាងវិញ្ញាណផងដែរ
• ការពង្រឹងកម្លាំងខាងវិញ្ញាណ ដើម្បីប្រយុទ្ធក្នុងនាមជាគ្រីស្តបរិស័ទ។

១៤៩៧. ការសារភាពរៀងៗខ្លួននៃអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរទាំងអស់ ព្រមទាំងការទទួលការលើកលែងទោសជា មធ្យោបាយធម្មតាតែមួយ ដើម្បីសម្រុះសម្រួលជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះសហគមន៍។

១៤៩៨. គ្រីស្តបរិស័ទអាចទទួលការលើកលែងទោសក្នុងលោកនេះ ដែលមកពីអំពើបាប ដោយសារ​បុណ្យកុសល ដែលគេអនុគ្រោះដល់ខ្លួនេង និងដល់ព្រលឹងដែលស្ថិតនៅស្ថានជម្រះផង។

ប្រការទី៥៖​ ​អគ្គសញ្ញាលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺ

១៤៩៩. “ដោយអស់លោកបូជាចារ្យលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺ និងដោយអស់លោកអធិដ្ឋានអង្វរព្រះ​ជាម្ចាស់ ព្រះ​សហគមន៍​ទាំងមូល​​​ផ្ញើអ្នកជម្ងឺទៅលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូដែលបានរងទុក្ខលំបាក និងដែលមាន​ព្រះ​ជន្មថ្មី សូមព្រះអង្គសម្រាលទុក្ខគេ និងសង្រោ្គះ​​​គេផង។ លើសពីនេះទៅទៀត ព្រះសហគមន៍​ដាស់​តឿន​​អ្នក​ជម្ងឺ​ទាំង​​នោះអោយស័្មគ្រចិត្តរួមជាមួយ​​​ព្រះគ្រីស្តដែលរងទុក្ខលំបាក និងដែលសោយទិវង្គត ដើម្បី​អោយ​គេ​ជួយ​ប្រជារាស្រ្ត​របស់ព្រះជាម្ចាស់តាមចំណែករបស់ខ្លួន” (LG ១១)។

១. មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃពិធីលាបប្រេងក្នុងការចាត់ចែងនៃការសង្រ្គោះ

ជម្ងឺក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សលោក

១៥០០. ជម្ងឺ និងទុក្ខលំបាកតែងតែជាបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៃជីវិតរបស់មនុស្សលោក។ ដោយសារជម្ងឺ មនុស្សដកពិសោធន៍ថា គេគ្មានអំណាច ហើយគេមានកំណត់ព្រំដែន និងទីបញ្ចប់។ ជម្ងឺណាមួយអាច​ធ្វើអោយ​យើង​នឹកគិតដល់សេចក្ដីស្លាប់។

១៥០១. ជម្ងឺអាចនាំយើងអោយព្រួយចិត្ត គិតតែពីខ្លួនឯង ជូនកាលអស់សង្ឃឹម និងបះបោរប្រឆាំង នឹងព្រះជាម្ចាស់។ ប៉ុន្តែ ជម្ងឺអាចនាំបុគ្គលម្នាក់អោយរីកចម្រើន ជួយអោយគេរីះគិតពិចារណាអំពីអ្វីដែលមិន​សូវ​សំខាន់ក្នុងជីវិតរបស់គេ ដើម្បីបែរទៅរកអ្វីដែលសំខាន់ៗវិញ។ ជារឿយៗ ជម្ងឺជម្រុញអោយស្វែងរកព្រះ​ជាម្ចាស់ អោយត្រឡប់ទៅរកព្រះអង្គវិញ។

 អ្នកជម្ងឺពីមុខព្រះជាម្ចាស់

១៥០២. ពេលធ្លាក់ខ្លួនឈឺ មនុស្សនៃសម័្ពន្ធមេត្រីចាស់ បែរមុខទៅរកព្រះជាម្ចាស់។ គេត្អូញត្អែរអំពីជម្ងឺ របស់គេពីមុខព្រះជាម្ចាស់ (ទន ៣៨) ហើយគេអង្វរព្រះអង្គ ដែលជាម្ចាស់នៃជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់ អោយគេ​បាន​ជាសះស្បើយ (ទន ៦,៣ ; អស ៣៨)។ ដោយសារគេឈឺ គេចាប់ផ្តើមដើរតាមផ្លូវនៃការកែប្រែចិត្តគំនិត (ទន ៣៨,៥ ; ៣៩,៩.១២) ហើយការលើកលែងទោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចាប់ផ្តើមប្រោសគេអោយបានជា (ទន ៣២,៥ ; ១០៧,២០ ; មក ២,៥-១២)។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដកពិសោធន៍ថា ជម្ងឺជាប់ចំណងនឹងអំពើបាប និងអំពើ​អាក្រក់តាមរបៀបអាថ៌កំបាំង ហើយបើយើងស្មោះត្រង់នឹងព្រះជាម្ចាស់ យើងក៏មានជីវិតឡើងវិញ៖ “យើងជាព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​ប្រោសអ្នករាល់គ្នាអោយបានជា” (សរ ១៥,២៦)។ ព្យាការីឈ្វេងយល់ថា ទុក្ខលំបាកអាចជួយសង្រ្គោះអ្នកដទៃអំពីអំពើបាបរបស់គេដែរ (អស ៥៣,១១)។ ទីបំផុត លោក​អេសាយ​ប្រកាស​ថា ក្នុងគ្រាណា​មួយ នៅ​ទីក្រុងស៊ីយ៉ូន​ ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកលែងទោសកំហុសទាំងឡាយ និង​ប្រោស​អ្នក​ជម្ងឺ​ទាំង​អស់អោយបានជា (អស ៣៣,២៤)។

ព្រះគ្រីស្តជាគ្រូពេទ្យ

១៥០៣. ធម៌មេត្តាករុណារបស់ព្រះគ្រីស្តចំពោះអ្នកជម្ងឺ និងការព្យាបាលរបស់ព្រះអង្គចំពោះជនពិការគ្រប់​ប្រភេទ (មថ ៤,២៤) ជាសញ្ញាសម្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថា “ព្រះជាម្ចាស់យាងមករំដោះប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ” (លក ៧,១៦) ហើយព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកជិតបង្កើយហើយ។ ព្រះយេស៊ូមិនគ្រាន់តែ​មាន​អំណាច​ព្យាបាល​ទេ ថែមទាំងលើកលែងទោសអោយរួចពីបាបដែរ (មក ២,៥-១២)។ ព្រះអង្គយាងមកព្យាបាលព្រលឹង និងរូបកាយរបស់មនុស្សទាំងស្រុង។ ព្រះអង្គជាគ្រូពេទ្យ ដែលអ្នកជម្ងឺត្រូវការ (មក ២,៧)។ ធម៌មេត្តាករុណា របស់ព្រះអង្គចំពោះអស់អ្នកដែលរងទុក្ខលំបាកធំធេងណាស់ បានជាព្រះអង្គយកគេធ្វើជាតំណាងរបស់ព្រះអង្គ៖ “កាលយើងមានជម្ងឺ អ្នករាល់គ្នាបានមកសួរសុខទុក្ខយើង” (មថ ២៥,៣៦)។ ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់ដ៏ពិសេសចំពោះ អ្នកពិការតែងតែដាស់តឿនគ្រីស្តបរិស័ទអោយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអស់អ្នក ដែលរងទុក្ខលំបាកខាងផ្លូវចិត្ត ឬខាងផ្លូវកាយ។ សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ជាប្រភពនៃការខិតខំឥតឈប់ឈរ ដើម្បី​សម្រាលទុក្ខគេ។

១៥០៤. ជារឿយៗ ព្រះយេស៊ូសុំអ្នកជម្ងឺអោយជឿ (មក ៥,៣៤.៣៦ ; ៩,២៣)។ ព្រះអង្គប្រើសញ្ញា សម្គាល់ដើម្បីព្យាបាល ដូចជាទឹកមាត់ និងការដាក់ដៃ (មក ៧,៣២-៣៦ ; ៨,២២-២៥) ភក់ និងការជំរះខ្លួន (យហ ៩,៦ត)។ អ្នកជម្ងឺចង់ពាល់ព្រះអង្គ (មក ១,៤១ ; ៣,១០ ; ៦,៥៦) ដ្បិត “មានឫទ្ធានុភាពចេញពីព្រះអង្គ មកប្រោសគេអោយជាគ្រប់ៗគ្នា” (លក ៦,១៩)។ ហេតុនេះហើយ បានជាក្នុងអគ្គសញ្ញា ព្រះគ្រីស្តនៅតែ “ពាល់” យើងដើម្បីប្រោសយើងអោយបានជា។

១៥០៥. ព្រះគ្រីស្តរំជួលព្រះហឫទ័យដោយឃើញថា មនុស្សរងទុក្ខលំបាកខ្លាំងណាស់ ទើបព្រះអង្គក៏មិន​គ្រាន់​តែទុកអោយអ្នកជម្ងឺពាល់ព្រះកាយតែប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងទទួលយកភាពវេទនារបស់ពួកគេ៖ “ព្រះអង្គ បានទទួលយកភាពពិការរបស់យើង ហើយព្រះអង្គក៏ទទួលយកជម្ងឺរបស់យើងដែរ” (មថ ៨,១៧) (អស ៥៣,៤)។ ព្រះអង្គមិនបានប្រោសអ្នកជម្ងឺទាំងអស់អោយបានជាឡើយ។ ការព្យាបាលរបស់ព្រះអង្គជាសញ្ញា សម្គាល់ថា ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់យាងមកហើយ ហើយប្រកាសការព្យាបាលជាដាច់ខាត គឺជ័យជម្នះលើ អំពើបាប និងលើសេចក្ដីស្លាប់ដោយសារបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអង្គ។ នៅលើឈើឆ្កាង ព្រះគ្រីស្តបានទទួលយក​ អំពើអាក្រក់លើខ្លួនព្រះអង្គ ហើយបាន “ដកបាបចេញពីមនុស្សលោក” (យហ ១,២៩) ដែលជម្ងឺគ្រាន់តែជាផល​វិបាក។ ដោយសារព្រះអង្គបានរងទុក្ខលំបាក និងសោយទិវង្គតនៅលើឈើឆ្កាង ព្រះគ្រីស្តបានផ្តល់អត្ថន័យថ្មី​ដល់ទុក្ខលំបាក គឺទុក្ខលំបាកអាចធ្វើអោយយើងរួមរស់ជាមួយព្រះអង្គ និងរួបរួមក្នុងការរងទុក្ខលំបាករបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីសង្រ្គោះមនុស្សលោក។

“ចូរប្រោសអ្នកជម្ងឺអោយបានជាសះស្បើយ...”

១៥០៦. ព្រះគ្រីស្តសូមអោយក្រុមសាវ័កដើរតាមព្រះអង្គ ដោយលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួន (មថ​១០,៣៨)។ ក្នុងពេលដើរតាមព្រះអង្គ ពួកគេផ្លាស់ប្តូរចិត្តគំនិតអំពីជម្ងឺ និងអំពីអ្នកជម្ងឺផងដែរ។ ព្រះយេស៊ូ​ប្រោសពួកគេ​អោយ​រួមជាមួយព្រះអង្គ ដោយដាក់ខ្លួនជាអ្នកក្រ និងបម្រើអ្នកដទៃ។ ព្រះអង្គប្រោស​ពួកគេ​អោយ​រួម​ចំណែក​ក្នុង​មុខងា​រ​នៃធម៌មេត្តាករុណា និងការព្យាបាលរបស់ព្រះអង្គ៖ “ពួក​សាវ័ក​ក៏​ចេញ​ទៅ​ប្រកាសអោយ​មនុស្ស​ម្នា​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត។​ គេ​បាន​ដេញ​អារក្ស​ជា​ច្រើន​ចេញ​ពី​មនុស្ស​ ព្រម​ទាំង​ចាក់​ប្រេង​លើ​អ្នក​ជំងឺជា​ច្រើន​នាក់​ ដើម្បី​ប្រោស​គេអោយ​បាន​ជា​សះ​ស្បើយ” (មក ៦,១២-១៣)។

១៥០៧. ព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មថ្មីចាត់គេអោយទៅម្តងទៀត (“ក្នុងនាមយើង (...) ប្រសិន​​​​បើគេ​ដាក់ដៃ​លើ​អ្នក​ជំងឺ‌​ អ្នក​ជំងឺ​នឹង​បាន​ជា​សះ​ស្បើយ”៖ មក ១៦,១៧-១៨) ហើយសញ្ញាសម្គាល់ ដែល ព្រះសហគមន៍ធ្វើក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គបញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គពិតជាបានចាត់គេអោយទៅ (កក ៩,៣៤ ; ១៤,៣)។ សញ្ញាសម្គាល់នោះ សម្ដែងតាមរបៀបពិសេសថា ព្រះយេស៊ូពិតជា “ព្រះជាម្ចាស់ដែលសង្រ្គោះ” (មថ​ ១,២១ ; កក ៤,១២)។

១៥០៨. ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធប្រទានអោយអ្នកខ្លះចេះព្យាបាលតាមព្រះអំណោយទានពិសេស (១ករ ១២,៩.២៨.៣០) ដើម្បីសម្ដែងឫទ្ធានុភាពនៃព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះគ្រីស្តដែលមានព្រះជន្មថ្មី។ ទោះបីយើងអធិដ្ឋានអស់ពីចិត្តក៏ដោយ ក៏ជូនកាលយើងមិនអាចព្យាបាលជម្ងឺទាំងអស់ដែរ។ ហេតុ​នេះ ហើយ​បាន​ជាសន្តប៉ូលត្រូវរៀនពីព្រះអម្ចាស់ថា៖ “ការប្រណិសន្តោសរបស់យើង គឺល្មមគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ អ្នកហើយ ដ្បិត​ឫទ្ធានុភាពរបស់យើងនឹងលេចចេញមកយ៉ាងខ្លាំងបំផុតក្នុងមនុស្សទន់ខ្សោយ” (១ករ ១២,៩) ហើយ​ទុក្ខលំបាកដែលត្រូវស៊ូទ្រាំអាចមានអត្ថន័យថា៖ “​ខ្ញុំ​រងទុក្ខ​លំបាក​ក្នុង​រូបកាយ​ដូច្នេះ​‌ ដើម្បី​ជួយ​បំពេញ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​​ព្រះគ្រីស្ត‌‌​​សម្រាប់​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​ជា​ព្រះ​សហគមន៍” (កូឡ ១,២៤)។

១៥០៩. “ចូរមើលអ្នកជម្ងឺអោយបានជា!” (មថ ១០,៨)។ ព្រះសហគមន៍បានទទួលបន្ទុកនេះពីព្រះ​អម្ចាស់ ហើយព្យាយាមបំពេញបន្ទុកនេះ ដោយថែទាំអ្នកជម្ងឺផង អធិដ្ឋានសម្រាប់គេផងដែរ។ ព្រះសហគមន៍ជឿ លើវត្តមានដែលផ្តល់ជីវិតរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលជាគ្រូពេទ្យនៃព្រលឹង និងរូបកាយ។ វត្តមាននេះមានសកម្មភាព​ពិសេសតាមរយៈអគ្គសញ្ញា ជាពិសេសតាមរយៈអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ជានំបុ័ងដែលផ្តល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (យហ ៦,៥៤.៥៨) ហើយដែលសន្តប៉ូលនិយាយប្រាប់យើងថា ទាក់ទងនឹងសុខភាពខាងរូបកាយ (១ករ ១១,៣០)។

១៥១០. ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះសហគមន៍នៅសម័យក្រុមគ្រីស្តទូតស្គាល់ពិធីពិសេសសម្រាប់អ្នកជម្ងឺ ដែលសន្ត​យ៉ាកុបបញ្ជាក់៖ “ក្នុងចំណោមបងប្អូន​ បើនរណាមានជម្ងឺ ត្រូវអញ្ជើញព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ព្រះសហគមន៍មក ដើម្បី​អោយលោកទាំងនោះអធិដ្ឋាន និងលាបប្រេងអោយគាត់ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់។ សេចក្ដី​អធិដ្ឋាន​ដែល​ផុស​ចេញមកពីជំនឿនឹងសង្រ្គោះអ្នកជម្ងឺនេះ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងប្រោសគាត់អោយក្រោកឡើងវិញ។ ប្រសិនបើ គាត់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះអង្គនឹងលើកលែងទោសអោយ” (យក ៥,១៤-១៥)។ ការបញ្ជូនបន្តបានទទួល​ស្គាល់ថា ពិធីនេះជាអគ្គសញ្ញាក្នុងចំណោមអគ្គសញ្ញាទាំងប្រាំពីរនៃព្រះសហគមន៍ (DS ២១៦ ; ១៣២៤-១៣២៥ ; ១៦៩៥-១៦៩៦ ; ១៧១៦-១៧១៧)។

អគ្គសញ្ញាមួយសម្រាប់អ្នកជម្ងឺ

១៥១១. ព្រះសហគមន៍ជឿនិងប្រកាសថា ក្នុងចំណោមអគ្គសញ្ញាទាំងប្រាំពីរ មានអគ្គសញ្ញាពិសេស​ដើម្បីសម្រាលទុក្ខអស់អ្នកជម្ងឺ គឺការលាបប្រេងអោយពួកគេ៖

ព្រះគ្រីស្តជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងបានតែងតាំងការលាបប្រេងដ៏វិសុទ្ធអោយអ្នកជម្ងឺនេះ ដូចជាអគ្គសញ្ញានៃ សម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មីដោយមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងពិតប្រាកដ និងយ៉ាងច្បាស់។ ក្រោយពីសន្តម៉ាកុស (មក ៦,១៣) សន្ត​យ៉ាកុបជាគ្រីស្តទូត និងបងប្អូនរបស់ព្រះអម្ចាស់ផ្តែផ្តាំគ្រីស្តបរិស័ទអោយធ្វើពិធីលាបប្រេងនេះ (យក ៥,១៤-១៥ ; មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៩៥)។

១៥១២. ក្នុងប្រពៃណីខាងពិធីបុណ្យ នៅបូព៌ា និងបស្ចិមប្រទេសផងដែរ តាំងពីបុរាណកាល មានផ្តល់សក្ខីភាពថា គេបានលាបប្រេងលើអ្នកជម្ងឺជាមួយនឹងប្រេងព្រះពរ។ ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ គេបានលាបប្រេង​តែលើ​អស់អ្នកដែលហៀបនឹងស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារមូលហេតុនេះ គេបានហៅពិធីនេះថា “ពិធីលាបប្រេង​ចុង​ក្រោយ​បំផុត”។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពិធីបុណ្យមិនដែលភ្លេចអង្វរព្រះអម្ចាស់អោយអ្នកជម្ងឺបានជាសះស្បើយ បើ​ការ​ព្យាបាល នេះ​អាចសង្រ្គោះគេបាន (DS ១៦៩៦)។

១៥១៣. ធម្មនុញ្ញក្រុមគ្រីស្តទូត “Sacram unctionem infirmorum” (“ពិធីលាបប្រេងដ៏វិសុទ្ធអោយ​អ្នក​ជម្ងឺ”) នៅថ្ងៃទី៣០ ខែវិចិ្ឆកា ឆ្នាំ១៩៧២ ក្រោយពីមហាសន្និបាតវ៉ាទីកង់ទីពីរ (SC ៧៣) បានចាត់ចែងថា នៅក្នុង​ពិធី​​នៃ​បស្ចិម​ប្រទេស ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ ត្រូវធ្វើដូចតទៅ៖

ត្រូវផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបប្រេងដល់អ្នកជម្ងឺធ្ងន់ធ្ងរ ដោយលាបប្រេងព្រះពរ (ប្រេងអូលីវ ឬប្រេងផ្សេងទៀត ចេញមកពីរុក្ខជាតិ) លើថ្ងាស និងលើដៃ ដោយមានប្រសាសន៍តែម្តងថា៖ “តាមរយៈពិធីលាបប្រេងដ៏វិសុទ្ធនេះ សូមអោយព្រះអម្ចាស់ប្រកបដោយធម៌មេត្តាករុណា លើកទឹកចិត្តអ្នក ដោយព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសនៃព្រះ វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ។ ហេតុនេះ ដោយព្រះអង្គបានរំដោះអ្នកពីអំពើបាបទាំងអស់ សូមព្រះអង្គសង្រ្គោះអ្នក និងប្រោស អ្នកអោយក្រោកឡើង” (CIC ៨៤៧,១)។

២. តើនរណាទទួល និងនរណាផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ?

នៅពេលដែលមានអ្នកជម្ងឺធ្ងន់ធ្ងរ...

១៥១៤. ការលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺ “មិនមែនអគ្គសញ្ញាសម្រាប់គ្រីស្ត​បរិស័ទ ​ដែលជិតនឹងស្លាប់ទេ ដូច្នេះ គ្រីស្តបរិស័ទដែលចាប់ផ្តើមវ័យចំណាស់ ឬចាស់ជរា ឬមានជំងឺទម្ងន់ គួរទទួល​អគ្គសញ្ញានេះ” (SC ៧៣)។

១៥១៥. ប្រសិនបើអ្នកជម្ងឺណាម្នាក់ ដែលបានទទួលប្រេង ជាសះស្បើយ ហើយបើគេធ្លាក់ខ្លួនឈឺយ៉ាង​ធ្ងន់​​ធ្ងរម្តង​ទៀត គេអាចទទួលអគ្គសញ្ញានេះម្តងទៀតបាន។ នៅពេលមានជម្ងឺដដែល យើងអាចផ្តល់អគ្គសញ្ញា​ម្តងទៀត បើជម្ងឺកាន់តែដុនដាបទៅៗ។ គួរទទួលពិធីលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺនៅពេលត្រូវវះកាត់ ឬចាស់ជរា ដែល​សុខភាពកាន់តែទន់ខ្សោយ។

“ត្រូវអញ្ជើញព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ព្រះសហគមន៍មក...”

១៥១៦. មានតែលោកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះ (លោកអភិបាល និងលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ) ដែលជាអ្នកទទួល​មុខងារ​លាប​​ប្រេង​អោយអ្នកជម្ងឺបាន (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៩៧ ; ១៧១៩ ; CIC ១០០៣ ; CCEO ៧៣៩,១)។  គ្រូគង្វាលមានភារកិច្ចប្រៀនប្រដៅគ្រីស្តបរិស័ទអំពីផលដ៏ល្អនៃអគ្គសញ្ញានេះ។ គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ត្រូវតែ លើកទឹកចិត្តអ្នកជម្ងឺអោយគេសូមលោកបូជាចារ្យផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះ។ អ្នកជម្ងឺ​ត្រូវ​តែ​រៀប​ចំ​ខ្លួន​អោយ​ទទួលអគ្គសញ្ញា​​​នេះ តាមរបៀបសមគួរ និងដោយមានគង្វាល និងសហគមន៍ទាំងមូលរបស់គេ មកសួរ​សុខ​ទុក្ខគេ ព្រម​ទាំង​អធិដ្ឋាន និងយកចិត្តទុកដាក់លើគេដូចជាបងប្អូន។

៣. តើគេប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះយ៉ាងដូចម្ដេច?

១៥១៧. ដូចអគ្គសញ្ញាឯទៀតៗដែរ ពិធីលាបប្រេងជាពិធីបុណ្យរួម (SC ២៧) ទោះជាពិធីនេះ​កើតមាន​ក្នុង​​​ក្រុមគ្រួសារ នៅមន្ទីរពេទ្យ នៅព្រះសហគមន៍ សម្រាប់អ្នកជម្ងឺតែម្នាក់ ឬសម្រាប់ក្រុមអ្នកពិការក៏ដោយ។ គួរ​ប្រារព្ធ​ពិធីនេះរួមជាមួយនឹងអគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ដែលជាពិធីនឹករលឹកបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះអម្ចាស់។ តាម​កាលៈ​ទេសៈ យើងអាចផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោសមុនអគ្គសញ្ញាលាបប្រេងនេះ និងបន្ទាប់មកថ្វាយ​អភិ​បូ​ជា។ ដោយសារពិធីអរព្រះគុណជាអគ្គសញ្ញានៃបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណគួរជាអគ្គសញ្ញា​ចុង​​ក្រោយ​នៃការធ្វើដំណើរដ៏សែនឆ្ងាយនៅលើលោកនេះ ជា “ស្បៀងអាហារ” ដើម្បី “ឆ្លង” ឆ្ពោះទៅជីវិតអស់​កល្ប​ជា​និច្ច។

១៥១៨. ពាក្យសម្ដី និងអគ្គសញ្ញាមិនអាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ។ ពិធីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូល ដោយមាន ពិធីលើកលែងទោសទុកជាមុន បើកពិធីបុណ្យ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ត និងសក្ខីភាពរបស់ក្រុមគ្រីស្តទូតដាស់ តឿន​ជំនឿរបស់អ្នកជម្ងឺ និងរបស់សហគមន៍ដើម្បីទូលអង្វរឫទ្ធានុភាពនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់។

១៥១៩. ពិធីលើកតម្កើងអគ្គសញ្ញានេះ មានចំណច់សំខាន់ៗដូចតទៅ៖ “ព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ព្រះសហគមន៍” (យក ៥,១៤) ដាក់ដៃ - យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ - លើអ្នកជម្ងឺ ពួកលោកអធិដ្ឋានសម្រាប់អ្នកជម្ងឺតាមជំនឿរបស់ព្រះ​សហគមន៍ (យក ៥,១៥) គឺពិធីពិសេសនៃអគ្គសញ្ញានេះ អង្វរអោយព្រះវិញ្ញាណយាងមក។ បន្ទាប់មក ពួកលោក លាបប្រេង (ដែលលោកអភិបាលបានប្រទានពរ) អោយអ្នកជម្ងឺ។ កិច្ចការខាងពិធីបុណ្យនោះបង្ហាញថា អគ្គសញ្ញានេះផ្តល់ព្រះអំណោយទានអ្វីខ្លះ។

 ៤. ផលនៃពិធីអគ្គសញ្ញានេះ

១៥២០. ព្រះអំណោយទានពិសេសពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ។ ព្រះអំណោយទានដំបូងនៃអគ្គសញ្ញានេះ ​គឺ​ព្រះវិញ្ញាណ​សម្រាលទុក្ខអ្នកជម្ងឺ អោយទទួលសេចក្ដីស្ងប់ និងសេចក្ដីក្លាហាន ដើម្បីជំរះលើជម្ងឺ ដែលមាន​សភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ និងរោគរបស់មនុស្សចាស់ជរា។ ព្រះអំណោយទាននេះ បានមកពីព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែល​ប្រោស​អ្នក​ជម្ងឺ​​​អោយ​ផ្ញើជីវិតទាំងស្រុងលើព្រះជាម្ចាស់សាជាថ្មី និងពង្រឹងប្រឆាំងនឹងការល្បួងរបស់​មារ ដែល​នាំ​អោយ​អ្នក​ជម្ងឺ​បាក់ទឹកចិត្ត និងភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្ដីស្លាប់ (ហប ២,១៥)។ ដោយឫទ្ធានុភាពនៃ​ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ព្រះ​អម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យជួយដឹកនាំព្រលឹងអ្នកជម្ងឺអោយបានជាផង ព្រមទាំងរូបកាយផងដែរ បើ​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងហ្វ្លូរង់ ៖ DS ១៣២៥)។ ម្យ៉ាងទៀត “ប្រសិន​បើ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ព្រះអង្គនឹងលើកលែងទោសអោយ” (យក ៥,១៥) (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៧១៧)។

១៥២១. អ្នកជម្ងឺរួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលរងទុក្ខលំបាក ។ ដោយសារព្រះអំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញា នេះ អ្នកជម្ងឺទទួលកម្លាំង និងអំណោយទានអោយរួមរស់យ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដែលរងទុក្ខលំបាក៖ ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសគេតាមរបៀបម្យ៉ាង ដើម្បីទុកអោយគេបង្កើតផល ដោយចូល​រួម​ក្នុង​ទុក្ខលំបាក​នៃព្រះ​សង្រ្គោះ។ ទុក្ខលំបាក ដែលមកពីអំពើបាបដើមដំបូង ទទួលអត្ថន័យថ្មី គឺដោយសារការ​រងទុក្ខលំបាក អ្នកជម្ងឺ​រួម​ចំណែក​ក្នុងព្រះរាជកិច្ចនៃការសង្រ្គោះរបស់ព្រះយេស៊ូ។

១៥២២. ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះសហគមន៍ ។​ អ្នកជម្ងឺដែលទទួលអគ្គសញ្ញានេះ “ដោយស័្មគ្រចិត្តរួម រស់ជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលរងទុក្ខលំបាក និងសោយទិវង្គត” “​ជួយ​ប្រជារាស្រ្ត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​តាម​ចំណែក​របស់​ខ្លួន” (LG ១១)។ ដោយប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះ ព្រះសហគមន៍ជួយអង្វរព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់អ្នកជម្ងឺ នៅក្នុង​សហភាព​រវាងជនដ៏វិសុទ្ធទាំងឡាយ ចំណែកឯអ្នកជម្ងឺវិញ ដោយសារព្រះអំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញានេះ គេ ជួយ​តាមចំណែករបស់ខ្លួនអោយព្រះសហគមន៍បានវិសុទ្ធ និងអោយមនុស្សលោកបានសេចក្ដីសុខ ដែលព្រះ សហគមន៍​រងទុក្ខលំបាក និងថ្វាយខ្លួនចំពោះព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា តាមរយៈព្រះគ្រីស្ត។

