ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី០១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៣

អត្ថបទទី១៖ សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរលោកបេនស៊ីរ៉ាក់ បស ៤២,១៥-២៥

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមលើកអំពីស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺខ្ញុំនឹងរៀបរាប់អំពីអ្វីៗដែលខ្ញុំបានឃើញ។ ស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់សុទ្ធតែកើតឡើងដោយសារព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ហើយអ្វីៗដែលកើតជារូបរាងឡើងមកនោះ ក៏ស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ព្រះអាទិត្យរះឡើងបំភ្លឺអ្វីៗទាំងអស់ ហើយស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ​អម្ចាស់ពោរពេញដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។ សូម្បីតែពួកទេវទូតក៏ពុំអាចរៀបរាប់ពីការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ គឺព្រះអម្ចាស់ដ៏មានតេជានុភាពសព្វប្រការបានចាក់គ្រឹះដ៏រឹងមាំ ដើម្បីពង្រឹងពិភពទាំងមូលឱ្យនៅស្ថិតស្ថេរក្នុង​សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអម្ចាស់ស្ទង់ទាំងជម្រៅសមុទ្រ ទាំងជម្រៅចិត្តមនុស្ស។​ ព្រះអង្គឈ្វេងយល់ពីគំនិតលាក់កំបាំងរបស់គេ ដ្បិតព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតជ្រាបសេចក្តី​ទាំងអស់។ ព្រះអង្គក៏ទតមើលអស់ហ្វូងតារាដែលព្រះអង្គបង្កើត ដើម្បីកំណត់ពេល​វេលា។ ព្រះអង្គក៏ប្រកាសដំណឹងពីអតីតកាល និងអនាគតកាល។ ព្រះអង្គសម្តែងអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយ។ គ្មានគំនិតណាមួយដែលព្រះអង្គមិនជ្រាបនោះទេ ហើយក៏គ្មាន​ពាក្យសម្តីណាមួយដែលលាក់កំបាំងព្រះអង្គដែរ។ ព្រះអង្គចាត់ចែងស្នាព្រះហស្តដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្តមនៃព្រះប្រាជ្ញាញាណយ៉ាងល្អប្រពៃ ដ្បិតព្រះអង្គគង់នៅតាំងពីដើមរៀងមក ហើយជាដរាបតរៀងទៅ។ គ្មាននរណាដកឬបន្ថែមអ្វីលើស្នាព្រះហស្ដព្រះអង្គបានឡើយ។ ព្រះអង្គមិនត្រូវការឱ្យនរណាថ្វាយយោបល់ព្រះអង្គទេ។ ស្នាព្រះហស្តទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះអង្គសុទ្ធតែគួរស្ងើចសរសើរក្រៃលែង សូម្បីតែផ្កាភ្លើងដ៏តូចបំផុតដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ ក៏គួរឱ្យស្ងើចសរសើរដែរ។ ស្នាព្រះហស្តទាំងនោះសុទ្ធ​តែមានជីវិត ហើយស្ថិតនៅអស់កល្បជានិច្ច ត្រៀមចាំគោរពតាមព្រះបញ្ជា និងតាម​សេចក្តីត្រូវការ។ អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមានគូរបស់វា ព្រះអង្គមិនបង្កើតអ្វីដែលមិន​ពេញលក្ខណៈនោះទេ។ សត្វលោកនីមួយៗបំពេញអត្ថប្រយោជន៍គ្នាទៅវិញទៅមក។ យើងរំពឹងគិតពីសេចក្តីនេះ ដោយសប្បាយរហូត។

ទំនុកតម្កើងលេខ ៣៣ (៣២),១-៩ បទព្រហ្មគីតិ

ពិធីអបអរសាទរព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាម យហ ៨,១២

អាលេលូយ៉ា! អាលេលូយ៉ា!
បពិត្រព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត! ព្រះអង្គពិតជាពន្លឺបំភ្លឺពិភពលោកមែន! អ្នកណាទៅតាមព្រះអង្គ អ្នកនោះមានពន្លឺដែលនាំគេទៅកាន់ជីវិត។អាលេលូយ៉ា!

សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាមសន្តម៉ាកុស មក ១០,៤៦-៥២

​នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូ និងក្រុមសាវ័កធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងយេរីខូ។ កាល​ព្រះអង្គយាងចេញពីទីក្រុងជាមួយក្រុមសាវ័ក និងបណ្តាជនដ៏ច្រើនកុះករ មានបុរស​ខ្វាក់ម្នាក់ឈ្មោះបារទីមេ ជាកូនរបស់លោកទីមេ អង្គុយសុំទាននៅក្បែរផ្លូវ។ កាល​គាត់ឮថា ព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតយាងតាមនោះ គាត់ស្រែកឡើងថា៖ «ឱព្រះ​យេស៊ូជាព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង»។ មនុស្សជាច្រើនគំរាមគាត់ឱ្យនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែ គាត់ស្រែករឹតតែខ្លាំងឡើងៗថា៖ «ឱព្រះរាជ​វង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ! សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង!»។ ព្រះយេស៊ូក៏ឈប់ ហើយ​មានព្រះបន្ទូលថា៖ «សុំហៅគាត់មក»។ គេក៏ហៅមនុស្សខ្វាក់នោះមក ដោយពោល​ថា៖ «កុំអស់សង្ឃឹម ក្រោកឡើង! លោកហៅអ្នកហើយ»។ គាត់ក៏បោះអាវធំចោល ស្ទុះក្រោកឡើងតម្រង់ទៅរកព្រះយេស៊ូ។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរគាត់ថា៖ «តើ​អ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នក?»។ អ្នកខ្វាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ! សូម​ព្រះអង្គប្រោសឱ្យភ្នែកទូលបង្គំបានភ្លឺផង»។ ព្រះយស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សុំអញ្ជើញទៅចុះ! ជំនឿរបស់អ្នកបានសង្គ្រោះអ្នកហើយ!»។ រំពេចនោះគាត់មើល​ឃើញភ្លាម ហើយដើរតាមផ្លូវជាមួយព្រះយេស៊ូទៅ។