ថ្ងៃទី០៩ ខែកក្កដា
បុណ្យរម្លឹក
សន្តអូហ្គូស្ទីន ហ្សាវរុង ជាបូជាចារ្យ
ព្រមទាំងសហជីវិនជាមរណសាក្សី
លោកអូហ្គូស្ទីន ហ្សាវរុងបានកើតនៅក្នុងឆ្នាំ១៧៤៦ នៅស្រុកវូឆ័ន (Wuchuan) ខេត្តគួយចូវ (Guizhou) លោកបានចូលរួមបម្រើកងទ័ពនៅអាយុ២០ឆ្នាំ។ នាសតវត្សទី១៨ នៅអំឡុងពេលនៃការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើគ្រីស្តបរិស័ទ។ លោកផ្តើមស្គាល់គ្រីស្តសាសនាតាមរយៈលោកបូជាចារ្យ កាព្រីអែល តូរាំង ឌុយហ្វ្រេស (Gabriel Taurin Dufresse) គឺអំឡុងពេលដែលលោកតម្រូវឲ្យនៅឃ្លាំមើលអ្នកទោសជាគ្រីស្តបរិស័ទ។ នៅឆ្នាំ១៧៨៥ លោកបានទទួលពិធីជម្រុជទឹកដោយលោកបូជាចារ្យ កាព្រីអែល តូរាំង ឌុយហ្វ្រេស ជាអ្នកដែលលោកបានការពារ ហើយបានប្តូរឈ្មោះថា «អូហ្គូស្ទីន»។ ក្រោយក្លាយជាបូជាចារ្យដំបូងគេបង្គស់ក្នុងប្រទេសចិននាថ្ងៃទី ២៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៨៩៣ ដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយសម្តេចប៉ាបឡេអូទី១៣ លោកអូហ្គូស្ទីន ហ្សាវរុង បានបំពេញការងារជាបូជាចារ្យ នឹងត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ក្នុងការនាំមនុស្សជាច្រើនឱ្យផ្លាស់ប្តូរជំនឿ។ លោកត្រូវបានបញ្ជូនឱ្យទៅបំពេញការងារនៅខេត្តយូនណាន។ នៅឆ្នាំចុងក្រោយនៃជីវិតរបស់លោក លោកបានទទួលខុសត្រូវលើគ្រីស្តបរិស័ទទាំងអស់ នៅក្នុងស្រុក គងស៊ីន (Guan Xian) ជីន តាង (Jin Tang) និង វិន ជីង (Wen Jiang) ភាគខាងលិចខេត្តស៊ីឈួន។ លោកអូហ្គូស្ទីន បានទទួលមរណៈភាពដោយសារការធើ្វទារុណកម្មដើម្បីរក្សាជំនឿរបស់ខ្លួនលើគ្រីស្តសាសនា នាឆ្នាំ១៨១៥ គឺនៅវាងអាយុ៦៨-៦៩ឆ្នាំ។ នៅថ្ងៃទី០១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០០០ អូហ្គូស្ទីន ហ្សាវរុងត្រូវបានទទួលថាជាជនដ៏វិសុទ្ធដោយសម្តេចប៉ាប យ៉ូហានប៉ូលទី២ ហើយបុណ្យសន្តបុគ្គលរបស់គាត់ត្រូវបានប្រារព្ធធើ្វនៅរៀងរាល់ថ្ងៃទី០៩ ខែកក្កដា។
អត្ថបទទី១ៈ សូមថ្លែងលិខិតទី១របស់សន្តយ៉ូហាន (១យហ ៥,១-៥)
អ្នកណាជឿថាព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រីស្ត អ្នកនោះកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នកណាស្រឡាញ់ព្រះបិតា អ្នកនោះក៏ស្រឡាញ់អ្នកដែលកើតមកពីព្រះអង្គដែរ។ ២ ដោយយើងស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ និងប្រតិបត្តិតាមវិន័យរបស់ព្រះអង្គ យើងនឹងដឹងថា យើងពិតជាស្រឡាញ់បុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ៣ យើងមានសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងខ្លួនមែន លុះត្រាតែយើងកាន់តាមវិន័យរបស់ព្រះអង្គ។ វិន័យរបស់ព្រះអង្គមិនតឹងតែងទេ ៤ ព្រោះអស់អ្នកដែលកើតមកពីព្រះជាម្ចាស់សុទ្ធតែឈ្នះលោកីយ៍នេះ គឺជំនឿរបស់យើងហ្នឹងហើយ ដែលបានឈ្នះលោកីយ៍។ ៥ តើអ្នកណាអាចឈ្នះលោកីយ៍បាន? គឺអ្នកដែលជឿថា ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។
ទំនុកតម្កើង
| ១ | ពេលព្រះដឹកនាំអ្នក | ដែលជំពាក់ខ្លួនជាឈ្លើយ | |
| មកក្រុងស៊ីយ៉ូនហើយ | យើងធូរស្បើយដូចយល់សប្តិ | ។ | |
| ២ | យើងសើចហ៊ោរសប្បាយ | អរក្អាកក្អាយឥតមានឈប់ | |
| ស្រែកជ័យឃោសន៍សាយសព្វ | លាន់សូរស័ព្ទគ្រប់ទិសា | ។ | |
| ពេលនោះក្នុងចំណោម | ជាតិទាំងព្រមគេពោលថា៖ | ||
| «ព្រះម្ចាស់មានចេស្តា | ធ្វើអស្ចារ្យចំពោះគេ» | ។ | |
| ៣ | ព្រះអង្គបានធ្វើការ | ដ៏អស្ចារ្យអ្វីម៉េ្លះទេ | |
| យើងលែងគិតគ្នាន់គ្នេរ | បានល្ហើយល្ហែអរសប្បាយ | ។ | |
| ៤ | ឱ! ព្រះម្ចាស់ឧត្តម | សូមប្រោសខ្ញុំឱ្យរីកសាយ | |
| ដូចរហោស្ថានឆ្ងាយ | សូមប្រែក្លាយមានទឹកហូរ | ។ | |
| ៥ | អ្នកណាសាបព្រោះស្រូវ | ដោយសោកសៅគួរអាសូរ | |
| ទាំងទឹកភ្នែកជន់ជោរ | នឹងច្រូតយកទាំងសប្បាយ | ។ | |
| ៦ | គេយកពូជទៅព្រោះ | ទាំងស្រណោះយំសោកស្តាយ | |
| ក្រោយមកគេប្រែក្លាយ | ហ៊ោសប្បាយដោយអំណរ | ។ |