១៥២៣. អ្នកជម្ងឺរៀបចំខ្លួនដើម្បីឆ្លងពីលោកនេះទៅបរមលោក ។ បើគេផ្តល់អគ្គសញ្ញាលាបប្រេងដល់​អស់អ្នកដែលមានជម្ងឺ ឬភាពពិការធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងណា ត្រូវតែផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះដល់អស់អ្នក ដែលហៀបនឹង​ចេញ​ពី​លោក​នេះយ៉ាងនោះដែរ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៩៨) ទើបគេហៅអគ្គសញ្ញានេះថាជា sacramentum exeuntium (អគ្គសញ្ញានៃផ្លូវចេញ)។ ពិធីលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺជាកិច្ចដើម្បីបង្ហើយ​អោយ​យើង​រួមជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលសោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី ដូចពិធីជ្រមុជទឹកបានចាប់ផ្តើម។ ពិធីនេះ បញ្ចប់ការលាបប្រេងដ៏វិសុទ្ធផ្សេងៗ ដែលជាដំណាក់កាលនៃជីវិតរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ៖ ពិធីលាបប្រេង​នៃ​អគ្គ​សញ្ញាជ្រមុជទឹកបានប្រោសយើងអោយកើតជាថ្មី ពិធីលាបប្រេងនៃអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាសបានផ្តល់កម្លាំង ដើម្បី​ច្បាំងប្រយុទ្ធក្នុងជីវិតនេះ។ ពិធីលាបប្រេងចុងក្រោយនេះ ផ្តល់កំពែងដ៏រឹងមាំ ដើម្បីការប្រយុទ្ធចុង​ក្រោយ​មុន​​នឹង​ចូល​​ក្នុង​ព្រះដំណាក់របស់ព្រះបិតា (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៦៩៤)។

៥. អគ្គសញ្ញាចុងក្រោយរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ

១៥២៤. លើសពីពិធីលាបប្រេងអ្នកជម្ងឺ ព្រះសហគមន៍ផ្តល់អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ សម្រាប់អស់អ្នកដែល នឹងលាចាកពីលោកនេះ។ ការទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្ត នៅពេលគេកំពុងឆ្លងឆ្ពោះទៅរកព្រះបិតា មានអត្ថន័យពិសេស។ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ការទទួលព្រះកាយ ព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តជាពូជនៃ​ជីវិ​ត​អស់​​កល្ប​​ជានិច្ច និងជាឫទ្ធានុភាព​អោយមានជីវិតថ្មី៖ “អ្នកណាពិសាសាច់ និងលោហិតរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះមាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច ហើយខ្ញុំក៏នឹងប្រោសគេអោយមានជីវិតថ្មី នៅថ្ងៃចុងក្រោយបំផុតផងដែរ” (យហ ៦,៥៤)។ អគ្គសញ្ញាអរព្រះគុណ ជាអគ្គសញ្ញារបស់ព្រះគ្រីស្តដែលសោយទិវង្គត និងមានព្រះជន្មថ្មី ជា​អគ្គសញ្ញានៃ​ការ​ចម្លង​ពីសេចក្ដីស្លាប់ដល់ជីវិត ពីលោកនេះទៅឯព្រះបិតា (យហ ១៣,១)។

១៥២៥. ហេតុនេះហើយ បានជាដូចអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណរួមជាមួយគ្នា​ក្នុងឯកភាព ដែលគេហៅថា “អគ្គសញ្ញាបង្ហាត់អោយទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ” យ៉ាងណា យើងអាច​និយាយ​ថា នៅពេលជីវិតគ្រីស្តបរិស័ទជិតបញ្ចប់ហើយ អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស លាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺ និង​អរ​​ព្រះ​គុណជា “អគ្គសញ្ញាដែលរៀបចំអោយ​ចូល​ក្នុង​មាតុភូមិ” ឬជាអគ្គសញ្ញាដែលបញ្ចប់ការធ្វើដំណើរ។

សង្ខេប

១៥២៦. “ក្នុងចំណោមបងប្អូន តើនរណាមានជម្ងឺ ត្រូវអញ្ជើញព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ព្រះសហគមន៍មក ដើម្បី អោយលោកទាំងនោះអធិដ្ឋានអោយគាត់ និងលាបប្រេងអោយ ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់។ ពាក្យអធិដ្ឋាន ដែល​ផុសចេញមកពីជំនឿនឹងសង្រ្គោះអ្នកជម្ងឺនោះ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងប្រោសគាត់អោយក្រោកឡើងវិញ។ ប្រសិន​បើ​​​​គាត់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះអង្គនឹងលើងលែងទោសអោយគាត់” (យក ៥,១៤-១៥)។

១៥២៧. អគ្គសញ្ញាលាបប្រេងអោយអ្នកជម្ងឺមានគោលដៅផ្តល់ព្រះអំណោយទានពិសេស ដល់គ្រីស្ត​បរិស័ទ ដែលជួបប្រទះនឹងទុក្ខលំបាកដោយសារជម្ងឺធ្ងន់ធ្ងរ ឬដោយជរាពាធ។

១៥២៨. វេលាសមគួរ ដើម្បីទទួលប្រេងដ៏វិសុទ្ធ គឺនៅពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទជិតស្លាប់ ដោយសារគេឈឺ ឬចាស់ជរា។

១៥២៩. រាល់ពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទមានជម្ងឺជាទម្ងន់ គេអាចទទួលប្រេងដ៏វិសុទ្ធ។ បើជម្ងឺដុន​ដាប​ទៅៗ​ គេអាចទទួលប្រេងម្តងទៀត ទោះបីគេបានទទួលម្តងហើយក៏ដោយ។

១៥៣០. មានតែពួកបូជាចារ្យ (និងលោកអភិបាល) ទេ ដែលអាចផ្ដល់អគ្គសញ្ញាលាបបង្រេអ្នក​ជម្ងឺ។ ដើម្បី​ផ្តល់​អគ្គសញ្ញានេះ ពួកលោកប្រើប្រេង ដែលលោកអភិបាលបានប្រទានពរ ឬក្នុងករណីចាំបាច់ ដែល​លោក​បូជាចារ្យ​ផ្ទាល់​បានប្រទានពរ។

១៥៣១. ពិធីសំខាន់នៃអគ្គសញ្ញានេះ គឺការលាបប្រេងលើថ្ងាស និងដៃរបស់អ្នកជម្ងឺ (ក្នុងក្បួនពិធីនៃទី​ក្រុង​​រ៉ូម) ឬលើផ្នែកផ្សេងនៃរូបកាយ (ក្នុងបូព៌ាប្រទេស)។ ម្យ៉ាងទៀត លោកបូជាចារ្យត្រូវអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បី​ទទួលព្រះអំណោយទានពិសេសនៃអគ្គសញ្ញានេះដែរ។

១៥៣២. ព្រះអំណោយទានពិសេសនៃអគ្គសញ្ញានេះមានផលដូចតទៅ៖

• អ្នកជម្ងឺរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្តដែលរងទុក្ខលំបាក ដើម្បីផលប្រយោជន៍របស់ខ្លួនគេផ្ទាល់ និង​របស់​ព្រះ​សហគមន៍​​ផង
• ការលួងលោមចិត្ត សេចក្ដីសុខសាន្ត សេចក្ដីក្លាហាន ដើម្បីស៊ូទ្រាំដូចជាគ្រីស្តបរិស័ទទុក្ខលំបាកទាំងប៉ុន្មាន ដែល​មក​ពីគេឈឺ ឬគេជរា
• ការលើកលែងទោសអោយរួចពីបាប បើអ្នកជម្ងឺមិនបានទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស
• ការព្យាបាល បើអាចសង្រ្គោះគេបាន
• អោយគេត្រៀមខ្លួន នឹងឆ្លងទៅកាន់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

ជំពូកទីបី​៖​
អគ្គសញ្ញាបម្រើគ្រីស្តបរិស័ទឱ្យរួបរួមគ្នា

១៥៣៣. អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក លាបថ្ងាស និងអរព្រះគុណ ជាអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ ពេញលេញ។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅសាវ័កទាំងអស់របស់​ព្រះគ្រីស្ត ​ឱ្យ​បានវិសុទ្ធ និងឱ្យទៅ​ប្រកាស​​ដំណឹងល្អ ​ក្នុងពិភពលោកទាំងមូល ហើយព្រះអង្គចាក់គ្រឹះនៃការត្រាស់ហៅរួមនេះ ​លើអគ្គ​សញ្ញា​ទាំង​បី​នោះ។ អគ្គសញ្ញានោះ ផ្តល់ព្រះអំណោយទានចាំបាច់ ដើម្បីឱ្យបូជនីយេសក៍ ដែលធ្វើដំណើរក្នុងលោកនេះ​ឆ្ពោះ​ទៅ​មាតុភូមិ មាន​របៀបរស់នៅ​ស្រប​តាម​ព្រះវិញ្ញាណ។

១៥៣៤. អគ្គសញ្ញាពីរផ្សេងទៀត គឺអគ្គសញ្ញាតែងតាំង និងអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍ មានគោលដៅជួយ​សង្រ្គោះ​អ្នក​ដទៃ។ ទោះបីអគ្គសញ្ញានោះ ជួយសង្រ្គោះខ្លួនឯងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អគ្គសញ្ញានោះជួយសង្រ្គោះ ខ្លួន​ឯងដោយបម្រើអ្នកដទៃដែរ។ អគ្គសញ្ញានោះ ផ្តល់បេសកកម្មពិសេសក្នុងព្រះសហគមន៍ និងជួយកសាង ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

១៥៣៥. ក្នុងអគ្គសញ្ញានោះ អស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានញែក ដោយអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក និងលាប​ថ្ងាស​​រួចស្រេចទៅហើយ (LG ១០) ដើម្បីទៅជាបូជាចារ្យដូចគ្រីស្តបរិស័ទឯទៀតៗសុទ្ធជាបូជាចារ្យ អ្នក​នោះ​ដែល​អាច​ទទួលមុខងារ ពិសេស។ ព្រះជាម្ចាស់ញែក អស់អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ដើម្បីទៅជា “គង្វាល​របស់​ព្រះ​​សហគមន៍ ដោយសារព្រះបន្ទូល និងដោយបានទទួលការប្រោសប្រណីផង” (LG ១១) ក្នុង​ព្រះនាម​ព្រះ​គ្រីស្ត។ ចំពោះ “គូស្វាមីភរិយាជាគ្រីស្តបរិស័ទ មាន​​​អគ្គសញ្ញា​​​​ដ៏​ពិសេសមួយ​​​ផ្តល់​កម្លាំង​ដល់​ពួក​គេ ដែល​ហាក់ដូច​ជា​ញែក​ ពួកគេដើម្បីឱ្យគេអាច​​​បំពេញ​​​ភារកិច្ចរបស់​ខ្លួន​យ៉ាងសមរម្យ” (GS ៤៨,២)។

ប្រការទី៦៖​ ​អគ្គសញ្ញាតែងតាំង

១៥៣៦. ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ព្រះសហគមន៍នៅតែប្រព្រឹត្តបេសកកម្ម​ ដែលព្រះគ្រីស្ត​បាន​ប្រគល់​​ឱ្យក្រុមគ្រីស្តទូត រហូតដល់អវសានកាលនៃពិភពលោក។ ហេតុនេះ អគ្គសញ្ញានេះ ជាអគ្គសញ្ញា​របស់​អស់​អ្នក​ដែលបានទទួលមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ តាំងពីក្រុមគ្រីស្តទូតមក។ អគ្គសញ្ញានេះ មានបីថ្នាក់ គឺថ្នាក់​ជា​អភិបាល ថ្នាក់ជាបូជាចារ្យ និងថ្នាក់ជាឧបដ្ឋាក។

(អំពីការតែងតាំង និងបេសកកម្មរបស់អ្នកដែលបានទទួលមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ ដោយព្រះគ្រីស្ត សូម​​អានលេខ ៨៧១ត។ នៅទីនេះ យើងអធិប្បាយអំពីរបៀបបញ្ជូនមុខងារនេះតាមអគ្គសញ្ញាប៉ុណ្ណោះ។)

១. ហេតុអ្វីបានជាគេហៅអគ្គសញ្ញានេះថា អគ្គសញ្ញាតែងតាំង (Orders)?

១៥៣៧. នៅសម័យជនជាតិរ៉ូម៉ាំង ពាក្យ ក្រុម (order) សម្ដៅទៅលើក្រុមដែលសង្គមស៊ីវីលបានចាត់ចែង ជា​ពិសេសក្រុមរបស់មេដឹកនាំ។ Ordinatio  (តែងតាំង) មានន័យថា ការបញ្ចូលក្នុង ordo (ក្រុម) មួយ។ ក្នុង​ព្រះ​សហគមន៍ មានក្រុម ដែលតាំងពីបុរាណកាល និងយោងតាមព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធ (ហប ៥,៦; ៧,១១; ទន ១១០,៤)  ការ​បញ្ជូនបន្តហៅថា taxeis (ជាភាសាក្រិក) ordines ៖ ហេតុនេះហើយ បានជាមាន​ចែង​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ថា ordo episcoporum (ក្រុមអភិបាល) ordo presbyterium (ក្រុមបូជាចារ្យ) ordo diaconorum (ក្រុម​ឧបដ្ឋាក)។ មានក្រុមផ្សេងទៀតដែលគេហៅ ordo ដែរ ដូចជាក្រុមអ្នកស្វែងយល់ ក្រុមព្រហ្មចារី ក្រុមស្វាមី ក្រុម​ស្រ្តីមេម៉ាយ ជាដើម។

១៥៣៨. គេបញ្ចូលនរណាម្នាក់ក្នុងក្រុមណាមួយនៃព្រះសហគមន៍នោះ តាមពិធីមួយ ដែលគេហៅថា Ordinatio ជាកិច្ចការខាងសាសនា និងខាងពិធីបុណ្យ ដែលជាការប្រសិទ្ធ ការប្រទានពរ ឬអគ្គសញ្ញាមួយ។ សព្វថ្ងៃ គេទុក​ពាក្យ Ordinatio សម្រាប់កិច្ចការខាងអគ្គសញ្ញា ដែលបញ្ចូលនរណាម្នាក់ ក្នុងក្រុមអភិបាល ក្រុមបូជាចារ្យ និងក្នុងក្រុមឧបដ្ឋាក ដែលមិនគ្រាន់តែជាការបោះឆ្នោត ការតែងតាំង ការប្រគល់សិទ្ធិ ឬការចាត់ចែង ដោយសហគមន៍​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដ្បិតពិធីនេះប្រគល់ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលប្រគល់ “អំណាចដ៏ពិសិដ្ឋ” (sacra potestas – LG ១០) ដែលបានមកពីតែព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ តាម​រយៈ​ព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ។ គេហៅពិធី​តែង​តាំងនេះ consecratio (ពិធីប្រសិទ្ធពរ) ដ្បិតដោយសារពិធីនេះ ព្រះ​គ្រីស្ត​ញែក និងទុកសម្រាប់ឧទ្ទិសដល់ព្រះសហគមន៍របស់ព្រះអង្គ។ ពិធីដាក់ដៃ របស់លោកអភិបាល ដោយ​មាន​ធម៌ប្រសិទ្ធពរ ជាសញ្ញាសម្គាល់ដែលមើលឃើញនៃការប្រសិទ្ធពរនេះ។

២. អគ្គសញ្ញាតែងតាំងក្នុងការចាត់ចែងនៃការសង្រ្គោះ

មុខងារជាបូជាចារ្យក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់

១៥៣៩. ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ចែងប្រជារាស្រ្ត ដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស ឱ្យទៅជា “អាណាចក្រ បូជាចារ្យ និងជាប្រជាជាតិដ៏វិសុទ្ធ” (សរ ១៩,៦) (អស ៦១,៦)។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែល ព្រះ​ជាម្ចាស់ជ្រើសរើសកុលសម្ព័ន្ធលេវី ក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរ ដើម្បីបម្រើពិធីបុណ្យ (ជរ ១,៤៨-៥៣)។ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ជាមរតករបស់ពួកគេ (យស ​១៣,៣៣)។ ពិធីពិសេសមួយបានបញ្ជាក់ប្រភពនៃ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​នៃសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់ (សរ ២៩,១-៣០; លវ ៨)។ ក្នុងពិធីនេះ ព្រះជាម្ចាស់តែងតាំងពួកបូជាចារ្យ “សម្រាប់​ទាក់​ទង​​ជា​​មួយព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សលោក ក្នុងការថ្វាយតង្វាយ និងថ្វាយយញ្ញបូជារំដោះ បាបមនុស្ស” (ហប ៥,១)។

១៥៤០. ទោះបីពួកបូជាចារ្យនោះ  ដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំង ដើម្បីប្រកាសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ (មគ ២,៧-៩) ហើយដើម្បីឱ្យរួបរួមជាមួយព្រះអង្គឡើងវិញ ដោយយញ្ញបូជា និងការអធិដ្ឋានយ៉ាងណា​ក៏​ដោយ​ ក៏ពួកគេមិនអាច​សង្រ្គោះ​បានទេ ពីព្រោះពួកគេតែងតែត្រូវបូជាយញ្ញ មិនអាចធ្វើឱ្យ​វិសុទ្ធ​ជា​ស្ថាពរ​បាន​ឡើយ (ហប ៥,៣; ៧,២៧; ១០,១-៤)។ មានតែយញ្ញបូជារបស់ព្រះគ្រីស្តទេ ដែល​អាច​សង្រ្គោះ និង​ប្រោស​ឱ្យ​បានវិសុទ្ធ​ជា​ស្ថាពរ។

១៥៤១. ក៏ប៉ុន្តែ ពិធីបុណ្យព្រះសហគមន៍យល់ឃើញថា មុខងារជាបូជាចារ្យរបស់លោកអារ៉ូន កិច្ចបម្រើ​របស់​ក្រុមលេវី និងការតែងតាំង “ព្រឹទ្ធាចារ្យ”​ ចិតសិបនាក់ (ជរ ១១,២៤-២៥) ជានិមិត្តរូបទុកជាមុនរបស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ​នៃសម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មី។ ហេតុនេះ ហើយបានជាក្នុងពិធីខាងបស្ចិមប្រទេស ក្នុងធម៌ប្រារព្ធ​ប្រសិទ្ធ​ពរ​​នៃពិធី​តែង​​តាំង​លោក​អភិបាល ព្រះសហគមន៍អង្វរ៖

ឱព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតារបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្តជាអម្ចាស់នៃយើងខ្ញុំ (...) ក្នុងអម្លុងសម័យ​សម្ព័ន្ធមេត្រី​ចាស់ ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមឱ្យព្រះសហគមន៍កើតជារូបរាង។ តាំងពីដើមរៀងមក ព្រះអង្គបានតម្រង់ប្រជាជន ដែល​ចេញ​មក​​ពី​​លោក​​អប្រាហាំ ឱ្យទៅជាប្រជាជនដ៏វិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គបានតែងតាំងមេដឹកនាំ និងបូជាចារ្យ ហើយទ្រង់​តែ​ង​​តែ​ជួយ​បម្រើ​ទី​សក្ការៈ​របស់ព្រះអង្គជានិច្ច...

• ក្នុងពិធីតែងតាំងលោកបូជាចារ្យ ព្រះសហគមន៍អង្វរ៖

ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះបិតាដ៏វិសុទ្ធបំផុត (...) ដូចមានក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់ស្រាប់ ព្រះអង្គបាន​តែងតាំង​ពួក​មហា​បូជាចារ្យ ដើម្បី​ដឹកនាំប្រជាជន ហើយព្រះអង្គក៏បានជ្រើសរើស​មនុស្ស​ផ្សេង​ទៀត ដើម្បីឱ្យពួកគេ​ចូល​រួម​ក្នុងកិច្ច​បម្រើ​របស់ពួកលោក និង​ជួយ​ពួកលោកឱ្យបំពេញក្នុងមុខងារនោះ ហាក់ដូចជាព្រះអង្គប្រកាសទុកជា​មុន​​អំពី​អគ្គ​សញ្ញា។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជាព្រះអង្គបានប្រោសប្រទានឱ្យមនុស្សប្រុសចិតសិបនាក់​ពោរពេញ​ដោយ​​​ប្រាជ្ញា​ញ្ញាណ ព្រះ​វិញ្ញា​ណ​ដែល​​​ព្រះអង្គបានប្រោសប្រទានឱ្យលោកម៉ូសេ ហើយ​ទ្រង់​បានធ្វើឱ្យ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អារ៉ូន​​ចូល​រួមក្នុង​ពិធី​ប្រសិទ្ធពរ ដែលឪពុករបស់ពួកគេបានទទួល។

• ឯក្នុងធម៌ប្រសិទ្ធពរក្នុងការតែងតាំងលោកឧបដ្ឋាក ព្រះសហគមន៍ប្រកាសថា៖

ឱព្រះបិតាដ៏វិសុទ្ធបំផុត (...) ដើម្បីកសាងព្រះវិហារថ្មីនេះ (ព្រះសហគមន៍) ព្រះអង្គបានតែងតាំងអ្នកបម្រើ ដែលមានថ្នាក់ផ្សេងពីគ្នា គឺលោកអភិបាល លោកបូជាចារ្យ និងលោកឧបដ្ឋាក ដែលសុទ្ធតែមានមុខងារបម្រើ​ព្រះ​អង្គ ដូចកាលពីមុនក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់ ព្រះអង្គបានញែកកូនចៅនៃកុលសម្ព័ន្ធលេវី ដែលទ្រង់ជាមរតករបស់ពួក​​គេ ដើម្បី​​​បម្រើ​ព្រះ​ដំណាក់ព្រះអង្គ។

ព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យតែមួយ

១៥៤៤. ព្រះគ្រីស្តយេស៊ូ ដែលជា “ស្ពានមេត្រីតែមួយរវាងព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្សលោក” (១ធម ២,៥) បំពេញ​និមិត្តរូបទុកជាមុនទាំងអស់របស់ក្រុមបូជាចារ្យនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់។ ការបញ្ជូនបន្តនៃគ្រីស្តសាសនាចាត់​ទុក ព្រះបាទមែលគីសេដែក “ជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត” (កណ ១៤,១៨) ដូចជានិមិត្តរូបទុកជាមុន របស់ព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យ ជា “មហាបូជាចារ្យតាមរបៀបព្រះបាទមែលគីសេដែក” (ហប ៥,១០; ៦,២០) “ដ៏​វិសុទ្ធ ស្លូតត្រង់ ឥតសៅហ្មង” (ហប ៧,២៦) ដែល “ដោយសារតង្វាយតែមួយគត់ ព្រះគ្រីស្តធ្វើឱ្យអស់អ្នក​ដែល​ទ្រង់បានឱ្យវិសុទ្ធហើយនោះ បានគ្រប់លក្ខណៈរហូតទៅ” (ហប ១០,១៤) ពោលគឺ​ដោយសារ​សក្ការ​បូជា​តែមួយនៃព្រះឈើឆ្កាង។

១៥៤៥. ព្រះគ្រីស្តបានសង្រ្គោះមនុស្សលោក ដោយសារសក្ការបូជាតែមួយ ម្តងជាការស្រេច។ ក៏ប៉ុន្តែ សក្ការបូជានេះ មានវត្តមានក្នុងពិធីអភិបូជានៃព្រះសហគមន៍ ដូចចំពោះមុខងារជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះគ្រីស្តផងដែរ ដែលមានវត្តមានតាមរយៈក្រុមបូជាចារ្យជាអ្នកបម្រើ។ ទោះបីមានក្រុមបូជាចារ្យនេះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះ​គ្រីស្ត​នៅតែជាបូជាចារ្យតែមួយគត់ដែរ៖ “ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យដ៏ពិតប្រាកដតែមួយ ចំណែកឯបូជាចារ្យ​​​​ឯ​ទៀត គ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ” (សន្ត ថូម៉ាស នៃអាកាំង)។

យើងអាចចូលរួមចំណែកពីរយ៉ាងក្នុងមុខងារជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះគ្រីស្ត

១៥៤៦. ព្រះគ្រីស្តជាមហាបូជាចា្យ និងជាស្ពានមេត្រីតែមួយ ដែលបានធ្វើឱ្យព្រះសហគមន៍ទៅជា “រាជា​ណា​ចក្រ និងជាក្រុមបូជាចារ្យបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះបិតារបស់ព្រះអង្គ” (វវ ១,៦; ៥,៩-១០; ១ពត្រ ២,៥.៩)។ សហគមន៍ទាំងមូលរបស់អ្នកជឿជាក្រុមបូជាចារ្យ។ គ្រីស្តបរិស័ទជាបូជាចារ្យដោយចូលរួមចំណែក តាម​ការ​ត្រាស់​ហៅរបស់ខ្លួន ក្នុងបេសកកម្មរបស់ព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យ ជាព្យាការី និងជាព្រះមហាក្សត្រ។ ដោយ​សារ​អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក និងអគ្គសញ្ញាលាបថ្ងាស ព្រះជាម្ចាស់ “ប្រសិទ្ធពរឱ្យពួកគេទៅជា (...) ក្រុមបូជាចារ្យ​ដ៏​វិសុទ្ធ” (LG ១០)។

១៥៤៧. គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ទាំងអស់សុទ្ធតែជាបូជាចារ្យរួម ប៉ុន្តែ មានគ្រីស្តបរិស័ទខ្លះ ជាអភិបាល ឬជា​បូជាចារ្យ​​សម្រាប់បម្រើព្រះសហគមន៍តាមលំដាប់លំដោយ។ ទោះ​​​បី “ឋានៈជាបូជាចារ្យ​​​ទាំង​​​ពីរបែបនោះ​ទទួល​ចំណែក​​ពី​ព្រះ​គ្រីស្ត​​ជាបូជាចារ្យ​​​តែមួយព្រះ​​​អង្គគត់ តាមរបៀបរបស់ខ្លួន” (LG ១០) យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ឋានៈ​​​​ជា​​បូជាចារ្យ​​ទាំ​ង​ពីរ​​នោះ​ប្លែក​​ពីគ្នាទាំងស្រុង ប៉ុន្តែ “ជាប់ទាក់ទិននឹងគ្នា” (LG ១០) ផងដែរ។ គ្រីស្តបរិស័ទ​ទៅ​ជា​បូជាចារ្យ ដោយ​សារពិធីជ្រមុជទឹក ដោយរស់នៅក្នុងជំនឿ សេចក្ដីសង្ឃឹម និងសេចក្ដីស្រលាញ់ និងដោយ​រស់​នៅ​តាម​ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ឯអ្នកទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យទៅជាបូជាចារ្យដោយបម្រើគ្រីស្តបរិស័ទឯទៀតៗ​ដែល​សុទ្ធ​តែជាបូជាចារ្យ។ ឋានៈជាបូជាចារ្យសម្រាប់បម្រើស្ថិតនៅក្រោមឋានៈជាបូជាចារ្យរបស់គ្រីស្តបរិស័ទទាំងអស់ ហើយជា មធ្យោបាយ មួយ ដែលព្រះគ្រីស្តប្រើ ដើម្បីកសាង និងណែនាំព្រះសហគមន៍របស់ព្រះអង្គ។ ហេតុនេះ​ហើយ បាន​​ជា​ព្រះសហគមន៍បញ្ជូនមុខងារជាបូជាចារ្យសម្រាប់បម្រើតាមរយៈអគ្គសញ្ញាពិសេស គឺអគ្គសញ្ញាតែង​តាំង។

ក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្តជាព្រះសិរសា...

១៥៤៨. ក្នុងកិច្ចបម្រើព្រះសហគមន៍របស់អ្នកទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់មានវត្តមាន ក្នុង​ព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ ក្នុងឋានៈជាព្រះសិរសានៃព្រះកាយព្រះអង្គ គង្វាលនៃហ្វូងចៀមរបស់ព្រះអង្គ មហា​ បូជាចារ្យនៃសក្ការបូជាដែលសង្រ្គោះមនុស្សលោក ម្ចាស់នៃសេចក្ដីពិត។ ព្រះសហគមន៍ថ្លែងថា ដោយសារអគ្គ សញ្ញាតែងតាំង លោកបូជាចារ្យបំពេញកិច្ចការបម្រើ in persona Christi Capitis (ក្នុងអង្គព្រះ​គ្រីស្ត​ជា​ព្រះ​សិរសា) (LG ១០; ២៨; SC ៣៣; CD ១១; PO ២; ៦)៖

តាមការពិតទៅ អ្នកបម្រើទទួលមុខងាររបស់លោកបូជាចារ្យដដែល គឺព្រះគ្រីស្តយេស៊ូ។ តាមការពិត អ្នកបម្រើនេះ ហាក់ដូចជាមហាបូជាចារ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដោយសារពិធីតែងតាំងជាបូជាចារ្យ ដែលខ្លួនបាន​ទទួល លោកទទួល​អំណាចបំពេញកិច្ចការ ដោយសារឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលខ្លួនលោកជាតំណាង (virtute ac persona ipsius Christi ) (សម្ដេចប៉ាប ពីយូសទី១២)។

ព្រះគ្រីស្តជាប្រភពនៃក្រុមបូជាចារ្យទាំងអស់ ដ្បិតអស់លោកបូជាចារ្យនៃធម្មវិន័យចាស់ ជាតំណាង​របស់​ព្រះ​​គ្រីស្ត ឯអស់លោកបូជាចារ្យនៃធម្មវិន័យថ្មី បំពេញសកម្មភាពក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត (សន្ត ថូម៉ាស​ នៃអាកាំង)។

១៥៤៩. ដោយសារមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ ជាពិសេសរបស់លោកអភិបាល និងលោកបូជាចារ្យ យើងអាចមើលឃើញវត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលជាមេដឹកនាំព្រះសហគមន៍ ក្នុងចំណោមសហគមន៍របស់អ្នក​ជឿ (LG ២១)។ តាមពាក្យសម្តីដ៏ពិរោះរបស់សន្ត អ៊ីញ៉ាស នៃអង់ទីអូស លោកអភិបាលជា typos tou Patros គឺលោកជារូបដ៏រស់រវើករបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបិតា។

១៥៥០. ទោះបីវត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ត ស្ថិតនៅក្នុងអ្នកទទួលមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ក៏យើង​មិនត្រូវយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់ការពារអ្នកបម្រើនេះ ពីភាពទន់ខ្សោយរបស់មនុស្ស ចិត្តលោភលន់ កំហុស ឬអំពើបាបឡើយ។ ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធមិនទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការ​ទាំងអស់​របស់​​អ្នកបម្រើនោះឡើយ។ ព្រះវិញ្ញាណធានាថា ទោះបីអ្នកបម្រើប្រព្រឹត្តបាបក៏ដោយ ក៏អគ្គសញ្ញានៅតែបង្កើត​ផល​ដែរ ប៉ុន្តែ មានកិច្ចការជាច្រើនផ្សេងទៀត ដែលភាពជាមនុស្សរបស់អ្នកបម្រើបង្កើតផលវិបាក ដែលមិនស្រប​នឹង​ដំណឹង​ល្អ ហើយដែលអាចព្យាបាទព្រះសហគមន៍មិនឱ្យបង្កើតផលផ្លែបានឡើយ។

១៥៥១. ក្រុមបូជាចារ្យនោះ មានមុខងារបម្រើ ។ “ព្រះអម្ចាស់បានផ្ញើបន្ទុក ដែលជាកិច្ចបម្រើ ដ៏ពិត​ប្រាកដ​នេះ​ ឱ្យគង្វាល​នៃ​ប្រជា​រាស្រ្តរបស់​​​ព្រះ​​​អង្គ” (LG ២៤) សំអាងទៅលើព្រះគ្រីស្ត និងមនុស្សលោក។ កិច្ច​​បម្រើនេះ ពឹងផ្អែកទាំង​ស្រុង​លើព្រះគ្រីស្ត ដែលជាបូជាចារ្យតែមួយ ហើយព្រះជាម្ចាស់បាន​តែងតាំង​កិច្ច​បម្រើ​នេះ ចំពោះមនុស្សលោក និងព្រះសហគមន៍។ អគ្គសញ្ញាតែងតាំងផ្តល់ “អំណាចដ៏ពិសិដ្ឋ” ដែលជាអំណាច​របស់​ព្រះគ្រីស្តតែម្តង។ យើងត្រូវប្រតិបត្តិតាមអំណាចនេះ ដោយយកតម្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ត ដែល​បាន​ទៅជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​មនុស្សទាំងអស់ (មក ១០,៤៣-៤៥) ដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់។ “ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលយ៉ាង​ច្បាស់​ថា បើយើងថែទាំហ្វូងចៀមរបស់ព្រះអង្គ យើងក៏បង្ហាញភស្តុតាងថា យើងស្រលាញ់ព្រះអង្គដែរ” (សន្ត យ៉ូហាន គ្រីសូស្តូម; យហ ២១,១៥-១៧)។

... “ក្នុងនាមព្រះសហគមន៍ទាំងមូល”

១៥៥២. អ្នកទទួលតែងតាំងជាបូជាចារ្យសម្រាប់បម្រើព្រះសហគមន៍ មិនគ្រាន់តែមានមុខងារតំណាង ព្រះ​គ្រីស្ត ជាព្រះសិរសាព្រះសហគមន៍ ចំពោះអង្គប្រជុំរបស់គ្រីស្តបរិស័ទប៉ុណ្ណោះទេ គឺលោកមានសកម្មភាពក្នុង នាមព្រះសហគមន៍ទាំងមូល នៅពេលដែលលោកថ្វាយការអធិដ្ឋានរបស់ព្រះសហគមន៍ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ជាពិសេសនៅពេលដែលលោកថ្វាយអភិបូជា (LG ១០)។

១៥៥៣. “ក្នុងនាមព្រះសហគមន៍ទាំងមូល ” ពុំមានន័យថា ពួកបូជាចារ្យជាប្រតិភូនៃសហគមន៍ឡើយ។ ការអធិដ្ឋាន និងតង្វាយរបស់ព្រះសហគមន៍មិនអាចបែកចេញពីការអធិដ្ឋាន និងតង្វាយរបស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលជា​មេ​ដឹកនាំរបស់ព្រះសហគមន៍ឡើយ គឺនៅក្នុង និងតាមរយៈព្រះសហគមន៍ យើងគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះគ្រីស្ត​តែ​មួយ​អង្គ។ គឺព្រះសហគមន៍ទាំងមូល ក្នុងឋានៈជាព្រះកាយព្រះគ្រិស្ត ដែលអធិដ្ឋាន និងថ្វាយខ្លួន ចំពោះព្រះ​ជាម្ចាស់​​ជាព្រះបិតា “ដោយព្រះគ្រីស្ត ជាមួយ​​ព្រះ​អង្គ និងក្នុងអង្គព្រះអង្គ” រួមជាមួយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធផង។ ព្រះ​​កាយ​ទាំងមូល caput et membra (ព្រះសិរសា និងអវយវៈ) អធិដ្ឋាន និងថ្វាយខ្លួន អាស្រ័យហេតុនេះហើយ បាន​ជាគេហៅអស់អ្នកដែលជាអ្នកបម្រើពិសេសក្នុង​ព្រះកាយនេះជា អ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្តផង របស់ព្រះ​សហគមន៍​ផង។ ដោយសារអ្នកទទួលការតែងតាំងជាបូជាចារ្យសម្រាប់បម្រើជាតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្ត គេអាចធ្វើ​ជាតំណាងរបស់ព្រះសហគមន៍ផងដែរ។

៣. លំដាប់ថ្នាក់ទាំងបីនៃអគ្គសញ្ញាតែងតាំង

១៥៥៤. “មានគ្រីស្តបរិស័ទខ្លះ បំពេញមុខងារបម្រើ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងព្រះសហគមន៍ តាម​​លំដាប់ថ្នាក់ផ្សេងៗ ដែលគ្រីស្តបរិស័ទតាំងពីដើមរៀងមកធ្លាប់​​​ហៅ​​​ថា អភិបាល បូជាចារ្យ និង ឧបដ្ឋាក” (LG ២៨)។ លទ្ធិនៃព្រះសហគមន៍កាតូលិក ដែលមានសម្ដែងក្នុងពិធីបុណ្យ ក្រុមមេដឹកនាំ និងរបៀបប្រតិបត្តិដ៏ស្ថិត​ស្ថេររបស់ព្រះសហគមន៍ ទទួលស្គាល់ថា យើងអាចចូលរួមចំណែកក្នុងឋានៈជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះគ្រីស្តជា​អ្នក​បម្រើបានពីរថ្នាក់ គឺឋានៈជាអភិបាល ឋានៈជាបូជាចារ្យ។ ឯលោកឧបដ្ឋាក ត្រូវជួយ និងបម្រើពួកលោក​វិញ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បានជាសព្វថ្ងៃ ពាក្យsacerdos (បូជាចារ្យ) សម្ដៅទៅលើលោកអភិបាល និងលោក​បូជាចារ្យ ប៉ុន្តែ ​មិន​សម្ដៅ​ទៅលើលោកឧបដ្ឋាកឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ លទ្ធិនៃព្រះសហគមន៍កាតូលិកបង្រៀនថា កិច្ចការ ខាងអគ្គសញ្ញា​មួយ ដែលគេហៅថា “តែងតាំង” ពោលគឺអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ធ្វើឱ្យលោកអភិបាល និងលោក បូជាចារ្យ​ចូល​រួម​ចំណែកក្នុងថ្នាក់ជាបូជាចារ្យ ហើយធ្វើឱ្យឧបដ្ឋាកចូលរួមចំណែកក្នុងថ្នាក់ជាអ្នកបម្រើ។

សូមអ្នករាល់គ្នាគោរពពួកលោកឧបដ្ឋាកដូចព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដូចអ្នករាល់គ្នាគោរពលោកអភិបាលផងដែរ ដែល​​ជា​រូប​តំណាងរបស់ព្រះបិតា ហើយសូមគោរពពួកបូជាចារ្យដូចជាព្រឹទ្ធសភារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអង្គប្រជុំ​របស់​ក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត៖ បើគ្មានពួកលោកទេ យើងមិនអាចនិយាយអំពីព្រះសហគមន៍បានឡើយ (សន្ត អ៊ីញ៉ាស នៃ​អង់ទីអូស)។

ការតែងតាំងជាអភិបាលជាអគ្គសញ្ញាតែងតាំងពេញបរិបូណ៍

១៥៥៥. “តាំងពី​ដើម​ដំបូងមក ក្នុងចំណោមមុខងារបម្រើព្រះ​សហគមន៍ ​​​មុខងារដ៏​​​សំខាន់​​​ជាង​​​គេ​​​ គឺ​មុខងារ​​ជាអភិបាល ដូចការបញ្ជូនបន្តធ្វើជាសាក្សីស្រាប់។ អស់លោក​ដែល​ទទួល​មុខងារជា​​​អភិបាលមានខ្សែ​តាំង​​ពីដើមដំបូងរៀងមកម៉្លេះ អស់លោកប្រៀបដូចជាខ្នែង​ដែល​គេផ្សាំមក បន្តពូជ​ជាគ្រីស្តទូតរហូតមក” (LG ២០)។

១៥៥៦. “ព្រះគ្រីស្តបានចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញណដ៏វិសុទ្ធ ដែលយាងមកសណ្ឋិតលើក្រុមគ្រីស្តទូត​យ៉ាង​ពិសេស​ ​​​ដើម្បីឱ្យ​អស់​​​លោកអាចបំពេញបន្ទុកដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនេះ។ រីឯក្រុម​​​គ្រីស្តទូតក៏បញ្ជូន​បន្ត​​​ព្រះអំណោ​ទាន​ខាងវិញ្ញាណនេះឱ្យ​​​សហការីរបស់អស់លោក ដោយពិធីដាក់ដៃលើគាត់ រហូតដល់មកយើងសព្វថ្ងៃ” (LG ២១)។

១៥៥៧. “មហាសន្និបាតដ៏វិសុទ្ធបង្រៀនថា ដោយអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអភិបាល អស់លោកទទួល​មុខងារ​​ជា​បូជាចារ្យយ៉ាង​​​ពេញលក្ខណៈ ។​​​ ប្រពៃណីខាងពីធីបុណ្យរបស់ព្រះសហគមន៍ និងគ្រូបាធ្យាយ​តែង​តែ​បញ្ជាក់​​ថា ពេល​លោកអភិបាល​ទទួល​​​អគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអភិបាល លោកទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យ​យ៉ាងខ្ពង់​ខ្ពស់​​បំផុត និងទទួល​មុខងារជា​បូជាចារ្យ​​​​​យ៉ាងពេញកម្រិត (summa) ” (LG ២១)។

១៥៥៨. “អគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអភិបាលផ្តល់ឱ្យលោកមានបន្ទុកណែនាំគេឱ្យបានវិសុទ្ធ ព្រមទាំង​ឱ្យ​​​លោក​មាន​​​បន្ទុក​​​បង្រៀន ​​​និងត្រួតត្រាព្រះសហគមន៍ (...) ព្រះវិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ​​ប្រទានព្រះ​អំណោយ​ទាន​ដល់​​អស់​​លោក ដោយសារ​​​ពីធីដាក់ដៃ និងដោយពាក្យ​​​ក្នុងពីធីប្រសិទ្ធពរ ព្រមទាំង​ចាក់​លក្ខណៈ​ដ៏ពិសិដ្ឋនៅក្នុង​​​លោក​​​​ទៀត​ផង។ ហេតុនេះហើយ បានជាអស់លោកអភិបាល​​​​ពិតជា​តំណាង​របស់​ព្រះគ្រីស្ត​ផ្ទាល់ ​ដែលព្រះ​អង្គ​ជា​​ព្រះ​​​បរម​​​គ្រូ​​​ ជាគង្វាល និងជាមហាបូជាចារ្យ។​​​ អស់លោកក៏​​​បំពេញមុខ​​​ងាររបស់​ព្រះអង្គដែរ (in Eius persona agant ) (LG ២១)។ “ហេតុនេះហើយ បានជាដោយសារព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ លោក​អភិបាល​​បានទៅជាព្រះបរមគ្រូដ៏ពិតប្រាកដនៃជំនឿ ជាមហាបូជាចារ្យ និងជាគង្វាល” (CD ២)។

១៥៥៩. “គ្រីស្តបរិស័ទម្នាក់ចូលក្នុង​ក្រុមអភិបាល ដោយអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអភិបាល និងដោយ​​​រួប​រួម​ជា​​​​មួយមេដឹកនាំនៃក្រុមអភិបាល ព្រមទាំង​ដោយរួបរួមជាមួយអភិបាលឯទៀតៗដែរ” (LG ២២)។ របៀបប្រតិបត្តិ ពីបុរាណកាលរបស់ព្រះសហគមន៍ ដែលធ្លាប់ហៅអភិបាលជាច្រើនឱ្យចូលរួមចំណែកក្នុងអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ជាអភិបាលថ្មីសម្ដែងលក្ខណៈនៃក្រុមអភិបាលដែលតែងតែរួបរួមជាមួយគ្នា (LG ២២)។ សព្វថ្ងៃ ដោយសារ លោកអភិបាលនៅទីក្រុងរ៉ូមជាចំណងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែលអាចមើលឃើញនៃការរួបរួមគ្នារវាងព្រះ​សហគមន៍​តាមភូមិភាគ ក្នុងព្រះសហគមន៍តែមួយ ហើយដោយសារលោកធានាសេរីភាពរបស់ព្រះសហគមន៍ទាំងអស់នោះ លោកក៏ត្រូវតែធ្វើអន្តរាគមន៍ពិសេស ដើម្បីឱ្យពិធីតែងតាំងលោកអភិបាលម្នាក់បានត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់។

១៥៦០. លោកអភិបាលម្នាក់ៗ ក្នុងឋានៈជាតំណាងព្រះគ្រីស្ត មានបន្ទុកដឹកនាំព្រះសហគមន៍ភូមិភាគ ដែលគេបានប្រគល់ឱ្យលោក ប៉ុន្តែ នៅពេលជាមួយគ្នានេះ លោករួបរួមជាមួយបងប្អូនលោកជាអភិបាល ក្នុងការ យកចិត្តទុកដាក់លើព្រះសហគមន៍ទាំងឡាយ ៖ “ទោះបីលោកអភិបាលម្នាក់ៗជាគង្វាលពិសេស សម្រាប់​​តែហ្វូងចៀមរបស់ខ្លួនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ដោយ​សារព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងលោកឱ្យបន្ត​មុខងា​រ​របស់​ក្រុមគ្រីស្តទូត លោករួមសាមគ្គីក្នុងការទទួលខុសត្រូវបេសកកម្មរបស់ព្រះសហគមន៍ដែរ” (សម្ដេចប៉ាប ពីយូសទី១២; LG ២៣; CD ៤; ៣៦; ៣៧; AG ៥; ៦; ៣៨)។

១៥៦១. អ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងទើបនឹងបរិយាយពន្យល់ថា ពិធីអរព្រះគុណ ដែលមានលោកអភិបាល​ធ្វើ​​ជា​​​អធិបតី មានអត្ថន័យយ៉ាងពិសេស គឺសម្ដែងថា ព្រះសហគមន៍រួបរួមគ្នា នៅជុំវិញអាសនៈ ក្រោមការដឹក​នាំ​របស់​​អ្នក ដែលជារូបតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្ត ជាគង្វាលដ៏ល្អ និងព្រះសិរសានៃព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ (SC ៤១; LG ២៦)។

អគ្គសញ្ញាតែងតាំងលោកបូជាចារ្យជាសហការីរបស់លោកអភិបាល

១៥៦២. “ព្រះបិតា​បាន​ប្រសិទ្ធព្រះគ្រីស្តឱ្យបាន​វិសុទ្ធ​ ហើយ​ចាត់ព្រះអង្គឱ្យ​យាងមក​ក្នុង​ពិភព​លោក​​តាម​រយៈក្រុមគ្រីស្តទូត ព្រះគ្រីស្ត​​​ក៏បានប្រោស​​​ឱ្យអស់លោកអភិបាលដែលបន្តមុខងារពី​ក្រុមគ្រីស្តទូត​មក បានវិសុទ្ធ​​​រួមជាមួយព្រះអង្គ​​​ និងទទួលបេសកកម្មរួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។ ​​​រីឯក្រុមអភិបាលវិញ អស់លោក​បាន​​បញ្ជូន​បន្ត យ៉ាងត្រឹម​​​ត្រូវនូវបន្ទុកនៃមុខងារ​​​របស់អស់លោក​​​ឱ្យគ្រីស្តបរិស័ទផ្សេងៗតទៅ​ទៀតក្នុងព្រះ​សហគមន៍ តាមកម្រិត​​​​ផ្សេង​​​ៗ” (LG ២៨)។ “ព្រះសហគមន៍បញ្ជូនបន្តមុខងារបម្រើរបស់​លោកអភិបាល​ទៅ​ដល់​លោក​បូជាចារ្យដែរ តាមកម្រិតទាបជាង។ អស់លោកត្រូវគេតែងតាំងជាក្រុមបូជាចារ្យ​ដូច្នេះ​ ដើម្បី​ទៅជា​សហការី​របស់​​ក្រុមអភិបាល ក្នុងកិច្ចបំពេញបេសកកម្មជាគ្រីស្តទូត ដែលព្រះគ្រីស្តបានផ្ញើទុកឱ្យក្រុមអភិបាល” (PO ២)។

១៥៦៣. “អស់លោកបូជាចារ្យមានមុខងារភ្ជាប់ជាមួយនឹងក្រុមលោកអភិបាល។ ហេតុនេះហើយ បានជា បូជាចារ្យចូលរួមចំណែកក្នុងអំណាចរួមរបស់ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់ ដែលព្រះអង្គសាងសង់ព្រះកាយព្រះអង្គផង ​ប្រោស​ឱ្យ​ព្រះ​កាយ​​នេះបានវិសុទ្ធ និងត្រួតត្រាព្រះកាយនេះទៀតផង។ ហេតុនេះហើយ ព្រះសហគមន៍ផ្ញើ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ ដោយសារអគ្គសញ្ញាដ៏ពិសេសមួយ គឺដោយអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ថ្វីដ្បិតអស់លោក​ត្រូវ​ទទួល​​អគ្គសញ្ញា​បង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញជាមុនសិនក៏ដោយ។ ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំងនេះ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធលាបប្រេងអភិសេក ដៅចំណាំអស់លោកឱ្យមានលក្ខណៈពិសេស គឺព្រះអង្គ​ប្រោស​ឱ្យ​អស់​លោកបានដូចព្រះគ្រីស្តជាមហាបូជាចារ្យ ដើម្បីឱ្យអស់លោកមាន​សមត្ថភាពអាច​ប្រព្រឹត្ត​កិច្ច​ក្នុង​នាម​ព្រះ​គ្រីស្ត​ផ្ទាល់​ជាព្រះសិរសា” (PO ២)។

១៥៦៤. “ទោះបី​​​​បូជាចារ្យមិន​​​ទទួលបន្ទុកពេញលេញជាបូជាចារ្យ​​​ដ៏ខ្ពង់​​​ខ្ពស់បំផុតក្តី ទោះបីបូជាចារ្យ នៅ​ពេល​​​ប្រើអំណាចស្ថិតនៅក្រោម​​​អភិបាលក្ដី ក៏បូជាចារ្យរួបរួមជាមួយ​​​លោក​​​អភិបាល​ក្នុងឋានៈ​លោកជាបូជាចារ្យ។ ដោយ​​​អស់លោកទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអ្នកបម្រើឱ្យបានដូចព្រះគ្រីស្តជា​​​មហា​បូជាចារ្យ​​​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែល​ស្ថិត​​នៅ​អស់កល្បជានិច្ច (ហប ៥,១-១០; ៧,២៤; ៩,១១-២៨) ព្រះអង្គបានប្រសិទ្ធអស់​លោក​​បូជាចារ្យ ដើម្បីឱ្យប្រកាសដំណឹងល្អ ឱ្យទៅ​​​ជាគង្វាលរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ និងគោរពបម្រើ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​​ក្នុងឋានៈ​ជាបូជាចារ្យនៃសម្ពន្ធមេត្រី​​​ថ្មីយ៉ាងពិតប្រាកដ ” (LG ២៨)។

១៥៦៥. ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំង លោកបូជាចារ្យចូលរួមចំណែកក្នុងបេសកកម្មសកល ដែលព្រះ គ្រីស្តបានប្រគល់ឱ្យក្រុមគ្រីស្តទូត។ ព្រះអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ដែលពួកលោកបានទទួលក្នុងអគ្គសញ្ញា តែងតាំងរៀបចំពួកលោក មិនគ្រាន់តែឱ្យបំពេញបេសកកម្មតូច ដែលមានកំណត់ទេ គឺបេសកកម្មសង្រ្គោះ “រហូត​ដល់ស្រុកដាច់​ស្រយាល​នៃ​ផែ​នដី” (PO ១០) “ដោយ​ត្រៀមខ្លួនអស់ពីចិត្តឱ្យទៅប្រកាសដំណឹងល្អ កន្លែង​ណាក៏បាន” (OT ២០)។

១៥៦៦. “អស់លោកបំពេញ​​​បន្ទុកដ៏ពិសិដ្ឋ​​​របស់អស់លោកយ៉ាងពិសេសក្នុងពីធីអរព្រះគុណ គឺនៅពេល​នោះ អស់​លោកប្រព្រឹត្តកិច្ចការ​​​ក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ត និងជំនួសព្រះអង្គ ហើយប្រកាសគម្រោងការដ៏អស្ចារ្យរបស់​ព្រះ​អង្គ។ អស់​លោក​​ប្រមូលពាក្យអង្វររបស់គ្រីស្តបរិស័ទឱ្យរួបរួមជាមួយ​​​សក្ការបូជានៃម្ចាស់របស់គេ។ អស់លោកធ្វើ​ឱ្យ​​សក្ការបូជាតែ​មួយ​គត់​របស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលបានបូជាព្រះជន្មទុកជា​​​យញ្ញបូជាឥត​សៅហ្មង​ថ្វាយ​ទៅព្រះបិតា​ម្តងជាការស្រេច ស្ថិតនៅកន្លែង នៅពេលអស់លោកថ្វាយអភិបូជាផង” (LG ២៨)។ អ្នកទទួល​មុខងារ​​ជាបូជាចារ្យ​សម្រាប់​បម្រើព្រះសហគមន៍ប្រមូលកម្លាំងរបស់ខ្លួនទាំងអស់ចេញពីសក្ការបូជាតែមួយនេះ (PO ២)។

១៥៦៧. “អស់លោកបូជាចារ្យជាសហការីដ៏ឈ្លាសវៃរបស់ក្រុមអភិបាល ក្នុងឋានៈជាអ្នកជួយ ​និងជា​ឧបករណ៍។ អស់លោកបូជា​​​ចារ្យបម្រើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយរួបរួមជាមួយអភិបាលរបស់​ខ្លួន ជាក្រុម​​​បូជាចារ្យ តែមួយ ដែលមានមុខងារផ្សេងៗពីគ្នា។ នៅគ្រប់កន្លែងដែលមានសហគមន៍គ្រីស្តបរិស័ទ អស់លោក​ប្រៀប​បី​​​ដូច​​​ជា​​​វត្តមាន​​​របស់លោកអភិបាល ដោយពួកលោករួមសហការជាមួយលោកអភិបាលដោយទុកចិត្ត និង​ដោយ​​មាន​​ចិត្តទូលំទូលាយ ព្រមទាំងសុខចិត្ត​​​ទទួលចំណែកនៃបន្ទុក និងចិត្តស្រឡាញ់របស់លោក។ ពួក​លោក​យក​ចិត្តទុក​ដាក់​​បម្រើ​​​គ្រីស្ត​បរិស័ទជារៀងរាល់ថ្ងៃ តាមបន្ទុក និងចិត្តស្រឡាញ់នោះ” (LG ២៨)។ ពួកបូជាចារ្យ​ត្រូវតែប្រតិបត្តិ តាមមុខងាររបស់ខ្លួន ដោយពឹងផ្អែកលើលោកអភិបាល និងដោយរួបរួមជាមួយលោក។ នៅពេល​ពួក​លោក​ទទួលការ​តែងតាំង ពួកលោកសន្យាស្តាប់បង្គាប់លោកអភិបាល ហើយនៅទីចុងក្រោយនៃពិធីបុណ្យ ពួក​លោកឱបលោកអភិបាល ជាសញ្ញាសម្គាល់បង្ហាញថា លោកអភិបាលចាត់ទុកពួកលោកដូចជាសហការី ជា​កូន ជាបងប្អូន និងជាមិត្តសម្លាញ់របស់លោក ហើយពួកគេត្រូវតែស្រលាញ់ និងស្តាប់បង្គាប់លោកវិញ។

១៥៦៨. “ដោយបូជាចារ្យទាំងអស់ទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង អស់លោកចូល​ក្នុង​ក្រុមបូជាចារ្យ ហើយក៏​ភ្ជាប់​ជាមួយគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធទុកជាបងប្អូន ដែលទទួល​អគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាបូជាចារ្យតែមួយដូចគ្នាដែរ។ អស់​លោក​​​ក៏រួមគ្នាយ៉ាងពិសេស ជាក្រុមបូជាចារ្យតែមួយគត់ ស្ថិត​ក្រោមអំណាចអភិបាលភូមិភាគដែល​អស់លោក​បម្រើ” (PO ៨)។ តាមទំនៀមទំលាប់នៃពិធីបុណ្យ បន្ទាប់ពីលោកអភិបាល ពួកលោកបូជាចារ្យដាក់ដៃលើ​បេក្ខជន នៅក្នុងពិធីតែងតាំង ដើម្បីសម្ដែងថា ពួកលោកបូជាចារ្យរួមជាមួយគ្នាជាធ្លុងតែមួយ។

អគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាឧបដ្ឋាក “ដើម្បីបម្រើ”

១៥៦៩ . “ក្នុងរចនាសម្ពន្ធនៃមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍តាមលំដាប់លំដោយ ក្រុមឧបដ្ឋាកស្ថិត​នៅកម្រិត​ទាប​​ជាងគេ​ លោកអភិបាល​​​ដាក់ដៃ​​​លើ​​​គេ ​​​“មិនមែនដើម្បីឱ្យទៅជាបូជាចារ្យទេ តែឱ្យគេបម្រើ” (LG ២៩; CD ១៥)។ ក្នុងអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាឧបដ្ឋាក មានតែលោកអភិបាល ដែលធ្វើពិធីដាក់ដៃ ដើម្បីបង្ហាញថា លោក ឧបដ្ឋាកជាប់ចំណងយ៉ាងពិសេសនឹងលោកអភិបាលក្នុងកិច្ចការនៃ “កិច្ចបម្រើ” របស់លោក (សន្ត អ៊ីប៉ូលីត)។

១៥៧០. ក្រុមឧបដ្ឋាកចូលរួមចំណែកយ៉ាងពិសេសក្នុងបេសកកម្ម និងព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរ​បស់​ព្រះ​គ្រីស្ត (LG ៤១; AA ១៦)។ អគ្គសញ្ញាតែងតាំងដៅចំណាមពួកលោក ដូចជាមានស្លាកស្នាម (“លក្ខណៈ”) ដែល​គ្មាន​​នរណា​ម្នាក់អាចលុបបំបាត់បានឡើយ ហើយដែលធ្វើឱ្យពួកលោករួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដែល​បាន​ទៅ​ជា “ឧបដ្ឋាក” គឺអ្នកបម្រើរបស់មនុស្សទាំងអស់ (មក ១០,៤៥; លក ២២,២៧; សន្ត ប៉ូលីកាប)។ ក្រុមឧ​បដ្ឋាក​មានមុខងារជួយលោកអភិបាល និងលោក​បូជាចារ្យក្នុងការ​លើកតម្កើងគម្រោងការ​ដ៏អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ជាពិសេសអភិបូជា ចែកព្រះកាយព្រះគ្រីស្ត ជួយបម្រើអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​គូ​ស្វាមី​ភរិយា ប្រកាសដំណឹងល្អ និងទេសនា ណែនាំពិធីបញ្ចុះសព និងចូលរួមក្នុងក្រុមសង្ហារៈផ្សេងៗ (LG    ២៩; SC ៣៥,៤; AG ១៦)។

១៥៧១. ចាប់តាំងពីមហាសន្និបាតទីពីរនៅវ៉ាទីកង់ ព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេសបានតែងតាំងមុខងារជា​ឧបដ្ឋាក​​​ឡើងវិញ “តាម​​​កម្រិតផ្ទាល់ និងទុកជា​មុខងារ​អចិន្ត្រៃយ៍ក្នុងរចនាសម្ពន្ធ តាមលំដាប់លំដោយ​នៃ​ព្រះ​សហគមន៍” (LG ២៩) ឯព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេសតែងតែរក្សាទុកមុខងារនេះជានិច្ច។ មុខងារជាឧបដ្ឋាក​អចិន្រៃ្តយ៍ នេះ ដែលយើងអាចប្រគល់ទៅមនុស្សប្រុសដែលមានភរិយាហើយ ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិសំខាន់សម្រាប់​ព្រះសហគមន៍។ តាមការពិត អ្នកដែលបំពេញមុខងារនេះ ពិតជាអ្នកបម្រើគេ ក្នុងកិច្ចការខាងពិធីបុណ្យ ឬក្នុងការ​ប្រកាស​​ដំណឹងល្អ ក្នុងកិច្ចការខាងសង្គម ឬកិច្ចការដែលសម្ដែងសេចក្ដីស្រលាញ់ នៅក្នុងព្រះសហគមន៍។ គួរ “ពង្រឹង​កម្លាំងបុរសទាំងនោះ ដោយធ្វើពិធីដាក់ដៃលើគេ ជាពិធីក្រុមគ្រីស្តទូតបញ្ចូនបន្តមក។ អស់លោកក៏ត្រូវរួបរួម​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធនឹងអាសនៈ ពោលគឺក្នុងអភិបូជា ដើម្បីឱ្យអស់លោកអាចបំពេញមុខងារបម្រើរបស់ខ្លួន យ៉ាង​សកម្ម​ជាង តាមព្រះជាម្ចាស់ប្រណីសន្តោសដល់អស់លោក ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាឧបដ្ឋាក” (AG ១៦)។

៤. ពិធីប្រារព្ធអគ្គសញ្ញានេះ

១៥៧២. ពិធីប្រារព្ធអគ្គសញ្ញាតែងតាំងលោកអភិបាល លោកបូជាចារ្យ ឬលោកឧបដ្ឋាកជាកិច្ចការសំខាន់​ណាស់ សម្រាប់​ព្រះ​សហគមន៍ភូមិភាគ គ្រីស្តបរិស័ទត្រូវតែបានចូលរួមឱ្យបានច្រើន។ គួរប្រារព្ធពិធីនេះ យ៉ាង​ឧឡារិក នៅថ្ងៃ​អាទិត្យ ក្នុងព្រះវិសាលវិហារ។ អគ្គសញ្ញាតែងតាំងទាំងបីរបស់លោកអភិបាល លោកបូជាចារ្យ និងលោកឧបដ្ឋាក មានរចនាសម្ព័ន្ធដូចគ្នា ហើយស្ថិតក្នុងពិធីអរព្រះគុណ។

១៥៧៣. ពិធីសំខាន់ៗ នៃអគ្គសញ្ញាតែងតាំងសម្រាប់ថ្នាក់ទាំងបី គឺលោកអភិបាលដាក់ដៃលើ ក្បាលរបស់បេក្ខជន ហើយធម៌ប្រសិទ្ធពរអង្វរព្រះជាម្ចាស់ឱ្យព្រះអង្គចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងព្រះ​អំណោយ​ទាន​ផ្សេងៗតាមមុខងាររបស់បេក្ខជន (សម្ដេងប៉ាប ពីយូស​ទី១២៖ DS ៣៨៥៨)។

១៥៧៤. ដូចអគ្គសញ្ញាឯទៀតៗ មានពិធីផ្សេងៗទៀតក្នុងពិធីលើកតម្កើង។ ពិធីនោះ ផ្លាស់ប្តូរខ្លាំងណាស់តាម ប្រពែណី​នៃពិធីបុណ្យផ្សេងៗ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែរួបរួមគ្នាក្នុង​ការ​សម្ដែង​លក្ខណៈផ្សេងៗ​នៃ​ព្រះ​​អំណោយ​ទានរបស់អគ្គសញ្ញា​នានាដែរ។ ហេតុ​នេះ ពិធី​ដើមដំបូងនៃ​​ពិធី​បុណ្យខាងបស្ចិមប្រទេស (ការណែនាំ​បេក្ខជន ការត្រាស់ហៅគាត់ សេចក្ដីផ្តើម​របស់​​លោក​​អភិបាល ការសួរ​ចម្លើយ​បេក្ខជន ពិធីអង្វរសន្តបុគ្គលទាំង​ឡាយ) បញ្ជាក់ថា យើងបានជ្រើសរើស​បេក្ខជន​​ស្រប​តាមទំនៀមទំលាប់របស់ព្រះសហគមន៍ ហើយរៀបចំពិធី​ប្រសិទ្ធ​​ពរ​យ៉ាង​ឧឡារិក។ បន្ទាប់​មក ពិធី​ផ្សេងៗ​ទៀតសម្ដែង និងបញ្ចប់ តាមរបៀបជានិមិត្តរូប នូវ​គម្រោងការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​​ដែលទើបនឹងកើតឡើង គឺសម្រាប់លោកអភិបាល និងលោក​បូជាចារ្យ ពិធី​ចាក់​​ប្រេង​​គ្រីស្មា ដែលជាសញ្ញា​សម្គាល់​​​ពិសេស​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ ដើម្បី​​​​ឱ្យមុខងាររបស់ពួកលោកបង្កើតផល ការប្រគល់ក័ណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​​​ល្អ ចិញ្ចៀន មួក និង​ដំបង​​​ឱ្យ​លោក​អភិបាល ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា លោកមានបេសកកម្ម​ប្រកាស​ព្រះ​បន្ទូល​​​របស់ព្រះជាម្ចាស់ លោក​​ស្មោះ​​ត្រង់​នឹងព្រះសហគមន៍ ដែលជាព្រះមហេសីរបស់ព្រះគ្រីស្ត លោក​ទទួល​បន្ទុក​ធ្វើ​​ជា​គង្វាល​នៃ​ហ្វូង​​ចៀមរបស់​ព្រះ​អម្ចាស់។​ យើងប្រគល់ចាន់ និងពែងទៅលោកបូជាចារ្យ ជា “តង្វាយរបស់ប្រជា​រាស្រ្ត​​ដ៏វិសុទ្ធ” ដែល​លោក​ត្រូវ​ថ្វាយ​ចំពោះ​​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ហើយយើងប្រគល់ក័ណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អដល់លោកឧបដ្ឋាក ដែល​ទើបនឹងទទួលបេសកកម្ម​ប្រកាស​​ដំណឹង​ល្អ។

៥. តើអ្នកណាអាចប្រគល់អគ្គសញ្ញានេះ?

១៥៧៥. ព្រះគ្រីស្តជ្រើសរើសក្រុមគ្រីស្តទូត ហើយ​ប្រោសពួកលោកឱ្យចូលរួមចំណែកក្នុងបេសកកម្ម និង​អំណាចរបស់ព្រះអង្គ។ ដោយគង់ខាងស្តាំព្រះបិតា ព្រះអង្គមិនបោះបង់ហ្វូងចៀមរបស់ព្រះអង្គ​ចោល​ទេ ប៉ុន្តែ រក្សា​ការពារហ្វូងចៀមនេះ ដោយសារក្រុមគ្រីស្តទូត។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គក៏នៅ​តែ​ណែ​នាំ​ហ្វូង​ចៀម​នេះ ដោយ​ចាត់​ចែងឱ្យមានគង្វាលបន្តមុខងារពីក្រុមគ្រីស្តទូតមក (MR ធម៌ប្រារព្ធរបស់ក្រុមគ្រីស្តទូត​ទី​១)។ ហេតុ​​នេះ​ហើយ បានជាព្រះគ្រីស្ត “ប្រទាន” ឱ្យអ្នកខ្លះមានមុខងារជាគ្រីស្តទូត អ្នកខ្លះ​ផ្សេង​ទៀត​ទៅ​ជា​គង្វាល (អភ ៤,១១)។ ព្រះអង្គនៅតែមានសកម្មភាពតាមរយៈលោកអភិបាល (LG ២១)។

១៥៧៦. ដោយសារអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអគ្គសញ្ញារបស់អ្នក ដែលទទួលមុខងារបម្រើតាំងពីក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត លោក​​​អភិបាលក្នុងឋានៈជាអ្នកបន្តមុខងារក្រុមគ្រីស្តទូត ត្រូវតែបញ្ជូន “ព្រះអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ” (LG ២១) “ពូជជាគ្រីស្តទូត” (LG ២០)។ លោកអភិបាល ដែលទទួលតែងតាំងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ពោលគឺដែលមាន​ខ្សែ​រយៈ​ក្នុងការបន្តដតំណែង​​តាំង​ពីសម័យក្រុមគ្រីស្តទូតមក ​មានសិទ្ធិផ្តល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំង​ទាំងបីថ្នាក់បាន​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ (DS ៧៩៤ និង ៨០២; CIC ១០១២; CCEO ៧៤៤; ៧៤៧)។

៦. តើអ្នកណាអាចទទួលអគ្គសញ្ញានេះ?

១៥៧៧. “មានតែមនុស្សប្រុស (vir ) ម្នាក់ ដែលបានជ្រមុជទឹក ដែល​អាច​ទទួល​អគ្គ​សញ្ញា​តែង​តាំង​ដ៏​វិសុទ្ធ​​បានយ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ” (CIC ១០២៤)។ ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូបានជ្រើសរើសមនុស្សប្រុស (viri ) ដើម្បី​បង្កើត​ក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត​ដប់​ពីរ​នាក់ (មក ៣,១៤-១៩; លក ៦,១២-១៦) ហើយក្រុមគ្រីស្តទូតបានធ្វើតាមព្រះអង្គ​ នៅពេល​ពួក​លោក​​បាន​ជ្រើស​រើសសហការី (១ធម ៣,៣-១៣; ២ធម ១,៦; ទត ១,៥-៩) ដើម្បីបន្តមុខងាររបស់ពួកលោក (សន្ត ក្លេម៉ង់ នៅរ៉ូម)។ ក្រុមអភិបាល ដោយមានពួកបូជាចារ្យរួមជាមួយក្នុងឋានៈជាបូជាចារ្យ ធ្វើឱ្យក្រុមគ្រីស្ត​ទូតដប់ពីររូប​មានវត្តមានសព្វថ្ងៃ រហូតដល់ព្រះគ្រីស្តយាងមកវិញ។ ព្រះសហគមន៍ទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯង​ជាប់​ទាក់​ទិននឹងជម្រើសនេះរបស់ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់។ ហេតុនេះហើយ បានជាយើងមិនអាច​ផ្តល់​អគ្គ​សញ្ញា​តែង​តាំង​ដល់មនុស្សស្រីបានឡើយ (MD ២៦-២៧; CDF)។

១៥៧៨. គ្មាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធិ ទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងឡើយ។ តាមការពិត គ្មាននរណាម្នាក់​តាំង​ខ្លួន​ឯងឱ្យបំពេញមុខងារនេះទេ គឺទាល់តែព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅ ទើបបំពេញបាន (ហប ៥,៤)។ អ្នកដែល​គិតថា ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅគាត់ឱ្យទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យ ត្រូវតែបន្ទាបខ្លួនក្រោមអំណាចរបស់ព្រះ សហគមន៍ ដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ និងដែលមានសិទ្ធិហៅនរណាម្នាក់ឱ្យទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង។ ដូចព្រះអំណោយទានផ្សេងៗទៀតដែរ អគ្គសញ្ញានេះ ជាព្រះអំណោយទានលើសអំពីកុសលកម្មរបស់ខ្លួន។

១៥៧៩. ព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេសជ្រើសរើសអស់អ្នកដែលទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង លើកលែង​តែ​ឧបដ្ឋាកអចិន្តៃ្រយ៍ ក្នុងចំណោមគ្រីស្តបរិស័ទភេទប្រុស ដែលនៅលីវ ហើយដែលមានបំណងចង់រក្សាទុក ភាព​នៅលីវ “ដើម្បីរព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ” (មថ ១៩,១២)។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅពួកគេឱ្យបូជា​ជីវិត​ទាំង​ស្រុង​​ចំពោះព្រះអម្ចាស់ និង “កិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់” (១ករ ៧,៣២) ពួកគេក៏​ថ្វាយ​ខ្លួន​ទាំង​ស្រុង​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្សលោក។ ភាពនៅលីវជាសញ្ញាសម្គាល់នៃជីវិតថ្មីនេះ ដែលអ្នកទទួលមុខងារបម្រើ​ព្រះ​​​សហគមន៍​បានថ្វាយ​ខ្លួន។ ពេលយើងទទួលភាពនៅលីវនេះ ដោយចិត្តសប្បាយរីករាយ យើងប្រកាស​ព្រះ​រាជ្យ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច​​ពន្លឺព្រះអាទិត្យបំភ្លឺមនុស្សលោកដែរ (PO ១៦)។

១៥៨០. ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបូព៌ាប្រទេស តាំងពីច្រើនសតវត្សមកហើយ គេអនុវត្តតាមវិន័យប្លែកពីគេ​មួយ៖ គេជ្រើសរើសលោកអភិបាលក្នុងចំណោមមនុស្សនៅលីវតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេអាចផ្តល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំង​ជា​ឧបដ្ឋាក និងជាបូជាចារ្យដល់មនុស្សប្រុសដែលមានភរិយារួចហើយ។ របៀបប្រតិបត្តិនេះ គេ​ចាត់ទុកថា ត្រឹម​ត្រូវ​តាំងពីយូរហើយ ពួក​បូជាចារ្យទាំងនោះ បង្កើតផលជាច្រើនចំពោះសហគមន៍របស់ពួកលោក (PO ១៦)។ ម្យ៉ាងទៀត ក្នុងព្រះសហគមន៍​ខាង​បូព៌ាប្រទេស លោកបូជាចារ្យនៅលីវមានកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយមាន​បូជាចារ្យ​ជាច្រើនស្ម័គ្រចិត្តនៅលីវ ដើម្បី​ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅបូព៌ា ដូចនៅបស្ចិមប្រទេស អ្នក​ណា​ដែល​​បាន​ទទួលអគ្គ​សញ្ញាតែង​តាំង​មិន​អាចរៀបការទៀតទេ។

៧. ផលនៃអគ្គសញ្ញាតែងតាំង

អគ្គសញ្ញាតែងតាំងមិនអាចរលុបបានទេ

១៥៨១. ដោយសារព្រះអំណោយទានពិសេសរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ អគ្គសញ្ញានេះ​ធ្វើឱ្យរួម​រស់​​ជា​មួយព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីទៅជាឧបករណ៍របស់ព្រះគ្រីស្តសម្រាប់ព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ។ ដោយសារពិធីតែងតាំង យើងអាចប្រតិបត្តិក្នុងឋានៈជាតំណាងព្រះគ្រីស្ត ជាព្រះសិរសាព្រះសហគមន៍ ក្នុងមុខងារទាំងបីរបស់ព្រះអង្គជា បូជាចារ្យ ជាព្យាការី និងជាព្រះមហាក្សត្រ។

១៥៨២. ដូចចំពោះអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក និងលាបថ្ងាស យើងចូលរួមចំណែកក្នុងមុខងាររបស់ព្រះគ្រីស្ត តែមួយដងគត់។ អគ្គសញ្ញាតែងតាំងមានលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណដែលមិនអាចរលុបបាន ហើយយើងមិនអាច​ផ្តល់​អគ្គសញ្ញានេះម្តងទៀង ឬផ្តល់អគ្គសញ្ញានេះសម្រាប់តែមួយរយៈទេ (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៧៦៧; LG ២១; ២៨; ២៩; PO ២)។

ដោយសារមូលហេតុត្រឹមត្រូវ យើងអាចរំដោះបន្ទុករបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលបានទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ អំពីភារកិច្ច និង​កិច្ចការ ដែលទាក់ទងនឹងមុខងាររបស់គេ ឬយើងអាចហាមឃាត់គេមិន​ឱ្យ​ប្រតិបត្តិតាម (CIC ២៩០-២៩៣; ១៣៣៦,១.៣.៥; ១៣៣៨,២) ប៉ុន្តែ គេមិនអាចត្រឡប់ទៅជា​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ធម្មតា (តាមន័យចំ) បានទៀតឡើយ ដ្បិតគេបានទទួលលក្ខណៈនៃអគ្គសញ្ញាជាដរាប។ ការត្រាស់ហៅ និង​បេសកកម្ម ដែលគេបានទទួលនៅថ្ងៃពិធីតែងតាំង ធ្វើឱ្យគេមានលក្ខណៈពិសេសជាអចិន្រ្តៃយ៍។

១៥៨៤. ទីបញ្ចប់ ដោយសារព្រះគ្រីស្តមានសកម្មភាព និងជួយសង្រ្គោះ តាមរយៈអ្នក​ទទួលអគ្គសញ្ញា​បម្រើ​​ព្រះ​សហគមន៍ ទោះបីអ្នកនោះមិនសមនឹងឋានៈរបស់ខ្លួនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះ​គ្រីស្ត​នៅ​តែ​មាន​សកម្មភាព​ដែរ (មហាស​ន្និ​បាត​នៅទីក្រុងត្រង់៖

DS ១៦១២; DS ១១៥៤)។ សន្ត អូគូស្តាំងបញ្ជាក់យ៉ាង​ច្បាស់​ថា៖​

ចំពោះអ្នកបម្រើក្រអឺតក្រអោង ត្រូវតែរាប់វាជាមួយនឹងមារកំណាច ប៉ុន្តែ ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះគ្រីស្ត មិនត្រូវខូចទេ ពីព្រោះអ្វីដែលហូរចេញមកពីព្រះអង្គរក្សាទុកភាពបរិសុទ្ធ អ្វីដែលឆ្លងកាត់តាមព្រះអង្គនៅតែថ្លាយង់ ហើយ​ទៅដល់ដីមានជីជាតិល្អ (...)។ តាមការពិត គុណធម៌ខាងវិញ្ញាណរបស់អគ្គសញ្ញាដូចជាពន្លឺ គឺអស់អ្នកដែល ត្រូវបំភ្លឺទទួលពន្លឺនេះយ៉ាងពេញលេញ ហើយទោះបីពន្លឺនេះឆ្លងកាត់មនុស្សកខ្វក់ក្ដី ក៏ពន្លឺនេះមិនកខ្វក់ដែរ។

ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ

១៥៨៥. ព្រះអំណោយទានពិសេសរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធចំពោះអគ្គសញ្ញានេះ គឺអ្នកទទួលមុខងារ​បម្រើរួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្តក្នុងឋានៈជាបូជាចារ្យ ជាព្រះបរមគ្រូ និងជាគង្វាល។

១៥៨៦. សម្រាប់លោកអភិបាល ព្រះអំណោយទាននេះ ជាព្រះអំណោយទានផ្តល់កម្លាំង (តាម​ធម៌​ប្រសិទ្ធ​ពរអភិបាល ក្នុងពិធីខាងបស្ចិមប្រទេស៖ “ព្រះវិញ្ញាណ ដែលប្រោសឱ្យទៅជាមេដឹកនាំ”) គឺណែនាំ និង​ការពារដោយកម្លាំង និងដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន ព្រះសហគមន៍របស់លោក ដូចជាឪពុក និងគង្វាលម្នាក់ ដោយ​ស្រលាញ់​មនុស្សទាំងអស់ជាពិសេសអ្នកក្រីក្រ អ្នកជម្ងឺ និងអស់អ្នកដែលមានតម្រូវការ (CD ១៣​ និង ១៦)។ ព្រះ​អំណោយទាននេះ ជម្រុញលោកឱ្យប្រកាសដំណឹងល្អដល់មនុស្សទាំងអស់ ឱ្យទៅជាគំរូនៃហ្វូងចៀម របស់លោក ឱ្យដើរមុខពួកគេនៅលើមាគ៌ាឆ្ពោះទៅភាពដ៏វិសុទ្ធ ដោយធ្វើជាតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យ និងយញ្ញបូជាក្នុងពិធីអរព្រះគុណ និងដោយមិនខ្លាចបូជាជីវិតសម្រាប់ចៀមរបស់ខ្លួនទេ៖

ឱព្រះបិតាដែលស្គាល់ចិត្តគំនិតអើយ! សូមប្រទានឱ្យអ្នកបម្រើ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​​ឱ្យ​ទៅ​ជា​លោកអភិបាល ឱ្យលោកណែនាំហ្វូងចៀមដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។ សូម​ឱ្យ​លោក​ធ្វើ​ជា​បូជាចារ្យ​ដ៏​ខ្ពង់​ខ្ពស់​ឥត​សៅហ្មង និង ដោយបម្រើព្រះអង្គទាំងថ្ងៃទាំងយប់។ សូម​ឱ្យ​លោកគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអង្គ និង​ថ្វាយ​​តង្វាយ​នៃព្រះសហគមន៍ដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។ ដោយសារវិញ្ញាណ​នៃ​បូជាចារ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ សូមឱ្យលោក​មាន​អំណាច​លើកលែងទោសអំពើបាប តាមការបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ សូម​ឱ្យ​លោកចែកបន្ទុកផ្សេងៗ​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ ហើយសូមឱ្យលោកស្រាយចំណងទាំងប៉ុន្មាន ដោយសារអំណាចដែលព្រះអង្គបានប្រទាន​ឱ្យ​ក្រុម​គ្រីស្ត​ទូត។ សូមឱ្យលោកជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យ ដោយសារភាព​ថ្នាក់​ថ្នម និងចិត្តបរិសុទ្ធរបស់លោក ដោយ​ថ្វាយ​​ទឹកអប់ដ៏ក្រអូបឈ្ងុយ តាមរយៈព្រះបុត្រាព្រះអង្គ គឺព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត... (សន្ត អ៊ីប៉ូលីត)។

១៥៨៧. ពាក្យអង្វរពិសេស នៅប៊ីសង់ សម្ដែងនូវព្រះអំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាបូជាចារ្យ។ ដោយដាក់ដៃ លោកអភិបាល មានប្រសាសន៍ថា៖

ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមព្រះអង្គបំពេញព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធដល់អ្នកដែលព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យលើកឡើងឱ្យមានឋានៈជាបូជាចារ្យ ដើម្បីឱ្យគេសមនឹងឈរពីមុខអាសនៈ ប្រកាស​ដំណឹង​​ល្អនៃព្រះរាជ្យព្រះអង្គ បំពេញមុខងារជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គជាសេចក្ដីពិត ថ្វាយតង្វាយ និង​យញ្ញ​​បូជាខាង​វិញ្ញាណ ជ្រមុជទឹកប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គឱ្យកើតជាថ្មី ទើបប្រជារាស្រ្តនេះ អាចចូលគាល់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ដ៏​ប្រសើរ ជាព្រះសង្រ្គោះ គឺព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ជាព្រះបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះអង្គ នៅថ្ងៃព្រះអង្គ​សោយ​រាជ្យ។ សូម​ឱ្យ​គេ​​ទទួលរង្វាន់ពីព្រះហឫទ័យសប្បុរសឥតព្រំដែនរបស់ព្រះអង្គ ចំពោះការគ្រប់គ្រង​ដ៏ស្មោះ​ត្រង់​របស់​​គេ។

១៥៨៨. ឯឧបដ្ឋាកវិញ “តាមព្រះអំណោយទាន​នៃអគ្គ​សញ្ញាតែងតាំងជាអ្នកបម្រើ គេទទួល​​​កម្លាំងបម្រើ​​​ប្រជារាស្រ្ត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយបម្រើក្នុងពិធីបុណ្យ ដោយ​ប្រកាសព្រះបន្ទូល និងដោយសម្តែង​​​សេចក្ដី​​​ស្រឡាញ់ ទាំង​រួប​រួម​ជាមួយលោកអភិបាល និងក្រុម​បូជាចារ្យរបស់លោក” (LG ២៩)។

១៥៨៩. ដោយឈ្វេងយល់អំពីព្រះអំណោយទាន និងបន្ទុកដ៏ប្រសើរបំផុតនៃមុខងារជាបូជាចារ្យ គ្រូ​បណ្ឌិតដ៏វិសុទ្ធបានយល់ឃើញឱ្យច្បាស់ថា ត្រូវកែប្រែចិត្តគំនិតជាប្រញាប់ ដើម្បី​ជីវិត​ទាំង​ស្រុង​របស់​អស់​លោក​ស្រប​​តាម​អ្នក​ដែលអគ្គសញ្ញាធ្វើឱ្យគេទៅជាអ្នកបម្រើ។ ហេតុនេះហើយ បានជាកាលនៅ​ជា​បូជាចារ្យ​វ័យ​​ក្មេង​នៅឡើយ សន្ត គ្រែគ័រ នៅណាស៊ីអង់ បន្លឺសម្លេងឡើងថា៖

ត្រូវតែបរិសុទ្ធមុននឹងចង់ឱ្យអ្នកដទៃបរិសុទ្ធ។ ត្រូវតែរៀន ដើម្បីបង្រៀន។ ត្រូវតែទៅជាពន្លឺ ដើម្បី​បំភ្លឺ។ ត្រូវ​តែ​​មក​ជិតព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឱ្យគេទៅជិតព្រះអង្គ។ ត្រូវតែវិសុទ្ធ ដើម្បីឱ្យគេវិសុទ្ធ។ ត្រូវតែ​ណែនាំ​ដោយ​​ដឹកដៃ និងជួយផ្តល់យោបល់ ដោយប្រាជ្ញា។ ខ្ញុំដឹងថា យើងជាអ្នកបម្រើរបស់អ្នកណា យើងមានកម្រិតណា ហើយអ្នកណាជាទិសដៅរបស់យើង។ ខ្ញុំស្គាល់ភាពខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងភាពទន់ខ្សោយរបស់មនុស្ស ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ស្គាល់កម្លាំងរបស់គេដែរ។ (អ្វីទៅជាបូជាចារ្យ?) លោកជាអ្នកការពារសេចក្ដីពិត លោក​ឈរ​ឡើង​ជា​មួយ​ទេវទូត លោកថ្វាយសិរីរុងរឿងជាមួយអគ្គទេវទូត លោកធ្វើឱ្យយញ្ញបូជាឡើងទៅលើអាសនៈនៃស្ថានបរមសុខ លោករួប​រួមជាមួយព្រះគ្រីស្តជាបូជាចារ្យ លោកកែលំអមនុស្សលោកឡើងវិញ លោកធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ទៅ​ជា​តំណាង​របស់​​​ព្រះ​ជាម្ចាស់​​ឡើងវិញ លោកបង្កើតគេម្តងទៀត ដើម្បីបរមលោក ទីបញ្ចប់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ប្រោស​លោក​ឱ្យ​ទៅ​ជា​ព្រះ ហើយ​​លោក​​ធ្វើឱ្យគេទៅជាព្រះដែរ ។

ឯលោកបូជាចារ្យដ៏វិសុទ្ធនៃភូមិអារ្សមានប្រសាសន៍ថា៖ “គឺលោកបូជាចារ្យ ដែលបន្តកិច្ចការនៃការ​សង្រ្គោះនៅលើ​ផែន​ដី...”។ “ប្រសិនបើយើងនឹងយល់ឱ្យច្បាស់អំពីអ្វីដែលជាបូជាចារ្យនៅលើផែនដីនេះ យើង​នឹង​ស្លាប់ មិនមែន​ដោយ​​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​​ទេ ប៉ុន្តែដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់...”។ “មុខងារជាបូជាចារ្យ ដូចជា​សេចក្ដី​​ស្រលាញ់​នៃ​ព្រះ​​ហឫទ័យ​របស់​ព្រះ​​​យេស៊ូ”។

សង្ខេប

១៥៩០. សន្តប៉ូលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកធីម៉ូថេ ជាសាវ័ករបស់លោក ថា៖ “ខ្ញុំសូមរំលឹកដាស់​តឿន​អ្នក ថា ចូរធ្វើឱ្យព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលអ្នកបានទទួល ដោយខ្ញុំដាក់ដៃលើនោះ មាន​សកម្មភាពឡើងវិញ” (២ធម ១,៦) ហើយ “ប្រសិនបើបងប្អូនណាម្នាក់ចង់បានមុខងារជាអភិបាល គាត់មាន​បំណង​បំពេញមុខងារដ៏ប្រសើរហើយ” (១ធម ៣,១)។ លោកមានប្រសាសន៍ចំពោះលោកទីតុសថា៖ “ ខ្ញុំ​ទុក​ប្អូន​ឱ្យ​នៅ​កោះ​ក្រែត‌​ ដើម្បី​ចាត់ចែង​កិច្ចការ​ដែល​នៅ​សល់​ ឱ្យ​មាន​របៀប​រៀបរយ ​និង​តែងតាំង​ព្រឹទ្ធាចារ្យ នៅ​តាម​ក្រុង​នីមួយៗ​ដូច​ខ្ញុំ​បាន​ផ្តាំ​រួច​ហើយ​” (ទត ១,៥)។

១៥៩១. ព្រះសហគមន៍ទាំងមូលជាប្រជាជនសុទ្ធតែជាបូជាចារ្យ។ ដោយសារពិធីជ្រមុជទឹក គ្រីស្តបរិស័ទ ទាំងអស់រួមចំណែកក្នុងឋានៈជាបូជាចារ្យរបស់ព្រះគ្រីស្ត។ គេហៅការចូលរួមនេះថា “គ្រីស្តបរិស័ទសុទ្ធ​តែ​ជា​បូជាចារ្យ”។ ពីលើនេះ ហើយដើម្បីបម្រើគ្រីស្តបរិស័ទទាំងនោះ មានអ្នកចូលរួមក្នុងបេសកកម្ម​របស់ព្រះគ្រីស្ត ដែលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងប្រគល់ឱ្យ មុខងារជាអ្នកបម្រើក្នុងព្រះនាម និងនៅក្នុងអង្គ​ព្រះគ្រីស្ត ​ជាព្រះ​សិរសា​ក្នុង​ចំណោមសហគមន៍។

១៥៩២.  មុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ប្លែកពីឋានៈជាបូជាចារ្យធម្មតារបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដ្បិតមុខងារនេះ ផ្តល់ អំណាចដ៏សក្ការៈដើម្បីបម្រើគ្រីស្តបរិស័ទ។ ពួកលោកមានភារកិច្ចបម្រើប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​បង្រៀន (munus docendi) ប្រារព្ធពិធីបុណ្យ  (munus liturgicum) និង​ដឹក​នាំ​ព្រះ​សហគមន៍ (munus regendi)។

១៥៩៣. តាំងពីដើមមក គេប្រគល់មុខងារឱ្យអ្នកបម្រើព្រះសហគមន៍តាមបីថ្នាក់ គឺ៖ លោកអភិបាល លោកបូជាចារ្យ និងលោកឧបដ្ឋាក។ រចនាសម្ព័ន្ធនាំអ្នកបម្រើព្រះសហគមន៍ ដែលបានតែងតាំងហើយ មិនអាចជំនួសគ្នាបាន គឺបើពុំមានអភិបាល បូជាចារ្យ និងឧបដ្ឋាកទេ យើង​មិនអាច​និយាយ​អំពី​ព្រះ​សហគមន៍​បាន​​​​ឡើយ (សន្ត អ៊ីញ៉ាស នៃអង់ទីអូស)។

១៥៩៤. លោកអភិបាលទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងពេញលក្ខណៈ ដែលបញ្ចូលលោកក្នុងក្រុម​លោកអភិបាល និងធ្វើឱ្យលោកទៅជាប្រធានដែលអាចមើលឃើញនៃព្រះសហគមន៍ពិសេស ដែលគេ ប្រគល់ឱ្យលោក។ ដោយលោកជាអ្នកបន្តមុខងារក្រុមគ្រីស្តទូត និងជាសមាជិកក្រុមលោកអភិបាល លោក​ត្រូវ​​រួមចំណែក ក្នុងការទទួលខុសត្រូវដែលមកពីក្រុមគ្រីស្តទូត និងក្នុងបេសកកម្មព្រះសហគមន៍ទាំងមូល ក្រោម​អំណាច​របស់សម្ដេចប៉ាប ជាអ្នកបន្តមុខងារអំពីលោកសិលា។

១៥៩៥. ពួកបូជាចារ្យរួមជាមួយពួកអភិបាលក្នុងឋានៈជាបូជាចារ្យ ហើយជាមួយគ្នានេះដែរ ត្រូវការ​ពួក​លោក ដើម្បីបំពេញមុខងារជាបូជាចារ្យ។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅពួកលោកឱ្យជាសហការីដ៏ ឈ្លាស​វៃ​របស់​ពួក​អភិបាល ពួកលោកបង្កើតក្រុមលោកបូជាចារ្យរួមជាមួយលោកអភិបាល ដោយមានបន្ទុក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះ​សហគមន៍ពិសេស។ ពួកលោកទទួល បន្ទុកដឹកនាំសហគមន៍មួយ ឬមុខងារ​ពិសេស​​មួយ ពីលោកអភិបាល។

១៥៩៦. ពួកឧបដ្ឋាកជាអ្នកទទួលពិធីតែងតាំង ដើម្បីបំពេញមុខងារផ្សេងៗរបស់ព្រះសហគមន៍ក្នុងការ​បម្រើ។ ពួកលោកមិនទទួលឋានៈជាបូជាចារ្យទេ ប៉ុន្តែពិធីតែងតាំងប្រគល់ឱ្យ​ពួកលោកមុខងារ​សំខាន់ៗ​ក្នុង​ការបម្រើព្រះបន្ទូល ពិធីបុណ្យ ការដឹកនាំព្រះ​សហគមន៍ និងការបម្រើអ្នកដទៃដោយក្តីស្រលាញ់ ជាមុខងារដែល​ពួកលោកត្រូវប្រតិបត្តិក្រោមអំណាចលោកអភិបាលរបស់ពួកលោក។

១៥៩៧. គេប្រគល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំងដោយដាក់ដៃ និងសេចក្ដីអធិដ្ឋានយ៉ាងឧឡារិក ដែលទូលសុំអង្វរ ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់បេក្ខជននូវព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដែលលោកត្រូវការដើម្បីបំពេញ​មុខងាររបស់ខ្លួន។ ពិធីតែងតាំងផ្តល់លក្ខណៈខាងអគ្គសញ្ញាដែលមិនអាចរលុបបានឡើយ។

១៥៩៨. ព្រះសហគមន៍ប្រគល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំងឱ្យតែបុរស (viris) ដែលបានជ្រមុជទឹក ហើយ​ដែល​ព្រះសហគមន៍ទទួលស្គាល់ថា មានសមត្ថភាពអាចបំពេញមុខងារនេះពិតប្រាកដមែន។ ព្រះ​សហគមន៍មាន​​អំណាច​ទទួលខុសត្រូវ និងមានសិទ្ធិត្រាស់ហៅនរណាម្នាក់ឱ្យទទួលពិធីតែងតាំង។

១៥៩៩. ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស គេប្រគល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំងធ្វើជាបូជាចារ្យឱ្យតែ បេក្ខជន ដែលស្ម័គ្រចិត្តនៅលីវ ហើយដែលបង្ហាញ បំណងប្រាថ្នាថា ចង់នៅលីវ ជាសាធារណៈ ដោយសារ​សេចក្ដីស្រលាញ់ចំពោះព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដើម្បីបម្រើមនុស្សលោក។

១៦០០. ពួកអភិបាលមានមុខងារប្រគល់អគ្គសញ្ញាតែងតាំងទាំងបីលំដាប់ថ្នាក់។

ប្រការទី៧៖​ ​អគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦០១. “ដោយសម្ព័ន្ធ​មេត្រីជាគូស្វាមី​ភរិយា ​បុរស​និងស្រ្តីរួមរស់​ជា​មួយ​គ្នាអស់មួយជីវិត។ លក្ខណៈ​ផ្ទាល់​នៃ​​សហគមន៍នេះ ​មានគោលដៅតម្រង់ទៅរកផលប្រយោជន៍គូស្វាមីភរិយា ការបន្តពូជ និងការអប់រំកូន។ ព្រះ​គ្រីស្ត​ជាព្រះអម្ចាស់​បាន​លើក​សម័្ពន្ធមេត្រី​រវាងគ្រីស្តបរិស័ទនេះឱ្យមានឋានៈជាអគ្គសញ្ញា” (CIC ១០៥៥,១)។​

១. អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងគម្រោងការរបស់ព្រះជាម្ចាស់

១៦០២. ព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធចាប់ផ្តើមដោយព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមនុស្សជាបុរស ជាស្រ្តី ជាតំណាងរបស់ព្រះ​ជាម្ចាស់ និង​មានលក្ខណៈដូចព្រះអង្គដែរ (កណ ១,២៦-២៧) ហើយព្រះគម្ពីរបញ្ចប់លើសុបិននិមិត្តអំពី “ពិធី​មង្គលការ​របស់​កូនចៀម” (វវ ១៩,៧.៩)។ ពីសេចក្ដីផ្ដើមរហូតដល់សេចក្ដីបញ្ចប់ ព្រះគម្ពីរថ្លៃងអំពី “គម្រោងការ​ដ៏​លាក់កំបាំង” នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ អំពីការតែងតាំង និងអត្ថន័យដែលព្រះជាម្ចាស់បាន​ប្រទានឱ្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ អំពី​ប្រភព និង​ទី​ដៅ​នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ក្នុង​អម្លុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​ការសង្រ្គោះ មានចែងទុក​នៅ​​ក្នុង​គម្ពីរថា គូស្វាមីភរិយា​បាន​​ជួបប្រទះនឹង​ការ​លំ​បាក​ផ្សេងៗដែលមកពីអំពើបាប និងបានកើតជាថ្មី “ក្នុង​អង្គ​ព្រះ​អម្ចាស់” (១ករ ៧,៣៩) គឺក្នុង​សម័្ពន្ធ​មេត្រី​ថ្មី​រវាង​​ព្រះគ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍ (អភ ៥,៣១-៣២)។

អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងការចាត់ចែងនៃការបង្កើត

១៦០៣. “គូស្វាមីភរិយា ពិតជាសហគមន៍​ដ៏ជ្រាលជ្រៅ​ម៉្យាង ដោយអ្នកទាំង​ពីររួមរស់ជាមួយគ្នា​និង​ស្រឡាញ់​​គ្នា។ ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកបង្កើត​តែង​​​តាំង​​​សហគមន៍នេះ និងប្រទានឱ្យសហគមន៍នេះ​មានវិន័យ​ផ្ទាល់” (GS ៤៨,១)។ លក្ខណៈផ្ទាល់របស់មនុស្សប្រុស និងមនុស្សស្រី មកពីព្រះហស្តរបស់ព្រះបង្កើត ហើយ​ព្រះ​​អង្គ​ត្រាស់​ហៅ​គេ​ឱ្យ​រៀបការ។ ទោះបីមានការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើន អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សមកហើយ​ក្ដី តាម​វប្បធម៌ រចនាសម្ព័ន្ធ​ក្នុង​សង្គម និងតាមអាកប្បកិរិយាខាងវិញ្ញាណផ្សេងៗយ៉ាងណាក្ដី អាពាហ៍ពិពាហ៍​មិន​សុទ្ធ​តែជាការតាក់តែងរបស់​​មនុស្ស​ទេ។ ទោះបីមានលក្ខណៈផ្សេងៗពីគ្នាក៏ដោយ ក៏យើងមិនត្រូវភ្លេចលក្ខណៈ​រួម និងជាអចិន្ត្រៃយ៍ផង​ដែរ។ ទោះ​បីជា​មនុស្ស​នៅគ្រប់ទីកន្លែង​​​មិនចាប់អារម្មណ៍ចំពោះ​កិត្តិយស​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរ​នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​​យ៉ាងណាក៏​ដោយ (GS ៤៧,២) ក៏វប្បធម៌ទាំងអស់ទទួលស្គាល់ថា អាពាហ៍ពិពាហ៍​មាន​លក្ខណៈ​ដ៏​ប្រសើរដែរ ដ្បិត “សន្តិភាព​​​​​របស់​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ និងសន្តិភាពរបស់សង្គម  ភ្ជាប់​​​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធនឹងការរីកចម្រើន​នៃ​សហគមន៍​​គូស្វាមី​ភរិយា និងរបស់សហគមន៍ក្រុមគ្រួសារ” (GS ៤៧,១)។

១៦០៤. ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតមនុស្សដោយសារសេចក្ដីស្រលាញ់ ទ្រង់ក៏បានត្រាស់ហៅគេ​ឱ្យ​ស្រលាញ់ ដែលជាការត្រាស់ហៅមូលដ្ឋានចំពោះមនុស្សគ្រប់រូបតាំងពីកំណើតមកម្ល៉េះ ដ្បិតព្រះ​ជាម្ចាស់ បានបង្កើតមនុស្សជាតំណាង និងមានលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គ (កណ ១,២៧) ដែលមានព្រះអង្គ​ផ្ទាល់​ជា​សេចក្ដី​ស្រលាញ់ (១យហ ៤,៨.១៦)។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សជាបុរស ជាស្រ្តី សេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​គេ​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញទៅមក និងដែលមិនអាចផ្តាច់បាន ក្លាយទៅជាតំណាងនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាទីបំផុត របស់ព្រះអង្គចំពោះមនុស្សលោក។ ចំពោះព្រះបង្កើត សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ល្អណាស់ ល្អប្រសើរបំផុត (កណ ១,៣១)។​ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះពរដល់សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ក្នុងគោលដៅឱ្យបង្កើតផល និងឱ្យ​បាន​សម្រេចក្នុង​ការ​ថែ​ទាំ​ពិភពលោក៖ “ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរឱ្យគេ ​គឺ​ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖​ “ចូរបង្កើត​កូន​​ចៅ​ឱ្យ​​​បាន​កើន​ច្រើន​ឡើង​ពាស​ពេញ​លើ​ផែនដី​ហើយត្រួតត្រាផែនដី” (កណ ១,២៨)។

១៦០៥. ព្រះគម្ពីរដ៏វិសុទ្ធអះអាងថា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សប្រុស និងមនុស្សស្រីដើម្បីគ្នាទៅវិញ ទៅមក៖ “បើមនុស្សប្រុសនៅតែម្នាក់ឯងដូច្នេះ មិនស្រួលទេ”។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានស្រ្តី ជា “សាច់ដែលកើតចេញ​មក​ពី​សាច់” របស់គេ ពោលគឺខ្លួនគេផ្សេងម្នាក់ទៀត មនុស្សម្នាក់ដែលមានឋានៈស្មើនឹងគេ ជិតស្និទ្ធនឹងគេជា​ទី​បំផុត ដូចជា “អ្នកជំនួយ” ជា​តំណាងរបស់ “ព្រះជាម្ចាស់ដែលយាងមកជួយយើង” (ទន ១២១,២)។ “ ‌ហេតុនេះ ​បុរស​ចាក​ចេញ​ពី​ឪពុកម្តាយ​ទៅ​​រួមរស់ជាមួយភរិយារបស់ខ្លួន ​ហើយអ្នកទាំងពីរក្លាយ​ទៅ​ជា​រូប​កាយ​តែ​មួយ” (កណ ២,១៨-២៥)។ ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់បង្ហាញថា បុរស និងស្រ្តីត្រូវរួមរស់ជាមួយគ្នា ដោយមិនអាចបំបែក​ពី​គ្នា​បាន​ឡើយ ដោយទ្រង់​រំលឹកអំពីគម្រោងការដំបូងរបស់ព្រះបង្កើត៖ “គេមិនមែនជាបុគ្គលពីរនាក់ទៀតទេ គឺជារូប​កាយ​តែមួយវិញ” (មថ ១៩,៦)។

អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្រោមអំណាចនៃអំពើបាប

១៦០៦. មនុស្សគ្រប់ៗរូបដកពិសោធន៍អំពីអំពើអាក្រក់ នៅជុំវិញខ្លួន និងនៅក្នុងខ្លួនឯងផង។ បទ​ពិសោធន៍​​នេះ ស្ថិតនៅក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងបុរស និងស្រ្តីដែរ។ តាំងពីដើមដំបូងបង្អស់ គូស្វាមីភរិយា​ឈ្លោះទាស់​ទែង​គ្នា ចង់​ធ្វើ​ជាម្ចាស់លើគ្នាទៅវិញទៅមក គ្មានភក្ដីភាពនឹងគ្នា ច្រណែនគ្នា និងអាចជំទាស់​រហូត​ដល់​ស្អប់​គ្នា និងបែកចេញពី​គ្នា​ទៀតផង។ ភាពច្របូកច្របល់នេះ អាចលេចឡើងខ្លាំង ឬតិច ជួនកាលអាចពុះពារបាន ឬមិនបាន ទៅតាមវប្បធម៌ តាមសម័យ​កាល ឬតាមបុគ្គល ប៉ុន្តែភាពច្របូកច្របល់នេះហាក់ដូចជាមានលក្ខណៈ​សកល។

១៦០៧. បើតាមជំនឿ ភាពច្របូកច្របល់នេះ ដែលយើងយល់ឃើញយ៉ាងឈឺចាប់ មិនមែនមក​ពី​លក្ចណៈ របស់បុរស និងស្រី្ត ឬពីលក្ខណៈនៃទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេទេ ប៉ុន្តែមកពីអំពើបាប ។ អំពើបាបដើម​ដំបូង​​ផ្តាច់​ទំនាក់​ទំនងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ហើយបង្កើតផលវិបាកដំបូងថា បុរស​ និងស្រ្តីដែល​ដើម​ដំបូង​រួប​រួម​ជាមួយ​គ្នា ផ្តាច់​​ទំនាក់​ទំនងរវាងគ្នានឹងគ្នា។ គេចោទប្រកាន់គ្នា (កណ​ ៣,១២) ​គេលែង​ទាក់​ទាញគ្នា (ការទាក់​ទាញ​គ្នា​ជា​ព្រះ​​អំណោយ​ទាន​ដែល​មកពីព្រះជាម្ចាស់ - កណ ២,២២) ដើម្បីធ្វើជាម្ចាស់លើ​គ្នាទៅ​វិញ​ទៅមក ហើយ​​គេ​​មាន​ចិត្ត​លោភលន់ (កណ ៣,១៦ខ)។ នៅពេលស្រ្តីមានផ្ទៃពោះ នាងសម្រាលកូនដោយឈឺចុកចាប់ ឯ​បុរស​វិញ គេ​ត្រូវ​រក​ស៊ី​ចិញ្ចឹម​ជីវិតដោយបង្ហូរញើស (កណ ៣,១៦-១៩)។

១៦០៨. ក៏ប៉ុន្តែ ទោះបីមានភាពច្របូកច្របល់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់នៅតែរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់ នៃការបង្កើត។ ដើម្បីព្យាបាលមុខរបួសនៃអំពើបាប បុរស និងស្រី្តត្រូវការជំនួយនៃ​ព្រះហឫទ័យ​ប្រណី​សន្តោស​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែលព្រះអង្គពោរពេញទៅដោយធម៌មេត្តាករុណាឥតព្រំដែន​ មិន​ដែល​បដិសេធក្នុងការ​ប្រទាន​ទេ (កណ ៣,២១)។ បើព្រះជាម្ចាស់មិនយាងមកជួយទេ បុរស និងស្រី្ត​មិនអាចរួមរស់ជាមួយគ្នា តាម​គម្រោងការ “ដើមដំបូងបង្អស់” របស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។

អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្រោមគរុកោសល្យនៃធម្មវិន័យ

១៦០៩. ព្រះជាម្ចាស់ប្រកបដោយធម៌មេត្តាករុណាមិនបានបោះបង់មនុស្សបាបចោល។ ទោះបី​ព្រះ​អង្គដាក់​ទោសអ្នកបាប ដូចជាស្រ្តីសម្រាលកូនដោយ “ឈឺចុកចាប់” (កណ ៣,១៦) ឬបុរសរកស៊ី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត “ដោយ​​បង្ហូរ​ញើស” (កណ ៣,១៩) យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ទោសទាំងអស់នោះ ដូចជា​ថ្នាំ​ព្យា​បាល​ផល​​វិបាក​នៃអំពើ​បាប​ដែរ។ ក្រោយពីមនុស្សបានធ្លាក់ខ្លួនជាអ្នកបាប អាពាហ៍ពិពាហ៍ជួយមនុស្សកុំឱ្យគិតតែពីខ្លួនឯង កុំ​ឱ្យ​គេ​ភ្លើត​ភ្លើននឹងការសប្បាយផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែឱ្យគេបើកចិត្តទូលាយចំពោះគូរបស់ខ្លួន ឱ្យគេចេះជួយគ្នា​ទៅ​វិញ​​​​ទៅ​មក ឱ្យ​គេចេះប្រគល់ខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញ​​​ទៅមក។

១៦១០. ក្រោមគរុកោសល្យនៃធម្មវិន័យចាស់ មនុស្សបានយល់ឃើញថា អាពាហ៍ពិពាហ៍​ទាម​ទារ​ឱ្យ​បុរស​មានភរិយាតែមួយ ឬស្រ្តីមានស្វាមីតែមួយ ហើយគូស្វាមីភរិយា​មិន​​អាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ។ បុព្វបុរស និងស្ដេចនៅតែអាចមានភរិយាច្រើន​ ក៏ប៉ុន្តែធម្មវិន័យ ដែលលោកម៉ូសេបានទទួល ​មានគោលដៅការពារស្រ្តី​ប្រឆាំង​​នឹងការគ្រប់គ្រងតាមអំពើចិត្តរបស់បុរស ទោះបីតាមធម្មវិន័យនេះ លោកម៉ូសេអនុញ្ញាតឱ្យបុរស​លែង​ភរិយា ដោយសារមនុស្សមាន “ចិត្តរឹងរូស” (មថ ១៩,៨; ទក ២៤,១) យ៉ាងណាក៏ដោយ។

១៦១១. ដោយឈ្វេងយល់ថា សម័្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដូចជាសេចក្ដី ស្រលាញ់តែមួយដ៏ស្មោះភក្តីរវាងគូស្វាមីភរិយា (ហស ១-៣; អស ៥៤; ៦២; យរ ២-៣; ៣១; អគ ១៦; ២៣) ពួកព្យាការីបានរៀបចំចិត្តគំនិត​របស់ប្រជាជនដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស​ឱ្យយល់កាន់តែ​ស៊ី​ជម្រៅ​​ថា បុរស​ត្រូវតែមានភរិយាតែមួយ ឬស្រ្តីមានស្វាមីតែមួយ ហើយគូស្វាមីភរិយា​មិន​​អាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ (មគ ២,១៣-១៧)។ ក័ណ្ឌគម្ពីរនាងរូថ និងលោកតូប៊ីត ផ្តល់សក្ខីភាពដ៏គួរឱ្យរំភើបអំពីអត្ថន័យ​ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់​នៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍ អំពីភក្ដីភាព និងអំពីសេចក្ដីថ្នាក់ថ្នមរបស់គូស្វាមីភរិយា។ ការបញ្ជូនបន្តតែងតែយល់ឃើញថា បទ​​ចម្រៀង​​ព្រះ​បាទ​សាឡូម៉ូន ដែលបង្ហាញអំពីសេចក្ដីស្រលាញ់របស់មនុស្សលោក ឆ្លុះបញ្ចាំងសេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​​​​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែល “មានកម្លាំងដូចសេចក្ដីស្លាប់” និងដែល “ទន្លេទាំងប៉ុន្មានពុំអាចពន្លិច” បានឡើយ (បច ៨,៦-៧)។

អាពាហ៍ពិពាហ៍នៅក្នុងអង្គព្រះអម្ចាស់

១៦១២. សម្ព័ន្ធមេត្រីជាគូស្វាមីភរិយារវាងព្រះជាម្ចាស់ និងប្រជារាស្រ្តអ៊ីស្រាអែលបានរៀបចំសម្ព័ន្ធមេត្រី​ថ្មី និងអស់កល្បជានិច្ច ដែលព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានរួបរួមម្យ៉ាងជាមួយមនុស្សជាតិទាំងស្រុង ដែលព្រះ​អង្គ​បានសង្រ្គោះ ដោយ​ប្រសូតជាមនុស្ស និងដោយបូជាព្រះជន្ម (GS ២២) ហេតុនេះ​ព្រះអង្គបានរៀបចំ “ពិធី​មង្គល​​ការ​​របស់​កូន​ចៀម” (វវ ១៩,៧.៩)។

១៦១៣. ពេលចាប់ផ្តើមជីវិតជាសាធារណៈ ព្រះយេស៊ូធ្វើសញ្ញាសម្គាល់ដំបូងរបស់ព្រះអង្គ - ដោយ​សារ​ពាក្យ​សុំរបស់ព្រះមាតា - នៅក្នុងពិធីមង្គលការមួយ (យហ ២,១-១១)។​ ព្រះសហគមន៍ចាត់ទុកថា វត្តមាន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូក្នុងពិធីមង្គលការនៅភូមិកាណាមានសារៈសំខាន់ណាស់។ ព្រះសហគមន៍យល់ឃើញថា វត្តមាននេះ បញ្ជាក់ថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាកិច្ចប្រពៃណាស់ និងប្រកាសថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ អាពាហ៍​ពិ​ពាហ៍​​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​ដ៏មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាពនៃវត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ត។

១៦១៤. ក្នុងធម៌ទេសនារបស់ព្រះអង្គ ព្រះយេស៊ូបានប្រៀនប្រដៅយ៉ាងច្បាស់នូវអត្ថន័យដំបូងនៃការ​រួប​រួម​រវាងបុរស​ និងស្រ្តី តាមព្រះហឫទ័យដើមដំបូងរបស់ព្រះបង្កើត។ លោកម៉ូសេ​អនុញ្ញាតឱ្យ​បុរសលែងភរិយា ពី​ព្រោះមនុស្សមានចិត្តរឹងរូស (មថ ១៩,៨) ប៉ុន្តែ គូស្វាមីភរិយាមិនអាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ផ្ទាល់​បានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីនេះ៖ “មនុស្សមិនត្រូវបំបាក់បំបែកគូស្រករ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំផ្គុំនោះឡើយ” (មថ ១៩,៦)។

១៦១៥. ដោយសារព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា គូស្វាមីភរិយាមិនអាចបំបែកពីគ្នាបាន មនុស្ស​ខ្លះ​​បានគិតថា ការទាមទារបែបនេះធ្វើមិនកើតឡើយ (មថ ១៩,១០)។ ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមិនបានដាក់​បន្ទុក​ធ្ងន់​ជ្រុលជាងធម៌វិន័យរបស់លលោកម៉ូសេ លើគូស្វាមីភរិយា (មថ ១១,២៩-៣០)។ ដោយព្រះអង្គយាងមករៀបចំ​ឡើង​​​​វិញសណ្តាប់ធ្នាប់នៃការបង្កើត ដែលអំពើបាបបានធ្វើឱ្យច្របូកច្របល់ ព្រះអង្គ​ប្រទានកម្លាំងផ្ទាល់ និង​ការ​​ប្រណីសន្តោស ដើម្បីឱ្យគូស្វាមីភរិយាអាចរៀបការ តាមលក្ខណៈថ្មីនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដោយ​ដើរ​តាមព្រះគ្រីស្ត ដោយលះបង់ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ និងដោយលីឈើឆ្កាងលើខ្លួនឯង (មក ៨,៣៤) គូស្វាមី​ភរិយា​នឹងអាច “យល់” (មថ ១៩,១១) អត្ថន័យដំបូងនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងប្រតិបត្តិតាម ដោយមាន​ជំនួយ​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ត។ ព្រះអំណោយទាននៃអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​នេះ ជាផល​ផ្លែ​នៃ​​ព្រះ​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ត ដែល​ជាប្រភពនៃជីវិតរបស់គ្រីស្តបិរស័ទ។

១៦១៦. គ្រីស្តទូតប៉ូលធ្វើឱ្យយើងយល់អំពីអត្ថន័យនេះ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ ចំពោះ​បងប្អូន​ដែល​​មាន​ប្រពន្ធ​វិញ‌​ ចូរ​ស្រឡាញ់​ភរិយា​ដូច​ព្រះគ្រីស្ត​បាន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​សហគមន៍​ដែរ​ ព្រះអង្គ​បូជា​ព្រះជន្ម​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់​សម្រាប់​ព្រះ​សហគមន៍​ ‌​ដើម្បី​ប្រោសឱ្យ​ព្រះ​សហគមន៍​បាន​ទៅជា​វិសុទ្ធ” (អភ ៥,២៥-២៦) ហើយ​​​លោកបន្ថែម​ភ្លាមថា៖ “‌​ហេតុនេះ​ហើយ ​បាន​ជា​បុរស​ត្រូវ​ចាកចេញ​ពី​ឪពុក​ម្ដាយ​ ទៅ​រួមរស់​ជាមួយ​ភរិយា​របស់​ខ្លួន​ ហើយ​អ្នក​ទាំងពីរ​នឹង​បាន​ទៅជា​រូបកាយ​តែមួយ ‌​​គម្រោងការ​ដ៏​លាក់​កំបាំង​នេះ​ មាន​អត្ថន័យជ្រាល​ជ្រៅ​ណាស់‌​ ខ្ញុំ​និយាយ​សេចក្ដី​​នេះ​សម្ដៅ​លើ​ព្រះគ្រីស្ត​ និង​ព្រះ​សហគមន៍​តែ​ប៉ុណ្ណោះ” (អភ ៥,៣១-៣២)។

១៦១៧. សេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយារវាងព្រះគ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍ដៅចំណាម​ជីវិត​ទាំង​ស្រុង​របស់​​គ្រីស្ត​បរិស័ទ។ ពិធីជ្រមុជទឹក ដែលបញ្ចូលក្នុងប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាអាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យ​នៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ស្រេចទៅហើយ ហាក់ដូចជាពិធីជម្រះឱ្យបានស្អាតបរិសុទ្ធ មុននឹងពិធីជប់លៀងនៃពិធីមង្គលការ ដែល​ជាពិធី​អរ​ព្រះ​គុណ។ ឯអាពា​ហ៍ពិពាហ៍របស់គ្រីស្តបរិស័ទទៅជាសញ្ញាសម្គាល់ដ៏មានប្រសិទ្ធភាព និងទៅជា​អគ្គ​​សញ្ញា​នៃ​សម័្ពន្ធ​មេត្រីរវាងព្រះគ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍។ ដោយសារអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្រីស្តបរិស័ទសម្ដៅ និង​​ផ្តល់​ការ ប្រណី​សន្តោស​ អាពាហ៍​ពិពាហ៍​នេះ ជាអគ្គសញ្ញាដ៏ពិតប្រាកដនៃសម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មី (DS ១៨០០; CIC ១០៥៥,២)។

ព្រហ្មចារិយភាពដើម្បីព្រះរាជ្យ

១៦១៨. ព្រះគ្រីស្តជាស្នូលនៃការរស់នៅរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ។ ចំណងជាមួយព្រះអង្គ​សំខាន់ជាងចំណង​ឯ​ទៀតៗ ដូចជាចំណងជាមួយក្រុមគ្រួសារ ឬចំណងនៅក្នុងសង្គម (លក ១៤,២៦; មក ១០,២៨-៣១)។ ចាប់​តាំង​ពីព្រះសហគមន៍ដើមដំបូង មានបុរស និងស្រ្តី មិនព្រមរៀបការ ដើម្បីដើរតាមកូនចៀមនៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំង​អស់ (វវ ១៤,៤) ដើម្បីខ្វល់ខ្វាយនឹងព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីបានគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអង្គ (១ករ ៧,៣២) និង​ដើម្បី​រត់​ទៅ​​ទទួល​ព្រះ​ស្វាមី (មថ ២៥,៦)។ ព្រះគ្រីស្តផ្ទាល់អញ្ជើញអ្នកខ្លះឱ្យដើរតាមព្រះអង្គ តាម​របៀប​រស់​នៅ​បែប​នេះ ដែលព្រះអង្គនៅតែជាគំរូ៖

អ្នក​ខ្លះ​មិន​អាច​រៀប​ការ​បាន តាំងពី​កំណើត​មក។​‌ អ្នកខ្លះ​ទៀត​មិន​អាច​រៀប​ការ​បាន​ មក​ពី​ត្រូវ​គេ​ក្រៀវ។‌​ រី​ឯ​​​អ្នកខ្លះ​ទៀត​មិន​រៀបការ​ មកពី​យល់​ដល់​ព្រះ​រាជ្យ​នៃ​ស្ថាន​បរម​សុខ។​ ‌អ្នក​ណា​មាន​ប្រាជ្ញា‌‌‌​ ចូរ​យក​ពាក្យ​នេះ​ទៅ​រិះ​គិត​​ឱ្យ​​យល់​ចុះ​! (មថ ១៩,១២)។

១៦១៩. ព្រហ្មចារិយភាព ដើម្បីព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ មកពីព្រះអំណោយទាននៃពិធីជ្រមុជទឹក ជា​សញ្ញា​​សម្គាល់ដ៏មានឫទ្ធានុភាព ដែលបង្ហាញថា ចំណងជាមួយព្រះគ្រីស្តសំខាន់លើសអ្វីៗទាំងអស់។ ព្រហ្មចារី​ទន្ធឹង​រង់ចាំឱ្យព្រះអង្គយាងមកវិញ និងជាសញ្ញាសម្គាល់រំលឹកថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងលោកនេះ​ចេះ​តែ​កន្លង​ផុត​​ទៅហើយ (មក ១២,២៥; ១ករ ៧,៣១)។

១៦២០. ទាំងអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍ ទាំងព្រហ្មចារិយភាពដើម្បីព្រះរាជ្យ មកពីព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់។ គឺ​ព្រះ​អង្គនេះហើយ ដែលផ្តល់អត្ថន័យដល់កិច្ចការទាំងពីរនោះ និងប្រទានការប្រណីសន្តោសជាចាំបាច់ ដើម្បីអាច​ប្រតិបត្តិតាម​ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ (មថ ១៩,៣-១២)។ ការលើកតម្លៃនៃព្រហ្មចារិយភាពដើម្បីព្រះរាជ្យ (LG ៤២; PC ១២; OT ១០) និងអត្ថន័យនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍តាមគ្រីស្តសាសនាមិនអាចបំបែកពីគ្នាបាន និងបំពេញ​គ្នា​ទៅវិញទៅមក៖

បើយើងប្រមាថអាពាហ៍ពិពាហ៍ យើងក៏បញ្ចុះតម្លៃនៃសិរីរុងរឿងរបស់ព្រហ្មចារិយភាពដែរ។ បើ​យើង​លើក​តម្កើងអាពាហ៍ពិពាហ៍ យើងក៏លើកកិត្តិយសនៃព្រហ្មចារិយភាពដែរ (...) ដ្បិតអ្វីដែលហាក់ដូចជាល្អបើប្រៀប​ធៀប​នឹង​សេចក្ដី​អាក្រក់ មិនអាចទៅជាសេចក្ដីល្អពេញលក្ខណៈឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលល្អជាងសេចក្ដីល្អដែលមិនអាច​ប្រកែកបាន ជាសេចក្ដីល្អតែម្តង (សន្ត យ៉ូហាន គ្រីសូស្តូម; FC ១៦)។

២. ការប្រារព្ធពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦២១. ក្នុងពិធីនៃបស្ចិមប្រទេស ជាធម្មតា គ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកពីរនាក់រៀបការក្នុងពេលថ្វាយអភិបូជា ដ៏វិសុទ្ធ ដ្បិតអគ្គសញ្ញាទាំងអស់ភ្ជាប់ចំណងនឹងបុណ្យចម្លងរបស់ព្រះគ្រីស្ត (SC ៦១)។​ ពិធីនឹករលឹកនៃ​សម្ព័ន្ធ​មេត្រី​ថ្មី ដែលព្រះគ្រីស្តបានរួបរួមជាដរាបជាមួយព្រះសហគមន៍ ជាព្រះមហេសីដ៏ជាទីស្រលាញ់របស់ព្រះអង្គ សម្រេច​ក្នុងពិធីអរព្រះគុណ។ ព្រះអង្គក៏បានបូជាព្រះជន្មដើម្បីព្រះមហេសីនេះ (LG ៦)។ ដូច្នេះហើយ បានជា គូស្វាមីភរិយាគួរចងសម្ព័ន្ធមេត្រីប្រគល់ខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយថ្វាយខ្លួនទាំងស្រុង រួមជាមួយ​នឹង​សក្ការ​បូជារ​បស់​ព្រះ​គ្រីស្តចំពោះព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ ដែលមានវត្តមានក្នុងអភិបូជា ហើយដោយ​ទទួល​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​លោហិត​ព្រះគ្រីស្ត ដើម្បីឱ្យពួកគេ “ធ្វើជារូបកាយតែមួយ” ក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត (១ករ ១០,១៧)។

១៦២២. “ដោយសារពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាកិច្ចការខាងអគ្គសញ្ញា ដែលធ្វើឱ្យបានវិសុទ្ធ ពិ​ធី​នេះ (...) ត្រូវតែត្រឹមត្រូវ សមរម្យ និងត្រូវបង្កើតផល” (FC ៦៧)។ ដូច្នេះ គូដណ្តឹងគួររៀបចំខ្លួនប្រារព្ធពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដោយទទួលអគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស។

១៦២៣. ក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស ជាធម្មតា យើងចាត់ទុក គូស្វាមីភរិយា ក្នុងឋានៈជាអ្នក បម្រើព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះគ្រីស្ត ផ្តល់អគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយ សម្ដែងចំពោះព្រះសហគមន៍ថា ពួកគេយល់ព្រមរៀបការជាមួយគ្នា។ ក្នុងពិធីបុណ្យខាងបូព៌ាប្រទេស ក្រោយ​ពី​បាន​ទទួល​ពាក្យសន្យារបស់​គូ​ស្វាមី​ភរិយា អ្នកបម្រើនៃអគ្គសញ្ញា (ដែលគេហៅថា “ពិធីអភិសេក”) ជាលោក​បូជាចារ្យ ឬ​លោក​អភិបាល អភិសេកស្វាមី និងភរិយា​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ជាសញ្ញាសម្គាល់ថា ពួកគេបាន​ចង​សម្ព័ន្ធ​មេត្រី។

១៦២៤. ក្នុងពិធីបុណ្យផ្សេងៗ មានសេចក្ដីអធិដ្ឋាន និងពាក្យអង្វរជាច្រើន​ឱ្យ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រោស​ប្រទាន​ព្រះ​ហឫទ័យប្រណីសន្តោស និងប្រទានព្រះពរដល់គូស្វាមីភរិយាថ្មី ជាពិសេសដល់ភរិយា។ ក្នុងពាក្យ​អង្វរ​​នៃ​អគ្គ​សញ្ញានេះ គូស្វាមីភរិយាទទួលព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ ដូចជាការរួបរួមពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រលាញ់​រវាង​​ព្រះ​គ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍ (អភ ៥,៣២)។ ព្រះវិញ្ញាណជាត្រានៃសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់គេ ជាប្រភព​​ឥតរីងស្ងួត​នៃ​​សេចក្ដី​ស្រលាញ់របស់គេ ជាកម្លាំងដើម្បីឱ្យគេនៅភក្ដីនឹងគ្នាជានិច្ច។

៣. ការយល់ព្រមឱ្យរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦២៥. គូស្រករនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាបុរសម្នាក់ និងជាស្រ្តីម្នាក់ ដែលបានជ្រមុជទឹក មានសេរីភាពក្នុង​ការ​​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយដែលបង្ហាញថា ពួកគេយល់ព្រមរៀបការជាមួយគ្នា។ “មានសេរីភាព” មាន​ន័យ​ថា៖

• គ្មានការបង្ខិតបង្ខំ
• គ្មានច្បាប់ធម្មជាតិ ឬច្បាប់របស់ព្រះសហគមន៍រារាំងគេមិនឱ្យរៀបការឡើយ។

១៦២៦. ព្រះសហគមន៍ចាត់ទុកថា គូស្វាមីភរិយាត្រូវតែយល់ព្រមរៀបការជាមួយគ្នា។ ការយល់ព្រម​នេះ ជាផ្នែកដ៏ចាំបាច់ដែល “បង្កើតអាពាហ៍ពិពាហ៍” (CIC ១០៥៧,១)។ ប្រសិនបើគូស្រករមិនយល់ព្រមទេ គ្មាន​អាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ។

១៦២៧. “ពេលគូស្វាមីភរិយាប្រគល់ខ្លួនទៅវិញទៅមក និងទទួលគ្នាទៅវិញទៅមក អ្នកទាំងពីរ​ពិត​ជា​ប្រព្រឹត្ត​​កិច្ច​​​មួយ​​​. ដែលមាន​​​លក្ខណៈ​​​មនុស្សជាតិ​​​សុទ្ធសាធ” (GS ៤៨,១; CIC ១០៥៧,២)៖  “បងយក​អូន​ធ្វើ​ជា​​ភរិយាបង - អូនយកបងធ្វើជាស្វាមីអូន” (OcM ៤៥)។​ ពេលអ្នកទាំងពីរ “ធ្វើជារូបកាយតែមួយ” (កណ ២,២៤; មក ១០,៨; អភ ៥,៣១) ពួកគេបំពេញពាក្យសន្យានេះ ដែលចងគូស្វាមីភរិយាជាមួយគ្នា។

១៦២៨. គូស្រករម្នាក់ៗត្រូវមានបំណងរៀបការជាមួយគ្នា ដោយគ្មានអំពើហិង្សា ឬការបំភ័យ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ណា​មួយ​ពីខាងក្រៅឡើយ (CIC ១១០៣)។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចជំនួសគូស្រករបាន (CIC ១០៥៧,១)។ បើ​គ្មាន​​សេរីភាព​នេះទេ អាពាហ៍ពិពាហ៍មិនត្រឹមត្រូវឡើយ។

១៦២៩. ហេតុនេះហើយ បានជា (ឬដោយសារមូលហេតុផ្សេងទៀត ដែលធ្វើឱ្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ដូច​ជា​មិន​បាន​កើត​ឡើង (CIC ១០៩៥-១១០៧) ក្រោយពីតុលាការរបស់​ព្រះសហគមន៍  ដែល​មាន​សមត្ថកិច្ច​ បាន​ពិនិត្យ​​ពិច័យ​​ស្ថានការណ៍ ព្រះសហគមន៍អាចសម្រេចថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ “គ្មានតម្លៃ” ពោលគឺអាពាហ៍ពិពាហ៍មិន​ដែល​បាន​កើត​ឡើង។ ក្នុងករណីនេះ គូស្រករមានសេរីភាពរៀបការ។ ប៉ុន្តែ បើពួកគេ​បាន​រួប​រួម​ជាមួយគ្នា ឬជាមួយនរណា​ម្នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ពីមុនមក ពួកគេត្រូវគោរពភារកិច្ចដែលមកពីការរួបរួមនេះ (CIC ១០៧១)។

១៦៣០. លោកបូជាចារ្យ (ឬលោកឧបដ្ឋាក) ដែលចូលរួមក្នុងពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ទទួលពាក្យសន្យារបស់​គូស្វាមីភរិយា ក្នុងនាមព្រះសហគមន៍ និងប្រទានព្រះពររបស់ព្រះសហគមន៍។ វត្តមានរបស់អ្នកបម្រើព្រះ​សហគមន៍ (និងរបស់សាក្សីផងដែរ) សម្ដែងឱ្យមើលឃើញថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ជារឿងដែលទាក់ទងនឹង​ព្រះ សហគមន៍។

១៦៣១. ហេតុនេះហើយ បានជាធម្មតា ព្រះសហគមន៍សុំ​ឱ្យគ្រីស្ត​បរិស័ទ​រៀប​ការ​តាម​ពិធី​បុណ្យ​ខាង​ព្រះ​សហគមន៍ (មហាសន្និបាតនៅទៅក្រុងត្រង់៖ DS ១៨១៣-១៨១៦; CIC ១១០៨)។ មូលហេតុ​ជា​ច្រើន​ពន្យល់​ឆន្ទះនេះ៖

• អគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាកិច្ចការនៃពិធីបុណ្យ។ ហេតុនេះហើយ បានជាគួរប្រារព្ធពិធីអាពាហ៍​ពិពាហ៍​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យសាធារណៈរបស់ព្រះសហគមន៍
• អាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបញ្ចូលក្នុងordo (ក្រុម) នៃព្រះសហគមន៍ បង្កើតសិទិ្ធ និងភារកិច្ចក្នុងព្រះសហគមន៍ រវាង គូស្វាមីភរិយា និងចំពោះកូនៗផងដែរ
• ដោយសារអាពាហ៍ពិពាហ៍ជារបៀបរស់នៅក្នុងព្រះសហគមន៍ ត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីអាពាហ៍ពិពាហ៍ (ទើបចាំបាច់ ត្រូវតែមានសាក្សី)
• លក្ខណៈជាសាធារណៈនៃការយល់ព្រមជាកិច្ចការពារនូវពាក្យសន្យានេះ ដែលគូស្វាមីភរិយាបាន​ផ្តល់​ឱ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក និងជួយគេឱ្យនៅស្មោះត្រង់នឹងពាក្យ​សន្យានេះ​ដែរ។

១៦៣២. គូស្វាមីភរិយាត្រូវតែត្រៀមខ្លួនមុននឹងរៀបការ​ ដើម្បីឱ្យពួកគេមានសេរីភាព និងទទួលវ​ខុស​ត្រូវចុះកិច្ចសន្យារវាងគ្នានឹងគ្នា ហើយ​ដើម្បី​ឱ្យសម្ព័ន្ធមេត្រី​មាន​គ្រឹះ​ដ៏រឹងមាំដែលមាន​លក្ខណៈជា​មនុស្ស​សុទ្ធ​សាធ និងដែលមកពីគ្រីស្តសាសនាផង ៖

យកតម្រាប់មាតាបិតាជាគំរូ ប្រតិបត្តិតាមការប្រៀនប្រដៅរបស់លោក និងក្រុមគ្រួសារ​ជាផ្លូវដ៏ពិសេស​នៃ​ការ​ត្រៀមនេះ។

• តួនាទីរបស់ពួកគង្វាល និងសហគមន៍របស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលជា “ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់” ​ចាំ​បាច់​ត្រូវតែបញ្ជូនបន្តឧត្តមគតិអំពីអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងក្រុមគ្រួសារ ដែលមានលក្ខណៈជាមនុស្សសុទ្ធសាធ និងដែល​មក​ពីគ្រីស្តសាសនាផង (CIC ១០៦៣) ជាពិសេសនៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ យុវជនជាច្រើនមានបទពិសោធន៍ថា ក្រុម​​គ្រួសារបែកបាក់គ្នា មិនអាចបញ្ជូនបន្តឧត្តមគតិនោះបានឡើយ៖
• ត្រូវបង្ហាត់យុវជន​​​ឱ្យទាន់​​​ពេលវេលា និងតាមតម្រូវការ អំពីកិត្តិយសដ៏ថ្លៃថ្នូរនៃសេចក្តី​ស្នេហាជា​គូ​ស្វាមី​ភរិយា អំពីតួនាទី និងអំពី​​​ការអនុវត្តផងដែរ។​​​ ដូច្នេះ យុវជន ដែលទទួលការអប់រំអំពីព្រហ្មចរិយធម៌ ដល់​ពេលកំណត់ គេអាច​​​រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ រស់នៅជាគូស្វាមីភរិយា ក្រោយពីបានរស់នៅ​យ៉ាង​ថ្លៃថ្នូរ​តាំង​ពី​ពេល​ភ្ជាប់​ពាក្យមក (GS ៤៩,៣)។

អាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិក នឹងគ្រីស្តបរិស័ទនិកាយផ្សេង - អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​គ្រីស្ត​បរិស័ទកាតូលិក និងអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ

១៦៣៣. ក្នុងប្រទេសជាច្រើន គ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកច្រើនរៀបការជាមួយគ្រីស្តបរិស័ទខាងនិកាយផ្សេង ។ គូ​ស្វាមី​​ភរិយា និងពួកគង្វាលត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់នឹងស្ថានភាពនេះ ជាពិសេសនៅពេលដែលគ្រិស្តបិរស័ទកាតូលិក​​​​​​​​​​រៀប​ការ​ជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ ។

១៦៣៤. ទោះបីគូស្វាមីភរិយាកាន់និកាយផ្សេងពីគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេអាចរៀបការបាន បើ​​គេ​ចែក​រំលែក​នូវ​​​អ្វីៗ​ដែលម្នាក់ៗបានទទួលក្នុងសហគមន៍របស់ខ្លួន ហើយបើគេរៀនពីគ្នាទៅវិញទៅ​មក​​​​​​​​អំពី​របៀបដែលរៀងៗ​ខ្លួន​​​ជា​​​​គ្រីស្ត​​​បរិស័ទផងដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវយល់ខុសអំពីការលំបាកផ្សេងៗដែលកើតឡើង នៅពេល​ដែល​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​​កាតូលិក​រៀបការជាមួយគ្រីស្តបរិស័ទខាងនិកាយផ្សេងទៀតដែរ។ ការលំបាកនោះ មកពី​ព្រះ​សហគមន៍​​មិន​ទាន់​​បាន​ដោះស្រាយការបាក់បែករវាងគ្រីស្តបរិស័ទនៅឡើយ។ គូស្វាមីភរិយាអាច​ទទួល​វិនាដកម្ម​នៃ​​ការបាក់​បែក​រវាង​​គ្រីស្ត​បរិស័ទក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់គេផ្ទាល់។ នៅពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកម្នាក់រៀបការ​ជាមួយអ្នក​ដែល​​​មិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ ការលំបាកនោះអាចកាន់តែដុនដាបទៅ។ គំនិតផ្សេងគ្នាអំពីជំនឿ អំពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬ​គំនិតខាង​សាសនាផ្សេងគ្នា អាចបង្កើតភាពតាន់តឹងក្នុងការរស់នៅជាគូស្វាមីភរិយា ជា​ពិសេសចំពោះ​ការ​អប់​រំ​​​ កូនៗ​។ ពេលនោះ គូ​ស្វាមី​​​​ភរិយា​អាចចាញ់ការល្បួង មិនខ្វល់ខ្វាយនឹងសាសនាឡើយ។

១៦៣៥. តាមច្បាប់ព្រះសហគមន៍ខាងបស្ចិមប្រទេស នៅពេលគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិករៀបការជាមួយគ្រីស្តបរិស័ទ​និកាយផ្សេង គេត្រូវការការអនុញ្ញាតជាក់លាក់ ពីអាជ្ញាធរព្រះសហគមន៍ (CIC ១១២៤)។ នៅពេលដែល​គ្រីស្ត​​បិរស័ទកាតូលិករៀបការជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ គេត្រូវឱ្យ​មាន​​​ការលើកលែង​ជាក់លាក់ ដើម្បីឱ្យអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រឹមត្រូវ (CIC ១០៨៦)។ ព្រះសហគមន៍ផ្តល់ការអនុញ្ញាត ឬការលើក​លែង​នោះ លុះត្រាតែភាគីទាំងពីរស្គាល់ និងមិនទាត់ចោលគោលដៅ និងលក្ខណៈ​សំខាន់ៗនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយ​​​ភាគី​កាតូលិកសុខចិត្តទទួលភារកិច្ចផ្តល់ពិធីជ្រមុជទឹកឱ្យកូនៗ និងអប់រំពួកគេក្នុងព្រះសហគមន៍កាតូលិក (CIC ១១២៥)។

១៦៣៦. ក្នុងតំបន់ជាច្រើន ដោយសារក្រុមអន្តរនិកាយ នៅពេលគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិករៀបការ​ជាមួយ​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​ខាង​និកាយផ្សេង សហគមន៍គ្រីស្តបរិស័ទបានចាត់ចែងឱ្យមានក្រុមរួម ដែលមានមុខងារជួយ​គូស្វាមី​ភរិយា​ឱ្យ​​​​​​រ​ស់​នៅតាមស្ថានភាពពិសេសរបស់គេក្រោមពន្លឺនៃជំនឿ ហើយដើម្បីជួយពុះពារភាពតាន​តឹង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​​​កើតមក​​ពីភារកិច្ចរបស់គូស្វាមីភរិយាចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក និងចំពោះសហគមន៍របស់គេ។ ក្រុមនោះ ក៏ត្រូវ​លើក​​ទឹក​ចិត្តគូស្វាមីភរិយាឱ្យគោរពគ្នាទៅវិញទៅមកទោះបីគេខុសប្លែកពីគ្នាក៏ដោយ។

១៦៣៧. ក្នុងពេលដែលគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិករៀបការជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ ស្វាមី​កាតូលិក​មាន​មុខងារ​ពិសេស៖ “ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រោស​ស្វាមី​ដែល​មិន​ជឿ​ឱ្យ​បាន​វិសុទ្ធ​ដោយសារ​ភរិយា​ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រោស​​ភរិយា​ដែល​មិន​ជឿ​ឱ្យ​បាន​វិសុទ្ធ​ ​ក៏​ដោយសារ​ស្វាមី​ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ​នោះ​ដែរ” (១ករ ៧,១៤)។ បើព្រះ​ជាម្ចាស់​ ដែលប្រោសអ្នកមិនជឿឱ្យបានវិសុទ្ធ ប្រោសគេឱ្យស្ម័គ្រចិត្តកែប្រែចិត្តគំនិតជឿលើគ្រីស្តសាសនា គូ​​ស្រករ​ដែ​លជឿ និងព្រះសហគមន៍ពិតជាត្រេកអរណាស់។ គូស្រករដែលស្រលាញ់គ្នាដោយស្មោះ ដែល​ប្រតិបត្តិគុណធម៌ខាងក្រុមគ្រួសារ ដោយចិត្តសុភាពរាបសា និងដោយអំណត់ និងដែលអធិដ្ឋាន អាចរៀប​ចំ​គូ​ស្រករ​ដែលមិនជឿឱ្យទទួលព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសដើម្បីកែប្រែចិត្តគំនិត។

៤. ផលនៃអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦៣៨. “ដោយសារគូស្វាមីភរិយារៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍យ៉ាងត្រឹមត្រូវ ជាចំណង ដែលចងពួកគេ ជានិច្ច​និរន្តរ៍តរៀងទៅ។ ម្យ៉ាងទៀត ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍តាមគ្រីស្តសាសនា ព្រះជាម្ចាស់ពង្រឹងកម្លាំង និងដូចជា​ញែក​គូ​ស្វាមី​ភរិយា ដោយសារអគ្គ​សញ្ញាពិសេស ដើម្បីបំពេញភារកិច្ច និងរបៀរស់នៅយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ” (CIC ១១៣៤)។

ចំណងនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦៣៩. ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ចងពាក្យសន្យា ដែលគូស្វាមីភរិយាប្រគល់ខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក និង​ទទួល​ពីគ្នា​ទៅ​​វិញ​ទៅ​មក (មក ១០,៩)។ “ស្ថាប័នម៉្យាងកើតមកពីសម្ព័ន្ធមេត្រីរវាងពួកគេ គឺ​​​អាពាហ៍ពិពាហ៍​​​ដែល​ធម្មវិន័យ​របស់​​​ព្រះជាម្ចាស់​​​បញ្ជាក់ ហើយសូម្បីតែសង្គមមនុស្សក៏ទទួលស្គាល់ដែរ” (GS  ៤៨,១)។ សម្ព័ន្ធ​មេត្រី​រវាង​គូស្វាមី​ភរិយាត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយមនុស្សលោក៖ “ព្រះហឫទ័យ​ស្រលាញ់​​របស់​​ព្រះ​ជាម្ចាស់បានលើកយក​​​សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិត​ប្រាកដរបស់គូស្វាមីភរិយាឱ្យចូលរួមជាមួយ” (GS     ៤៨​,​​២​)​។​

១៦៤០. ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ចាត់ចែងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដូច្នេះហើយ ទើបគ្រីស្តបរិស័ទ​ដែល​បាន​រៀប​ការ  និងបានរួមបវេណីរួចហើយ មិនអាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ។ ចំណងនេះ ដែលចេញ​មកពីកិច្ចការដ៏​សេរី​របស់​​គូ​ស្វាមី​​ភរិយា ដែលបានរួមបវេណីហើយ មិនអាចដកហូតវិញបាន ហើយបង្កើតសម្ព័ន្ធមេត្រី ដែល​ព្រះ​ហឫទ័យ​​ភក្ដី​​​ភាព​​របស់ព្រះជាម្ចាស់ធានា។ ព្រះសហគមន៍ពុំមានអំណាចសម្រេចប្រឆាំងនឹងការចាត់ចែង​នៃព្រះ​ប្រាជ្ញា​​ញ្ញាណ​​​​របស់ព្រះជាម្ចាស់នេះបានឡើយ (CIC ១១៤១)។

ព្រះអំណោយាទាននៃអគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍

១៦៤១. “តាមរបៀរស់នៅរបស់ខ្លួន និងតាមឋានៈរបស់ខ្លួន គ្រីស្តបរិស័ទជាគូស្វាមីភរិយា ទទួ​ល​ព្រះ​អំ​ណោយ​​​ទាន​​​ផ្ទាល់ក្នុងប្រជារាស្រ្តរបស់​ព្រះជាម្ចាស់” (LG ១១)។ ព្រះអំណោយទានពិសេស​នៃអគ្គ​សញ្ញា​អាពា​ហ៍ពិពាហ៍​នេះ មានគោលដៅកែលំអសេចក្ដីស្រលាញ់រវាងគូស្វាមីភរិយាឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរ និងជួយ​គេ​ឱ្យ​​រួមរស់ជាមួយគ្នា ដោយ​​មិន​បំបែកពីគ្នា។ ដោយសារព្រះអំណោយទាននេះ “គូស្វាមីភរិយា​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​​មកឱ្យ​ទៅជា​ជន​ដ៏​វិសុទ្ធ តាមការ​រស់នៅជាគូស្វាមីភរិយា ដោយបង្កើតកូន ​​​និងអប់រំពួកវា” (LG ១១)។

១៦៤២. ព្រះគ្រីស្តជាប្រភពនៃព្រះអំណោយទាននេះ ។ “​​​កាលពីដើម​​​ ព្រះជាម្ចាស់​ចង​សម្ព័ន្ធ​មេត្រី​ប្រកប​ដោយ​ព្រះហឫទ័យស្រឡាញ់ ​​​និងមានចិត្តភក្តី​ជាមួយ​​​ប្រជារាស្រ្តព្រះអង្គយ៉ាងណា សព្វថ្ងៃព្រះសង្គ្រោះ​​​របស់​មនុស្ស​​​​​​​​​​លោក​ជាព្រះស្វាមីនៃព្រះសហគមន៍​​​ ក៏យាងម​​កជួប​​​គូស្វាមីភរិយាជាគ្រីស្តបរិស័ទដោយ​​​សារ​​​អគ្គ​​​សញ្ញា​​​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​​យ៉ាងនោះដែរ” (GS  ៤៨,២)។ ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយពួកគេ ប្រទានកម្លាំងឱ្យពួក​គេដើរ​តាម​ព្រះអង្គ ដោយ​លី​ឈើឆ្កាងលើខ្លួនឯង ទ្រង់ឱ្យគេងើបឡើងវិញក្រោយពីបានជំពប់ដួល ឱ្យគេលើកលែង​ទោស​ឱ្យគ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ឱ្យគេជួយរំលែកទុក្ខធុរៈគ្នាទៅវិញទៅមក (កាឡ ៦,២) ឱ្យគេ “គោរព​ចុះ​ចូល​គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយ​កោត​ខ្លាចព្រះគ្រីស្ត” (អភ ៥,២១) និងឱ្យគេស្រលាញ់គ្នាទៅវិញទៅ​មក ដោយ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់ហួសពី​ធម្មជាតិ ចេះថ្នាក់ថ្នមគ្នា និងបង្កើតផល។ ក្នុងក្ដីអំណរដែលមកពីសេចក្ដីស្រលាញ់ និងពី​ជីវិ​ត​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​​គេ ព្រះ​អង្គប្រទានឱ្យគេស្គាល់រសជាតិ​ទុក​ជា​មុន​នៃ​ពិធី​មង្គល​ការ​នៃ​កូន​ចៀម ​នៅ​ក្នុង​​លោក​នេះរួច​ហើយ៖

តើខ្ញុំនឹងយកកម្លាំងចេញមកពីណា ដើម្បីរៀបរាប់យ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីសុភមង្គលនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ តាមព្រះ សហគមន៍ ដែលតង្វាយបញ្ជាក់ ដែលពិធីថ្វាយព្រះពរចង? ពួកទេវទូតប្រកាស ហើយព្រះបិតាដែលគង់​នៅស្ថាន​បរម​សុខ​​បញ្ជាក់សុភមង្គលនេះ (...)។ គូស្វាមីភរិយាជាគ្រីស្តបរិស័ទ ដែលរួបរួមគ្នាក្នុងសេចក្ដីសង្ឃឹមតែមួយ ក្នុង​បំណង​​ប្រាថ្នាតែមួយ ក្នុងវិន័យតែមួយ ក្នុងកិច្ចបម្រើតែមួយ ពិតជាល្អប្រសើរណាស់! ទាំងពីរនាក់ជាបុត្រធីតា​របស់​ព្រះ​​បិតា​​តែ​មួយ ជាអ្នក​បម្រើ​របស់ម្ចាស់តែមួយ។ គ្មានអ្វីបំបែកគេ ទាំងផ្លូវចិត្ត ទាំងផ្លូវកាយ ផ្ទុយទៅវិញ គេ​ពិត​ជា​បុគ្គល​​​ពីរ​នាក់ក្នុងរូបកាយតែមួយ។ នៅទីណារូបកាយមានតែមួយ នៅទីនោះមានចិត្តតែមួយដែរ (លោក ទែរទូលីយ៉ាំង; FC ១៣)។

៥. សិទ្ធិ និងភារកិច្ចនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយា

១៦៤៣. “ផ្នែកទាំងអស់នៃបុគ្គលម្នាក់ - រូបកាយនិងសភាវគតិ អារម្មណ៍និងមនោសញ្ចេតនា វិញ្ញាណ​និង​ឆន្ទៈ - ត្របាញ់ចូលគ្នាជាសេចក្ដីស្រលាញ់របស់គូស្វាមីភរិយា។ សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ តម្រង់ឱ្យ​គូស្វាមីភរិយា​ទៅ​​ជា​បុគ្គល​តែ​ម្នាក់ ដោយរួបរួមជាមួយគ្នាមិនគ្រាន់តែខាងផ្លូវកាយទេ ជាពិសេសដោយមាន​ចិត្តគំនិតតែមួយ។ សេចក្ដី​​ស្រលាញ់​នេះ ទាមទារឱ្យគូស្វាមីភរិយាប្រគល់ខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកជានិច្ចនិរន្តរ៍ ដោយមិនអាច​បំបែក​ពី​គ្នា​បាន​ឡើយ និងដោយមានចិត្តភក្ដី និងដោយបង្កើតផលផ្លែ ។ សេចក្ដីស្រលាញ់នេះ មានលក្ខណៈ​របស់​​សេចក្ដី​​ស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយាខាងធម្មជាតិ ប៉ុន្តែ មានអត្ថន័យថ្មី ដែលមិនត្រឹមតែបន្សុទ្ធ និងពង្រឹង​លក្ខណៈ​​នោះ​ទេ ថែម​ទាំងលើកលក្ខណៈនោះរហូតដល់ទៅជាឧត្តមគតិរបស់គ្រីស្តសាសនាផ្ទាល់” (FC ១៣)។

គូស្វាមីភរិយារួមជាមួយគ្នា ដោយមិនអាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ

១៦៤៤. សេចក្ដីស្រលាញ់របស់គូស្វាមីភរិយាទាមទារឱ្យសហគមន៍របស់គេរួមជាមួយគ្នា ដោយមិន​អាច​បំបែក​ពីគ្នាបានឡើយ៖ “គេមិនមែនជាបុគ្គលពីរនាក់ទៀតទេ គឺជារូបកាយតែមួយវិញ” (មថ ១៩,៦)។ “ព្រះ​ជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅគេឱ្យរីកចម្រើនជានិច្ច ក្នុងការរួបរួមជាមួយគ្នា ដោយគោរពពាក្យសន្យា​នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ ក្នុង​​​ជីវិ​ត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ គឺប្រគល់ខ្លួនទាំងស្រុងចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក” (FC ១៩)។ ការរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត​ដែល​ផ្តល់​អគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍បញ្ជាក់ បន្សុទ្ធ និងបំពេញការរួបរួមនេះ ដែលមាន​លក្ខណៈជាមនុស្សសុទ្ធ​សាធ។ ការ​រស់នៅដោយមានជំនឿតែមួយ និងការទទួលពិធីអរព្រះគុណរួមជាមួយគ្នា​ពង្រឹង​ការរួបរួម​ជាមួយ​គ្នា​នេះ។

១៦៤៥. “ពេលគូស្វាមីភរិយាស្នេហាគ្នាយ៉ាងពេញលក្ខណៈ នោះបុរស​​​​​​និងស្រ្តីមាន​​​កិត្តិយសថ្លៃថ្នូរ និង​មាន​​ឋានៈ​ស្មើ​គ្នា។​​​ សមភាពនេះ បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ត្រូវមាន​​​គូ​​​ស្រករតែមួយគត់​ដូច​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បញ្ជាក់ស្រាប់ហើយ” (GS ៤៩,២)។ បើបុរសមានភរិយាច្រើន ឬស្រ្តីមានស្វាមីច្រើន គេប្រឆាំងនឹងកិត្តិយស ដ៏ថ្លៃថ្នូរស្មើគ្នានេះ និងសេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភតិយាដែលមានតែមួយចំពោះគ្នា (FC ១៩)។

ភក្តីភាពនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយា

១៦៤៦. សេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយទាមទារឱ្យគូស្វាមីភរិយាមានចិត្តភក្ដី ដែលមិនអាចរំលោភ​បាន​ឡើយ ដ្បិតពួកគេប្រគល់ខ្លួនចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ សេចក្ដីស្រលាញ់មានជាស្ថាពរ មិនអាចបញ្ចប់​បាន​ឡើយ។ “គេ​​​ដឹងខ្លួនថា គេរួបរួមគ្នាដោយចិត្តថ្លើមតែមួយ និងរួបរួម​​​គ្នាកាន់​​​តែជិតស្និទ្ធ​​​ ដោយប្រគល់ខ្លួនទៅវិញ​​​ទៅ​មក ដោយ​រួមបវេណី និងទាមទារឱ្យគូស្វាមីភរិយា មានចិត្តភក្តីទាំងស្រុង មិនអាចបំបែក​​​បានឡើយ” (GS ៤៨,១)។

១៦៤៧. មូលហេតុដ៏សំខាន់នៃការទាមទារនេះ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហឫទ័យស្មោះស្ម័គ្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់​ចំពោះ​​សម័្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ឬរបស់ព្រះគ្រីស្តចំពោះព្រះសហគមន៍ព្រះអង្គ។ ដោយសារអគ្គសញ្ញា​អាពាហ៍​ពិពាហ៍ គូស្វាមីភរិយាអាចធ្វើជាតំណាង និងអាចផ្ដល់សក្ខីភាពចំពោះភក្ដីភាពនេះ។ ដោយសារអគ្គសញ្ញា អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលមិនអាចរំលាយបាន ទទួលអត្ថន័យថ្មី និងស៊ីជម្រៅបំផុត។

១៦៤៨. ប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះគិតថា យើងមិនអាចរួមរស់ជាមួយម្នាក់ផ្សេងទៀត​អស់​មួយ​ជីវិត​បាន​ឡើយ។ ហេតុ​នេះហើយ បានជាត្រូវតែប្រកាសដំណឹងល្អថា ព្រះជាម្ចាស់ស្រលាញ់យើង​ដោយ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ជា​ស្ថាពរ ដែលមិនអាចដកហូតបានឡើយ។ គូស្វាមីភរិយាទទួលចំណែកក្នុងសេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ដែលជួយ​ទ្រទ្រង់​គេ ហើយបើគេនៅភក្ដីនឹងគ្នា គេអាចធ្វើជាសាក្សីនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ដ៏ស្មោះស្ម័គ្រ​របស់ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន។ ព្រះ​សហគមន៍​គួរគាំទ្រ និងដឹងគុណចំពោះគូស្វាមីភរិយា ដែលផ្តល់សក្ខីភាពអំពីសេចក្ដីស្រលាញ់នេះ ជា​រឿយៗ​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​លំបាក (ដោយមាន​ព្រះ​ហឫទ័យ​ប្រណីសន្តោស​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ជួយគេផង) (FC ២០)។

១៦៤៩. ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏មានអ្នកខ្លះដែរ ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែលមិនអាចរស់នៅជាមួយគ្នា ក្រោយពី បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រួច បណ្តាលមកអំពីមូលហេតុផ្សេងៗ។ ក្នុងករណីនោះ ព្រះសហគមន៍អនុញ្ញាតឱ្យ​ស្វាមី​​ភរិយាបែកគ្នា ដោយរាងកាយ និងលែងរស់នៅជាមួយគ្នា។ ស្វាមីភរិយានៅតែជាប្តីប្រពន្ធចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក៏ប៉ុន្តែមិនអាចរៀបការម្តងទៀតទេ។ ក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកនេះ មានតែការសម្រុះសម្រួលគ្នាទេ ទើបជា ដំ​ណោះស្រាយដ៏ប្រសើរ ប្រសិនជាអាចធ្វើទៅរួច។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅព្រះសហគមន៍ឱ្យរួមចំណែកជាមួយ អ្នកទាំងអស់នោះ ដើម្បីឱ្យពួកគេរស់នៅក្នុងសភាពជាគ្រីស្តបរិស័ទ មានភក្តីភាពចំពោះចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដែលមិនអាចបំបែកចេញពីគ្នា។

១៦៥០. សព្វថ្ងៃនេះ មានគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកក្នុងប្រទេសជាច្រើន ដែលលែងលះគ្នា ហើយដែល​រៀប​អាពា​ហ៍ពិពា​ហ៍ម្តង​ទៀត តាមច្បាប់រដ្ឋបវេណី។ ព្រះសហគមន៍នៅតែប្រកាន់​តាមព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូ​គ្រីស្ត​ថា៖ “ប្រសិន​​បើ​ស្វាមី​​ណា​លែង​ភរិយា‌​ ហើយ​ទៅ​រៀប​ការ​នឹង​ស្ត្រី​ម្នាក់​ទៀត‌​ ស្វាមី​នោះ​បាន​ផិត​ក្បត់​ភរិយា​របស់​​ខ្លួន។​ រីឯ​ភរិយា​​ណា​​ដែល​​លែង​ស្វាមី​ ហើយ​ទៅ​រៀប​ការ​នឹង​បុរស​ម្នាក់​ទៀត​ ‌‌ស្ត្រីនោះ​ក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិត​ក្បត់​​ដែរ” (មក ១០,១១-១២) ដូច្នេះ បើអាពាហ៍ពិពាហ៍ដំបូងត្រឹមត្រូវ ​ព្រះ​សហគមន៍ក៏មិនអាចទទួល​ស្គាល់ចំណង​អាពាហ៍​​ពិពាហ៍​​ថ្មីទេ។ ប្រសិន​បើអ្នកដែលបានលែងលះគ្នា ហើយទៅរៀបការម្តងទៀតតាមច្បាប់រដ្ឋបវេណី នោះពួក​គេ​ស្ថិត​នៅក្នុងស្ថាន ភាពដែលផ្ទុយនឹងវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ហេតុនេះហើយ ពួកគេ​មិនអាចទទួលព្រះ​កាយ​ព្រះ​លោហិត​ព្រះគ្រី​ស្ត ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះទេ។ ដូចគ្រានេះដែរ  ពួកគេមិនអាចទ​ទួល​ភារកិច្ច​ណាមួយ​ក្នុង​ព្រះ​សហគមន៍បានឡើយ។ ព្រះសហគមន៍អាចផ្តល់អគ្គសញ្ញាលើកលែងទោស ទាល់តែអ្នកទាំងអស់​នោះ​សោក​ស្តាយ​​បានរំលោភបំពានលើ សញ្ញាសម្គាល់នៃសម័្ពន្ធមេត្រី និងភក្តីភាពចំពោះព្រះគ្រីស្ត ហើយប្តេជ្ញាថា នឹងរស់នៅ​ដោយ​មិនរួមរ័ក្សជាមួយគ្នាជា ដាច់ខាត។

១៦៥១. ចំពោះគ្រីស្តបរិស័ទ ដែលរស់នៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ហើយនៅតែរក្សាជំនឿ និងមានបំណងអប់រំកូនៗ ទៅតាមគ្រីស្តសាសនា ពួកបូជាចារ្យ និងសហគមន៍ទាំងមូលត្រូវតែបង្ហាញនូវការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើពួកគេ កុំ ឱ្យពួកគេយល់ថា ពួកគេបែកចេញពីព្រះសហគមន៍ ដែលពួកគេអាច និងត្រូវរួមចំណែក ក្នុងឋានៈជាអ្នកដែល​បានជ្រមុជទឹក៖

ត្រូវអញ្ជើញពួកគេមកស្តាប់ព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ ចូលរួមថ្វាយអភិបូជា ព្យាយាមអធិដ្ឋានជានិច្ច ចូលរួម ធ្វើវិភាគទាន និងចូលរួមក្នុងសកម្មភាពព្រះសហគមន៍ក្នុងការរកយុត្តិធម៌ អប់រំកូនៗតាមគ្រីស្តសាសនា សោក​ស្តាយអំពើបាបរបស់ខ្លួន និងអង្វរព្រះហឫទ័យប្រណីសន្តោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ (FC ៨៤)។

ត្រូវតែយល់ព្រមបន្តពូជ (សមិទ្ធិផល)

១៦៥២. “លក្ខណៈនៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍និងលក្ខណៈនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់គូស្វាមីភរិយា តម្រង់ទិសទៅ​រក​ការ​​​​​បន្តពូជ និងទៅឱ្យការអប់រំកូន ដែលហាក់ដូចជាគោលដៅដ៏កំពូល​​​នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ជាគូស្វាមីភរិយា” (GS ៤៨,១)៖

កូនៗជាអំណោយទានដ៏​​​ប្រសើរ​​​បំផុតនៃការរួមរស់ជាគូស្វាមីភរិយា ហើយក៏ជួយផ្តល់សេចក្តីសុខ​ដល់​ឪពុក​ម្តាយ​យ៉ាងខ្លាំង​​​ដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល​​​ដោយផ្ទាល់ព្រះអង្គថា “បើ​មនុស្សប្រុសនៅតែឯង ​មិនស្រួល​ទេ ” (កណ ២,​​​១៨)​​​។​​​ តាំងពីដើមរៀងមក ព្រះ​​​អង្គ​​​បង្កើតមនុស្សជាបុរសនិងជាស្រ្តី (មថ ១៩,៤) ព្រះអង្គក៏សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យឱ្យមនុស្សទទួល​​​ចំណែក​​​ពិសេស​​​ក្នុងកិច្ចបង្កើតរបស់ព្រះអង្គ ហេតុនេះហើយបានជា​​​ព្រះអង្គប្រទានព​រ​ឱ្យ​បុរសនិង​​​ស្រ្តី​​​ថា៖ “ចូរបង្កើតកូនចៅ​ឱ្យបាន​កើន​ច្រើន​ឡើង” (កណ ១,២៨)។​​​ ដូច្នេះ ស្នេហាដ៏ពិតប្រាកដ តាម​​ការយល់​​​ឃើញ​​​យ៉ាង​​​ត្រឹមត្រូវ ដូចរចនាសម្ពន្ធនៃ​​​ក្រុមគ្រួសារដែលហូរមកពីស្នេហានោះ​​​ ក៏តម្រង់ទៅជួយ​ឱ្យ​គូ​​​​ស្វាមីភរិយា​​​មាន​​​ចិត្ត​​​ទូលាយ​​​សហការជាមួយព្រះហឫទ័យស្រឡាញ់របស់ព្រះបង្កើត និងរបស់ព្រះសង្រ្គោះ គឺព្រះ​អង្គ​មាន​​​បំណង​​​ចង់ពង្រីក​​​មហាគ្រួសារ​​​របស់ព្រះអង្គ និងឱ្យមហាគ្រួសារនោះកាន់តែប្រសើរឡើងៗ ដោយ​សារ​ពួកគេ (GS ៥០,១)។

១៦៥៣. ផលនៃសេចក្ដីស្រលាញ់ជាគូស្វាមីភរិយាលាតសន្ធឹងដល់ផលនៃជីវិតខាងសីលធម៌ ជីវិតខាង​វិញ្ញាណ និងការស់នៅហួសធម្មជាតិ ដែលឪពុកម្តាយបញ្ជូនបន្តដល់កូនៗរបស់គេ ដោយសារការអប់រំ។ ឪពុក​ម្តាយ​ជា​គ្រូអប់រំដំបូង និងសំខាន់ជាងគេ នៃកូនៗ (GE ៣)។ តាមអត្ថន័យនេះ មុខងារ​សំខាន់ជាង​គេ​របស់​គូស្វាមីភរិយា និងក្រុមគ្រួសារ គឺបម្រើជីវិត (FC ២៨)។

១៦៥៤. គូស្វាមីភរិយា ដែលព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រោសប្រទានឱ្យមានកូន អាចមានការរស់នៅជាគូ ស្វាមីភរិយាពោរពេញដោយអត្ថន័យ តាមលក្ខណៈជាមនុស្សសុទ្ធសាធផង និងតាមគ្រីស្តសាសនាផងដែរ។ ពួក គេអាចបង្កើតផលផ្លែបានច្រើន ដោយស្រលាញ់ និងជួយអ្នកដទៃ និងដោយសុខចិត្តលះបង់ខ្លួនឯងផងដែរ។

៦. ក្រុមគ្រួសារជាព្រះសហគមន៍ដ៏តូចមួយ

១៦៥៥. ព្រះគ្រីស្តសព្វព្រះហឫទ័យប្រសូត និងចម្រើនឡើងក្នុងចំណោមក្រុមគ្រួសារដ៏វិសុទ្ធរបស់លោក យ៉ូសែប និងនាងម៉ារី។ ព្រះសហគមន៍ជា “ក្រុមគ្រួសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់”។ តាំងពីដើមដំបូង អស់អ្នក “រួបរួមជា​មួយក្រុមគ្រួសារ” របស់ពួកគេ ដែលបានទៅជាអ្នកជឿ (កក ១៨,៨) ជាស្នូលនៃព្រះសហគមន៍។ នៅពេលដែល​ពួក​​គេកែប្រែចិត្តគំនិត ពួកគេប៉ងប្រាថ្នាឱ្យ “ក្រុមគ្រួសារ” ទាំងអស់របស់ពួកគេទទួលការសង្រ្គោះផងដែរ (កក ១៦,៣១ និង ១១,១៤)។ ក្រុមគ្រួសារដែលបានទៅជាអ្នកជឿដូចជាកោះដ៏តូចៗនៃរបៀបរស់នៅជាគ្រីស្តបរិស័ទ​ក្នុង​ចំណោមមនុស្សលោកដែលមិនជឿ។

១៦៥៦. សព្វថ្ងៃនេះ ក្នុងលោកដែលមិនស្គាល់ជំនឿ ឬជូនកាលដែលប្រឆាំងនឹងជំនឿ ក្រុមគ្រួសារជាអ្នក​ជឿមានសារៈសំខាន់ណាស់ ដូចជាក្រុមតូចៗដែលមានជំនឿដ៏រស់រវើក និងដែលបំភ្លឺមនុស្សលោក។ ហេតុនេះ​ហើយ បានជាតាមពាក្យបុរាណមួយ មហាសន្និបាតវ៉ាទីកង់ទីពីរហៅក្រុមគ្រួសារ Ecclesia domestica (ព្រះ​សហគមន៍​ដ៏តូច) (LG ១១; FC ២១) ។ “ឪពុកម្តាយជាអ្នក​ប្រកាស​​ជំនឿមុនគេដល់កូនរបស់ខ្លួន​​​​​​ដោយពាក្យ​សម្តី និង​​​ដោយ​​​ធ្វើជាគំរូដល់កូន (​...)។ ឪពុកម្តាយបម្រើព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រាស់ហៅកូនម្នាក់ៗ ឱ្យ​​បំពេញ​មុខងារ​​របស់​ខ្លួន ជា​ពិសេសត្រាស់ហៅឱ្យទៅជា​​​បូជាចារ្យ” (LG ១១)។

១៦៥៧. ឪពុកម្តាយ កូនៗ និងសមាជិកទាំងអស់របស់ក្រុមគ្រួសារបំពេញមុខងារ​ជាបូជាចារ្យ​ដែល​មក​ពី​អគ្គ​សញ្ញាជ្រមុជទឹក តាមរបៀបយ៉ាងពិសេស “ដោយ​ទទួលអគ្គសញ្ញានានា ដោយអធិដ្ឋាន ដោយអរព្រះគុណ ដោយរស់នៅ​​​យ៉ាងវិសុទ្ធទុកជាសក្ខីភាព ដោយលះបង់ និងដោយប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងសកម្មដែរ” (LG ១០)។ ដូច្នេះ ក្រុមគ្រួសារដូចជាសាលារៀនខាងគ្រីស្តសាសនាដើមដំបូង និងដូចជា “សាលាអប់រំមនុស្ស​ឱ្យ​រីកចម្រើន” (GS ៥២,១)។ នៅទីនេះ យើងរៀនឱ្យមានចិត្តព្យាយាម អំពីអំណរដែលបានមកពីការងារ អំពីសេចក្ដីស្រលាញ់ដូចជាបងប្អូន អំពីការលើកលែងទោស ទោះជាត្រូវតែលើកលែងទោសម្តងទៀត ហើយជា​ពិសេសយើងរៀនលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដោយអធិដ្ឋាន និងបូជាជីវិត។

១៦៥៨. ​ត្រូវតែនឹករលឹកដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅតែម្នាក់ឯង  ដោយសារល័ក្ខខ័ណ្ឌនៃការរស់នៅរបស់​គេ​ - ជារឿយៗផ្ទុយនឹងឆន្ទៈរបស់ខ្លួន - ដែលនៅជិតស្និទ្ធនឹងព្រះយេស៊ូ ហើយដែលព្រះសហគមន៍ ជាពិសេស​ពួក​​គង្វាលគួរយកចិត្តទុកដាក់ជាប្រញាប់។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មនុស្សជាច្រើនគ្មានក្រុមគ្រួសារ ជូនកាលដោយសារ ជីវភាពក្រីក្រ។ អ្នកខ្លះរស់នៅតាមដំណឹងល្អ ដោយបម្រើព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកដទៃ​ និងគួរឱ្យ​យក​តម្រាប់​តាម។ ត្រូវតែបើកទ្វារនៃ “ព្រះសហគមន៍ដ៏តូច” និងមហាគ្រួសារដែលជាព្រះសហគមន៍ ឱ្យ​ពួក​គេ​ទាំង​អស់​គ្នា។ “គ្មាននរណាម្នាក់ពុំមានក្រុមគ្រួសារនៅក្នុងលោកនេះទេ។ ព្រះសហគមន៍ជាផ្ទះ និងជាក្រុមគ្រួសារ​របស់​មនុស្ស​ទាំងអស់ ពិសេសអស់អ្នកដែល “នឿយហត់ និងមានបន្ទុកធ្ងន់” (មថ ១១,២៨)” (FC ៨៥)។

សង្ខេប

១៦៥៩. សន្តប៉ូលមានប្រសាសន៍ថា​៖ “ ចំពោះ​បងប្អូន​ដែល​មាន​ប្រពន្ធ​វិញ‌​ ចូរ​ស្រឡាញ់​ភរិយា​ ដូច​ព្រះគ្រីស្ត​បាន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​សហគមន៍​ដែរ (...)‌​​ គម្រោងការ​ដ៏​លាក់​កំបាំង​នេះ​ មាន​អត្ថន័យ​ជ្រៅ​ណាស់‌​ ខ្ញុំ​និយាយ​សេចក្ដី​នេះ​សំដៅ​លើ​ព្រះគ្រីស្ត​ និង​ព្រះ​សហគមន៍​តែ​ប៉ុណ្ណោះ” (អភ ៥,២៥.៣២)។

១៦៦០. ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកបង្កើតសម្ព័ន្ធមេត្រីជាគូស្វាមីភរិយា ដោយមានបុរស និងស្រ្តីធ្វើជា​សហគមន៍​​ដ៏ជិតស្និទ្ធ ដោយអ្នកទាំង​ពីររួមរស់ជាមួយគ្នា​និង​ស្រឡាញ់​​គ្នា ហើយទ្រង់បានប្រទានវិន័យនេះឱ្យសហគមន៍​នេះផ្ទាល់។  លក្ខណៈ​​​សហគមន៍នេះ ​មានគោលដៅតម្រង់ទៅរកផលប្រយោជន៍គូស្វាមីភរិយា ក្នុងការ​បន្ត​ពូជ និង​​ការអប់រំកូន។ ព្រះ​គ្រីស្ត​ជាព្រះអម្ចាស់​បាន​លើក​សម័្ពន្ធមេត្រី​រវាងគ្រីស្តបរិស័ទនេះ​ឱ្យ​មាន​ឋានៈ​ជា​អគ្គ​សញ្ញា (GS ៤៨,១; CIC ១០៥៥,១)។

១៦៦១. អគ្គសញ្ញាអាពាហ៍ពិពាហ៍សម្ដៅទៅលើការរួបរួមរវាងព្រះគ្រីស្ត និងព្រះសហគមន៍។ អគ្គសញ្ញា នេះ ផ្តល់ឱ្យគូស្វាមីភរិយាអាចស្រលាញ់គ្នា ដូចព្រះគ្រីស្តបានស្រលាញ់ព្រះសហគមន៍ផងដែរ។ ព្រះ​អំណោយទាននៃអគ្គសញ្ញានេះធ្វើឱ្យសេចក្ដីស្រលាញ់រវាងគូស្វាមីភរិយាកាន់តែប្រសើរៗ ពង្រឹងឯកភាពរបស់​គេ ដែលមិនអាចរលាយបាន និងធ្វើឱ្យគេទៅជាជនដ៏វិសុទ្ធនៅលើផ្លូវនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (មហាសន្និបាត​នៅ​ទៅ​ក្រុងត្រង់៖ DS ១៧៩៩)។

១៦៦២. អាពាហ៍ពិពាហ៍កើតឡើងនៅពេលដែលគូស្រករទាំងពីរយល់ព្រមរៀបការ ពោលគឺគេមាន​បំណង​ចង់ ប្រគល់គ្នាទៅវិញទៅមកជាស្ថាពរ ក្នុងគោលដៅចង​សម្ព័ន្ធមេត្រីពោរពេញ​ដោយ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ដ៏​ស្មោះ​ដែលបង្កើតផល។

១៦៦៣. ដោយសារអាពាហ៍ពិពាហ៍ចាត់ចែងគូស្រករឱ្យមានលក្ខណៈរស់នៅជាសាធារណៈក្នុងព្រះ​សហគមន៍ គួរប្រាព្ធពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាសាធារណៈ ដូចពិធីបុណ្យ ចំពោះមុខលោកបូជាចារ្យ (ឬសាក្សីពិត ប្រាកដរបស់ព្រះសហគមន៍) សាក្សី និងអង្គប្រជុំគ្រីស្តបរិស័ទ។

១៦៦៤. ដើម្បីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ គូស្រករត្រូវតែរួមឯកភាព​ និងយល់ព្រមឱ្យបន្តពួជ។ ម្យ៉ាងទៀត អាពាហ៍ពិពាហ៍មិនអាចរលាយបានដែរ។ ការមានភរិយា (ឬស្វាមី) ជាច្រើនប្រឆាំងនឹងឯកភាពនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ ការលែងលះបំបាក់បំបែកអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំផ្គុំ ហើយបើគូស្រករមិនព្រមបង្កើតផល គេមិនអាចទទួល “ព្រះអំណោយទានដ៏ប្រសើរ” នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺកូនក្មេង (GS ៥០,១)។

១៦៦៥. បើគូស្រកររៀបការជាមួយម្នាក់ផ្សេងទៀត នៅពេលដែលគូស្រករឯទៀតនៅតែមានជីវិត គេ ប្រឆាំងនឹងគម្រោងការ និងវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលព្រះគ្រីស្តបានប្រៀនប្រដៅ។ គេមិនបែកចេញពីព្រះ សហគមន៍ទេ ប៉ុន្តែគេមិនអាចទទួលព្រះកាយព្រះលោហិតព្រះគ្រីស្តបានឡើយ។ គេនឹងរស់នៅតាមគ្រីស្ត សាសនាដោយអប់រំកូនក្នុងជំនឿ។

១៦៦៦. ក្រុមគ្រួសារជាគ្រីស្តបរិស័ទជាកន្លែង ដែលកូនក្មេងទទួលការប្រកាសជំនឿជាលើកទីមួយ។ ហេតុនេះហើយ បានជាគេហៅយ៉ាងត្រឹមត្រូវក្រុមគ្រួសារនេះថា “ព្រះសហគមន៍ដ៏តូច” ជាសហគមន៍ពោរពេញ ដោយព្រះអំណោយទាន ដែលមានការអធិដ្ឋាន ជាសាលានៃគុណធម៌របស់មនុស្ស និងសេចក្ដីស្រលាញ់នៃគ្រីស្ត សាសនា។

ជំពូកទីបួន៖​
ពិធីលើកតម្កើងផ្សេងទៀត

ប្រការទី១៖​ ​អនុសញ្ញា

១៦៦៧. “ព្រះសហគមន៍ជាមាតាដ៏វិសុទ្ធ ក៏តែងតាំងអនុសញ្ញាផ្សេងៗ ដែល​ជា​សញ្ញាសម្គាល់ដ៏សក្ការៈ ស្រដៀង​​នឹងអគ្គសញ្ញាម៉្យាង សម្តែងជាពិសេសអំពីផលខ្លះខាងព្រះវិញ្ញាណ ដែលគ្រី​ស្ត​បរិស័ទ​ទទួល​ដោយ​ពាក្យ​អង្វរ​របស់ព្រះសហគមន៍។ ដោយអនុសញ្ញា​ទាំងនោះ ​មនុស្ស​មានចិត្តចង់ទទួ​ល​ផល​ដ៏​សំខាន់​ជាងគេនៃអគ្គ​សញ្ញា ហើយក៏បានវិសុទ្ធតាមសភាពការណ៍ផ្សេងៗប្រចាំជីវិតនៅរបស់គេ” (SC ៦០)។

លក្ខណៈពិសេសនៃអនុសញ្ញា

១៦៦៨. ព្រះសហគមន៍តែងតាំងអនុសញ្ញា ដើម្បីឱ្យមុខងារបម្រើព្រះសហគមន៍ របៀបរស់នៅខ្លះ កាលៈទេសៈផ្សេងៗនៃជីវិតរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ និងការប្រើប្រាស់របស់របរដែលមានប្រយោជន៍ចំពោះមនុស្ស ឱ្យបានវិសុទ្ធ។ តាមការសម្រេចចិត្តរបស់លោកអភិបាល អនុសញ្ញាអាចបំពេញតម្រូវការ វប្បធម៌ និងប្រវត្តិ​សាស្រ្តពិសេសរបស់ប្រជាជនគ្រីស្តបរិស័ទនៃតំបន់ ឬសម័យណាមួយ។ ក្នុងអនុសញ្ញានានា តែងតែមានសេចក្ដី អធិដ្ឋាន ជារឿយៗមានកាយវិការមួយ ដូចជាពិធីដាក់ដៃ សញ្ញាឈើឆ្កាង ការប្រោះទឹកវិសុទ្ធ (ដែលរំលឹកអំពីពិធី ជ្រមុជទឹក)។

១៦៦៩. អនុសញ្ញាមកពីឋានៈជាគ្រីស្តបរិស័ទដែសបានជ្រមុជទឹក ដែលសុទ្ធតែជាបូជាចារ្យ គឺព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​ត្រាស់​​ហៅ​គ្រីស្តបរិស័ទឱ្យទៅជា “ព្រះពរ” (កណ ១២,២) និងឱ្យប្រទានពរ (លក ៦,២៨; រម ១២,១៤; ១ពត្រ ៣,៩)។ ហេតុនេះហើយ បានជាគ្រីស្តបរិស័ទធម្មតាអាចណែនាំពិធីខ្លះ (SC ៧៩; CIC ១១៦៨)។ បើ​ពិធីមួយទាក់ទងកាន់តែច្រើននឹងការរស់នៅក្នុងព្រះសហគមន៍ និងខាងអគ្គសញ្ញា អ្នកទទួលមុខ​ងារ​បម្រើព្រះ​សហគមន៍ (អភិបាល បូជាចារ្យ ឬឧបដ្ឋាក) (Ben ១៦; ១៨) ត្រូវធ្វើអធិបតី។

១៦៧០. អនុសញ្ញាមិនផ្តល់ព្រះអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធដូចអគ្គសញ្ញាទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារ​ការអធិដ្ឋានរបស់ព្រះសហគមន៍ អនុសញ្ញារៀបចំឱ្យទទួលការប្រណីសន្តោស និងឱ្យរួមសហការជាមួយ​ផង។ “ចំពោះគ្រីស្តបរិស័ទដែលរកព្រះជាម្ចាស់ដោយចិត្តទៀងត្រង់ ពិធីផ្សេងៗនៃអគ្គសញ្ញា ​និងអនុសញ្ញានានា នាំ​ឱ្យ​ស្ទើតែគ្រប់ព្រឹត្តិការណ៍ប្រចាំការរស់នៅរបស់គេបានវិសុទ្ធ ​ដោយព្រះហឬទ័យប្រណីសន្តោស ដែល​ហូរ​ចេញ​មកពីព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនៃបុណ្យចម្លង ពោលគឺពីព្រះគ្រីស្តរងទុក្ខលំបាក សោយទិវង្គត ​និងមានព្រះជន្ម​ថ្មី។ គឺព្រះគ្រីស្តនេះហើយ ដែលប្រោសឱ្យអគ្គសញ្ញា និងអនុសញ្ញាទាំង​ប៉ុន្មាន​មានអនុភាព។ វត្ថុស្ទើតែ​ទាំង​អស់​ដែលមនុស្សប្រើប្រាស់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ ក៏អាច​តម្រង់ទៅ​រក​គោលដៅតែមួយនេះ គឺធ្វើឱ្យមនុស្យបានវិសុទ្ធ និង​លើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់” (SC ៦១)។

អនុសញ្ញាផ្សេងៗ

១៦៧១. ក្នុងចំណោមអនុសញ្ញា មានពិធីប្រទានព្រះពរ (ដល់មនុស្ស តុ វត្ថុ កន្លែង)។ ពិធីប្រទានពរនា​នា​ដូច​ជា​ការ​​លើក​តម្កើងព្រះជាម្ចាស់ និងពាក្យអង្វរឱ្យព្រះអង្គប្រោសប្រទានព្រះអំណោយទានផងដែរ។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​ជា​ព្រះ​បិតាប្រទានព្រះពរ “គ្រប់យ៉ាងផ្នែកខាងវិញ្ញាណ” (អភ ១,៣) ដល់គ្រីស្តបរិស័ទ ក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បានជាព្រះសហគមន៍ប្រទានពរ ដោយអង្វរព្រះនាមព្រះយេស៊ូ និងជាធម្មតាដោយធ្វើសញ្ញាដ៏​វិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះ​ឈើ​ឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ត។

១៦៧២. ព្រះពរខ្លះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ គឺមានគោលដៅញែក មនុស្សខ្លះចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងទុក​វត្ថុ ឬ​កន្លែង​ខ្លះសម្រាប់ពិធីបុណ្យ។ ក្នុងចំណោមព្រះពរចំពោះមនុស្ស - ដែលមិនត្រូវច្រឡំនឹងអគ្គសញ្ញាតែង​តាំង - មាន​ព្រះ​ពរលើប្រធានអារាម ការញែកប្រសិទ្ធព្រហ្មចារិនី ពិធីធ្វើពាក្យសច្ចាប្រណិធាន ហើយព្រះពរចំពោះមុខងារខ្លះៗ​ក្នុង​ព្រះ​សហគមន៍ (អ្នកអានព្រះបន្ទូល អ្នកបម្រើអាសនៈ អ្នកណែនាំអប់រំជំនឿ ជាដើម)។ ឯព្រះពរ ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​វត្តុ មានពិធីឧទិ្ទស ឬពិធីឆ្លងព្រះវិហារ ឬអាសនៈ ពិធីព្រះពរប្រេង ចាន ពែង និងសំលៀកបំពាក់ដ៏​សក្ការៈ ជួង ជា​ដើម។

១៦៧៣. មានពិធីដេញខ្មោច នៅពេលដែលព្រះសហគមន៍ប្រកបដោយអំណាច សុំជាសាធារណៈ ក្នុង​ព្រះ​នាម​ព្រះ​​យេស៊ូ​​គ្រីស្ត ឱ្យព្រះជាម្ចាស់ការពារមនុស្សម្នាក់ ឬវត្ថុណាមួយ ប្រឆាំងនឹងមារសត្រូវ ឬឱ្យចាកផុតពី​អំណាច​របស់​​វា។ ព្រះ​យេស៊ូបានប្រតិបត្តិតាម (មក ១,២៥ត) ហើយព្រះអង្គបានប្រគល់អំណាច និងបន្ទុក​ដេញ​ខ្មោច​ឱ្យ​​​ព្រះ​សហគមន៍ (មក ៣,១៥; ៦,៧.១៣; ១៦,១៧)។​ តាមរបៀបសាមញ្ញ យើងធ្វើ​ពិធី​ដេញ​ខ្មោច​ក្នុង​អគ្គ​សញ្ញា​ជ្រមុជទឹក។ ដោយមានការអនុញ្ញាតពីលោកអភិបាល មានតែលោកបូជាចារ្យទេ ដែលអាច​ធ្វើ​ពិធី​ដេញ​ខ្មោច​យ៉ាង​ឧឡារិក ដែលគេហៅថា “មហាពិធីដេញខ្មោច”។ ត្រូវប្រតិបត្តិតាមដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងដោយ​គោរព​យ៉ាង​តឹង​រ៉ឹង វិន័យរបស់ព្រះសហគមន៍។ ពិធីនេះ មានគោលដៅដេញខ្មោច ឬរំដោះឱ្យរួចពីមារ ដោយសារអំណាច​ខាង​​​វិញ្ញាណ ដែលព្រះយេស៊ូបានប្រគល់ឱ្យព្រះសហគមន៍របស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវច្រឡំនឹង​ជម្ងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ខ្លះ ដែលជាសមត្ថកិច្ចរបស់គ្រូពេទ្យ។ ដូច្នេះ មុនធ្វើពិធីដេញខ្មោច ត្រូវតែដឹងច្បាស់ថា តើ​ករណីនោះមក​ពី​វត្តមាន​របស់មារ ឬមកពីជម្ងឺណាមួយ?

ពិធីប្រជាប្រិយ

១៦៧៤. ក្រៅពីពិធីបុណ្យនៃអគ្គសញ្ញា និងអនុសញ្ញា ការអប់រំជំនឿត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើលក្ខណៈ នៃការគោរពប្រណិប័តន៍ចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់គ្រីស្តបរិស័ទ និងទៅតាមជំនឿដែលមានលក្ខណៈប្រជាប្រិយ។ គ្រប់សម័យកាលទាំងអស់ ប្រជាជនគ្រីស្តបរិស័ទបានសម្ដែងចេញជំនឿរបស់ខ្លួន តាមលក្ខណៈផ្សេងៗ រួម​ជាមួយអគ្គសញ្ញានៃព្រះសហគមន៍ ដូចជាការគោរពបូជាចំពោះសរីរធាតុ ទស្សនកិច្ចទៅទីកន្លែងសក្ការៈនានា បូជនីយេសចរណ៍ ក្បួនដង្ហែផ្សេងៗ ផ្លូវដើរឈើឆ្កាង របាំសាសនា ផ្គាំ បន្តោង ជាដើម (មហាសន្និបាតនៅទីក្រុង​នីសេទី២៖ DS ៦០១; ៦០៣; មហានសន្និបាតនៅទីក្រុងត្រង់៖ DS ១៨២២)។

១៦៧៥. ការថ្វាយងបង្គំទាំងអស់នោះបន្តជីវិតនៃពិធីបុណ្យព្រះសហគមន៍ ប៉ុន្តែមិនជំនួសពិធីបុណ្យនោះទេ៖ “ត្រូវ​ធ្វើ​ឱ្យ​ការថ្វាយបង្គំនោះ​ស្របតាមរដូវនានានៃ​ពិធីបុណ្យ​ ដើម្បីឱ្យសមស្របនឹងពិធីបុណ្យ ដើម្បីឱ្យ​ហូរ​ចេញ​មកពីពិធីបុណ្យ និងដើម្បីបញ្ចូលប្រជាជនក្នុងពិធីបុណ្យ ពីព្រោះ​ជាការពិត ដោយ​សារ​ខ្លឹម​សារ​របស់​ពិធី​បុណ្យ​ល្អ​ប្រសើរ ជាងការ​ថ្វាយ​បង្គំ​នោះ​ផងដែរ” (SC ១៣)។

១៦៧៦. ត្រូវតែរិះគិតពិចារណាក្នុងព្រះសហគមន៍ ដើម្បីគាំទ្រ និងជួយទៅដល់ពិធីប្រជាប្រិយ និង​​តាម​កាលៈ​ទេសៈដើម្បីបន្សុទ្ធ និងកែតម្រូវអត្ថន័យខាងសាសនា ដែលមានក្នុងពិធីទាំងអស់នោះ ដើម្បីឱ្យអស់អ្នកដែល ប្រារព្ធពិធីទាំងអស់នោះ ស្គាល់អាឋ៌កំបាំងរបស់ព្រះគ្រីស្តកាន់តែច្បាស់លាស់។ ការប្រតិបត្តិពិធីប្រជាប្រិយស្ថិតនៅ ក្រោមការវិនិច្ឆ័យរបស់លោកអភិបាល និងទៅតាមល័ក្ខខ័ណ្ឌទូទៅរបស់ព្រះសហគមន៍។

. ជាធម្មតា ពិធីប្រជាប្រិយជាសំណុំនៃគុណសម្បត្តិ ដែលរួមជាមួយការយល់ដឹងរបស់គ្រីស្តសាសនា និង​ដែល​​ឆ្លើយ​តបនឹងសំណួរសំខាន់ៗនៃជីវិតរបស់មនុស្សលោក។ ការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ប្រជាជន​កាតូលិក​សង្ខេប​​អ្វីដ៏សំខាន់ចំពោះការរស់នៅ ទើបធ្វើឱ្យព្រះជាម្ចាស់និងមនុស្ស ព្រះគ្រីស្តនិងព្រះនាងម៉ារី វិញ្ញាណ​និង​​រូបកាយ ព្រះ​អំណោយទាននិងរចនាសម្ព័ន្ធ បុគ្គលនិងសហគមន៍ ជំនឿនិងមាតុភូមិ ប្រាជ្ញានិងអារម្មណ៍ រួបរួម​ជា​មួយ​​គ្នា តាម​របៀប​បង្កបង្កើត។ ការយល់ដឹងនេះ គឺជាមនុស្សនិយមរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ ដែលអះអាងជាដាច់ខាត​ថា មនុស្ស​​គ្រប់ៗ​រូបមានឋានៈដ៏ថ្លៃថ្នូរជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សរួមជាមួយគ្នាដូច​ជា​បង​ប្អូន​ ដែល​​បង្រៀន​ឱ្យជួបធម្មជាតិ ដូចជាឱ្យយល់អំពីការងារ ហើយដែលផ្តល់មូលហេតុឱ្យរស់នៅប្រកប​ដោយ​​សេចក្ដី​រីករាយ និងអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ ទោះជាស្ថិតក្នុងការលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ការយល់ដឹងនេះ ក៏ជួយ​​ឱ្យ​ប្រជាជនចេះរិះគិតិចារណា និងចេះវិនិច្ឆ័យនៅពេលដែលព្រះសហគមន៍បម្រើដំណឹងល្អ ឬនៅពេល​ដែល​គេ​​ប្រើ​​​ដំណឹងល្អ ដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្សេង (EN ៤៨)។

សង្ខេប

១៦៧៧. គេហៅអនុសញ្ញាសញ្ញាសម្គាល់ដ៏សក្ការៈ ដែលព្រះសហគមន៍បានចាត់ចែង ហើយដែលមាន​គោលដៅរៀបចំមនុស្សលោកឱ្យទទួលផលនៃអគ្គសញ្ញា និងធ្វើឱ្យកាលៈទេសៈផ្សេងៗនៃជីវិតបានទៅជា វិសុទ្ធ។

១៦៧៨. ក្នុងចំណោមអនុសញ្ញា ពិធីប្រទានពរមានសារៈសំខាន់។ ក្នុងការប្រទានពរ មានការលើកតម្កើង ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីកិច្ចការ និងព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះអង្គ ហើយមានការជួយទូកអង្វររបស់ព្រះសហគមន៍ ដើម្បីឱ្យមនុស្សលោកអាចប្រើប្រាស់ព្រះអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមលក្ខណៈនៃដំណឹងល្អ។

១៦៧៩. ជីវិតជាគ្រីស្តបរិស័ទបំប៉ុននឹងពិធីបុណ្យផង​ និងអស់ពិធីប្រជាប្រិយឯទៀតៗ ដែលចាក់ឫសក្នុង​វប្បធម៌​ផ្សេងៗ។  ដោយយកចិត្តទុកដាក់បំភ្លឺពិធីទាំងអស់នោះតាមពន្លឺនៃជំនឿ ព្រះសហគមន៍លើកទឹកចិត្ត​ឱ្យមានពិធីប្រជាប្រិយ ដែលសម្ដែងថា មនុស្សចេះរិះគិតអំពីរបៀបប្រកាសដំណឹងល្អ និងមានការយល់ដឹង ដែលបន្ថែមលក្ខណៈសម្បត្តនៃជីវិតជាគ្រីស្តបរិស័ទ។

ប្រការទី២៖​ ​ពិធីបញ្ចុះសព

១៦៨០. អគ្គសញ្ញាទាំងអស់ ជាពិសេសអគ្គសញ្ញាបង្ហាត់ឱ្យទៅជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញលេញ មាន​គោលដៅជាបុណ្យចម្លងចុងក្រោយនៃបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺបុណ្យចម្លង ដែលធ្វើឱ្យគេចូលទៅក្នុង​ជីវិត​​នៃ​ព្រះ​រាជ្យ ដោយសារសេចក្ដីស្លាប់។ នៅពេលនោះ អ្វីដែលគេប្រកាសដោយមានជំនឿ និងក្នុងសេចក្ដី​សង្ឃឹម “ខ្ញុំរង់ចាំពេលដែលមនុស្សស្លាប់នឹងទទួលជីវិតថ្មី និងជីវិតក្នុងលោកខាងមុខផង” (ធម៌ប្រកាសជំនឿ​នៅ​និសេ​ / កុង​ស្ដង់​​ទីណូប) បាន​សម្រេចរួចហើយ។

១. បុណ្យចម្លងចុងក្រោយរបស់គ្រីស្តបរិស័ទ

១៦៨១. គម្រោងការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនៃបុណ្យចម្លង គឺព្រះគ្រីស្ត ដែលជាទីសង្ឃឹម​តែ​មួយ​របស់​យើង ទ្រង់​សោយ​ទិវង្គត និងមាន​ព្រះ​ជន្មថ្មី សម្ដែងនូវ​អត្ថន័យនៃសេចក្ដីស្លាប់តាមគ្រីស្តសាសនា។ គ្រីស្តបរិស័ទ ដែល​ស្លាប់​នៅ​ក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្តយេស៊ូ “ឃ្លាតឆ្ងាយពីរូបកាយនេះ ហើយទៅនៅជិតព្រះអម្ចាស់” (២ករ ៥,៨)។

១៦៨២. ចំពោះគ្រីស្តបរិស័ទ ថ្ងៃនៃសេចក្ដីស្លាប់ជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតខាងអគ្គសញ្ញា បង្ហើយកំណើតថ្មី របស់គេ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពិធីជ្រមុជទឹក។ ពេលនោះ គ្រីស្តបរិស័ទចាប់ផ្តើម “មានលក្ខណៈ” ជាស្ថាពរ “របស់ព្រះបុត្រា” ដែលអភិសេកនៃព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធប្រោសប្រទាន ហើយគេចូលរួមចំណែកក្នុងពិធីជប់លៀង នៃព្រះរាជ្យ ដែលពិធីអរព្រះគុណប្រារព្ធទុកជាមុន ទោះបីជាគេត្រូវជម្រះចិត្តគំនិតទឿតនៅឡើយ ដើម្បីអាច​បំពាក់សំលៀកបំពាក់នៃពិធីមង្គលការ។

១៦៨៣. ព្រះសហគមន៍ ក្នុងឋានៈជាមាតា ដែលបានជួយគ្រិស្តបរិស័ទផ្នែកអគ្គសញ្ញា នៅពេលធ្វើ បូជនិយេសចរណ៍នៅលើលោកនេះ កំដរគេនៅទីចុងក្រោយនៃការធ្វើដំណើរ ដើម្បីប្រគល់គេ “ក្នុងព្រះហស្ត​របស់​ព្រះបិតា”។ ព្រះសហគមន៍ថ្វាយបុត្រនៃការប្រោសប្រណីរបស់ព្រះអង្គទៅព្រះបិតា នៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត បញ្ចុះ​ពូជនៃរូបកាយទៅក្នុងដី ដោយសង្ឃឹមថា និងទទួលជីវិតថ្មីពោរពេញទៅដោយសិរីរុងរឿង (១ករ ១៥,៤២-៤៤)។ តង្វាយនេះបានពេញលក្ខណៈក្នុងពិធីអភិបូជា ពិធីព្រះពរដែលមានពីមុន និងពីខាងក្រិយជាអនុសញ្ញា។

២. ការប្រារព្ធពិធីបញ្ចុះសព

១៦៨៤. ពិធីបញ្ចុះសពមិនប្រគល់អគ្គសញ្ញា ឬអនុសញ្ញាឱ្យអ្នកស្លាប់ទេ ដ្បិតគេបាន “ឆ្លង” ហួសពី​ការចាត់​ចែង​នៃ​អគ្គសញ្ញាទៅហើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពិធីនោះ នៅតែជាពិធីបុណ្យរបស់ព្រះសហគមន៍ (SC ៨១-៨២)។ មុខងារ​របស់​ព្រះ​សហគមន៍មានគោលដៅដើម្បីបង្ហាញថា យើងរួបរួមជាមួយអ្នកស្លាប់ ហើយដើម្បីឱ្យ សហគមន៍ ចូល​រួម​ចំណែក​ក្នុងពិធីបញ្ចុះសព និងប្រកាសជីវិតអស់កល្បជានិច្ចឱ្យសហគមន៍នេះផងដែរ។

១៦៨៥. ពិធីផ្សេងៗនៃពិធីបញ្ចុះសពបង្ហាញថា ចំពោះគ្រីស្តសាសនា សេចក្ដីស្លាប់ដូចជាការចម្លង មួយ ស្របតាម ស្ថានភាព និងប្រពៃណីនៃតំបន់នីមួយៗសូម្បីតែពណ៌នៃពិធីបុណ្យ (SC ៨១)។

១៦៨៦. Ordo exsequiarum (Oex) នៃពិធីបុណ្យនៅទីក្រុងរ៉ូមស្នើសុំឱ្យមានពិធីបីយ៉ាង តាមកន្លែងទាំងបី នៃពិធីបញ្ចុះសព (ផ្ទះ ព្រះវិហារ ទីបញ្ចុះសព) និងតាមបំណងរបស់ក្រុមគ្រួសារ ប្រពៃណីនៃតំបន់នីមួយៗ វប្បធម៌ និងប្រពៃណីប្រជាប្រីយ៍ផងដែរ។ ពិធីនេះ ដូចប្រពៃណីខាងពិធីបុណ្យឯទៀតៗ ហើយមានបួនវគ្គសំខាន់ៗ៖

១៦៨៧. ការទទួលនៃសហគមន៍ ។ ពិធីបុណ្យចាប់ផ្តើមដោយការគោរពគ្នាតាមរបៀបជំនឿ។ ​សម្ដី “លួងលោម” (តាម​អត្ថន័យ​របស់សម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មី៖ ឫទ្ធានុភាព​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​ដ៏​វិសុទ្ធ​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដីសង្ឃឹម) (១ថស ៤,១៨) ទទួល​ញាតិ​មិត្តរបស់អ្នកស្លាប់​។​ សហគមន៍ ដែលកំពុងអធិដ្ឋាន ប្រជុំគ្នា និងរង់ចាំ “ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជានិច្ច”។ មរណភាព​របស់សមាជិកម្នាក់នៃសហគមន៍ (ឬថ្ងៃខួប ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ឬថ្ងៃទីសែសិប) គឺជាព្រឹត្តិការណ៍​មួយ ដែល​ត្រូវ​តែ​ធ្វើឱ្យនឹកគិតដល់ហួសពី “លោកនេះ” និងទាក់ទាញគ្រីស្តបរិស័ទឱ្យផ្ញើជីវិតទៅលើព្រះ​គ្រីស្ត ដែល​មាន​ព្រះ​ជ​ន្មថ្មី។

១៦៨៨. នៅពេលពិធីបញ្ចុះសព ត្រូវតែរៀបចំដោយយកចិត្តទុកដាក់ពិធីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូល ដ្បិតនៅក្នុងអង្គ​ប្រជុំអាចមានអ្នកខ្លះ ឬមិត្តភ័ក្តិរបស់អ្នកស្លាប់ ដែលមិនមែនជាគ្រីស្តបរិស័ទ។ ជាពិសេសធម៌ទេសនាត្រូវតែ “ជៀសវាងកុំឱ្យសរសើរអ្នកស្លាប់” (Oex ៤១) ប៉ុន្តែ ត្រូវបំភ្លឺអាថ៌កំបាំង​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់​តាម​គ្រីស្ត​សាសនា​ក្នុង​ពន្លឺ​របស់​ព្រះគ្រីស្ត ដែលមានព្រះជន្មថ្មី។

១៦៨៩. អភិបូជា ។​ នៅពេលប្រារព្ធពិធីក្នុងព្រះវិហារ ពិធីអរព្រះគុណសម្ដែងលក្ខណៈជាការចម្លងនៃសេចក្ដីស្លាប់​តាម​គ្រីស្ត​សាសនា (Oex ១)។ នៅពេលនោះ ព្រះសហគមន៍បង្ហាញថា ខ្លួនរួបរួមជាមួយអ្នកស្លាប់ គឺដោយ​ថ្វាយ​ទៅព្រះបិតា ក្នុងអង្គព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ សក្ការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្តដែលបានសោយទិវង្គត និងបានទទួលព្រះជន្មថ្មី ព្រះ​សហគមន៍ក៏ទូលសុំឱ្យបុត្ររបស់ខ្លួនរួចពីបាប និងផលវិបាករបស់បាប ហើយឱ្យគេចូលរួមតុ​ក្នុង​ព្រះ​រាជ្យឱ្យបានពេញលក្ខណៈ (Oex ៥៧)។ តាមរយៈពិធីអរព្រះគុណនេះ សហគមន៍របស់គ្រីស្តបរិស័ទ ជាពិសេសក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកស្លាប់ រៀនរួមរស់ជាមួយអ្នកដែល “ដេកលក់ក្នុងអង្គព្រះអម្ចាស់” ដោយទទួលព្រះ​កាយព្រះគ្រីស្ត ដែលអ្នកស្លាប់ជាសិរីរាង្គដ៏រស់រវើក ហើយដោយទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីគាត់ និងជាមួយគាត់។

១៦៩០. ព្រះសហគមន៍ “ផ្ញើផ្តាំអ្នកស្លាប់ថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់” គឺ “លា សមាជិករបស់ខ្លួន​ម្នាក់ ​មុន​នឹងបញ្ចុះ​សព​របស់​គេ” (Oex ១០)។ ប្រពៃណីនៅប៊ីសង់លាអ្នកស្លាប់ដោយថើបគេ៖

ដោយសារពិធីសុំលាហើយនេះ “យើងច្រៀងដោយសារគេចាកចេញពីជីវិតនេះ និងគេបែកចេញពី​យើង ប៉ុន្តែ យើងរួបរួមជាមួយគ្នាផងដែរ។ ទោះបីយើងស្លាប់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យើងមិនបែកពីគ្នាដែរ ដ្បិតយើង​ទាំង​អស់​គ្នា ធ្វើដំណើរតាមផ្លូវតែមួយ ហើយយើងនឹងនៅក្នុងកន្លែងតែមួយដែរ។ យើងនឹងមិនដែលបែកពីគ្នាទេ ដ្បិត​យើង​រស់ ដើម្បីព្រះគ្រីស្ត ហើយឥឡូនេះយើងរួមរស់ជាមួយព្រះគ្រីស្ត ដោយដើរឆ្ពោះទៅព្រះអង្គ (...) យើងទាំង​អស់​គ្នានឹង​នៅក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ត” (សន្ត ស៊ីម៉ូន នៃថេស្សាឡូនិក)។