៦. លោកសូលជួបក្រុមគ្រីស្តទូត
នៅឆ្នាំ៣៧ នៃគ.ស
ព្រឹត្តិការណ៍នៅតាមផ្លូវជិតក្រុងដាម៉ាសដែលនាំឱ្យលោកសូលកែប្រែចិត្តគំនិត គឺជារបត់មួយដ៏សំខាន់សម្រាប់ជីវិត និងបេសកកម្មថ្មីរបស់លោក។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្តូរគម្រោងការរបស់លោកសូលពីការបៀតបៀនក្រុមសាវ័កព្រះយេស៊ូ ឱ្យក្លាយទៅជាគ្រីស្តទូត ដើម្បីនាំដំណឹងល្អអំពីព្រះអង្គទៅជូនសាសន៍ដទៃវិញ។ នៅក្នុងលិខិតរបស់គ្រីស្តទូតប៉ូលផ្ញើជូនគ្រីស្តបរិស័ទក្រុងកាឡាទី លោកបានសរសេររៀបរាប់ឱ្យដឹងថា មុនពេលចាប់ផ្ដើមបំពេញបេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អ លោកបានធ្វើដំណើរទៅស្រុកអារ៉ាប៊ី អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ គឺរវាងឆ្នាំ៣៤-៣៦ នៃគ.ស។ បន្ទាប់មក លោកបានធ្វើដំណើរទៅទីក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីជួបក្រុមគ្រីស្តទូតនៅទីនោះ។ ហេតុនេះ លោកសូលជួបក្រុមគ្រីស្តទូតនៅក្រុងយេរូសាឡឹមឆ្នាំ៣៧ នៃគ.ស។
«នៅពេលព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ
សម្ដែងឱ្យខ្ញុំស្គាល់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គ
ដើម្បីឱ្យខ្ញុំនាំដំណឹងល្អអំពីព្រះបុត្រាទៅជូនសាសន៍ដទៃ
ខ្ញុំពុំបានទៅសួរយោបល់ពីមនុស្សណាម្នាក់ឡើយ។
ខ្ញុំក៏ពុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម
ដើម្បីជួបអស់លោកដែលជាគ្រីស្តទូតមុនខ្ញុំដែរ
គឺខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅស្រុកអារ៉ាប៊ី
រួចក៏ត្រឡប់មកក្រុងដាម៉ាសវិញ។
បីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។»
(កាឡ ១,១៦-១៨)។
លោកសូលនៅស្រុកអារ៉ាប៊ីរយៈពេលបីឆ្នាំ
ស្រុកអារ៉ាប៊ីនៅសម័យនោះ គឺជារាជាណាចក្រណាបាទ មានរាជធានីនៅពេត្រា។ សព្វថ្ងៃ ទីក្រុងនេះស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសហ្ស៊កដានី ដែលមានប្រាសាទដ៏ស្គឹមស្កៃឈ្មោះ អាល់ឌែរ (Al-Dayr) ស្ថិតក្នុងចំណោមសំណង់អច្ឆរិយទាំងប្រាំពីរនៃបេតិកភណ្ឌពិភពលោក។
ជុំវិញពេលវេលារយៈពេលបីឆ្នាំ ដែលលោកសូលនៅស្រុកអារ៉ាប៊ី គឺជាពេលវេលាដ៏លាក់កំបាំង ដ្បិតពុំមានប្រភពឯកសារបញ្ជាក់អំពីជីវិត និងកិច្ចការរបស់លោកឱ្យបានច្បាស់លាស់នោះទេ។ តើលោកនៅទីនោះដើម្បីប្រកាសដំណឹងល្អដល់សាសន៍ដទៃ? ឬជាពេលវេលាដែលលោកសូលសំណាក់ព្រះបន្ទូលជាតាបសដើម្បីស្វែងយល់អំពីការអាថ៌កំបាំងអធិធម្មជាតិរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត និងដើម្បីថ្លឹងថ្លែងអំពីគម្រោងការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលត្រាស់ហៅលោកឱ្យបំពេញបេសកកម្មនាំដំណឹងល្អដល់សាសន៍ដទៃនៅពេលខាងមុខ?
ជាក់ស្តែង ក្នុងអំឡុងពេលបីឆ្នាំនោះ គ្មាននរណាដឹងថា លោកសូលស្នាក់ទៅទីកន្លែងណាជាក់លាក់នោះទេ។ ប៉ុន្ដែ ស្រុកអារ៉ាប៊ីនៅទីនេះអាចសំដៅលើវាលរហោស្ថាន ដែលជាពាក្យនិមិត្តរូបដ៏មានអត្ថន័យក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ដ្បិតវាលរហោស្ថានជាទីកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់អប់រំចិត្តគំនិតមនុស្ស ហើយក៏ជាទីកន្លែងដែលមារសាតាំងល្បួងផងដែរ។ បន្ទាប់ពី ព្រះយេស៊ូបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកយ៉ូហានបាទីស្ត ព្រះអង្គយាងទៅវាលរហោស្ថានត្រូវមារសាតាំងល្បួង។ ព្រះអង្គបានឈ្នះការល្បួងមុនពេលចាប់ផ្តើមបំពេញបេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អ។ ហេតុនេះ យើងអាចសន្និដ្ឋានបានថា ក្នុងរវាងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ គឺជាពេលវេលាដ៏សំខាន់ និងដ៏អាថ៌កំបាំងសម្រាប់លោកសូល ដែលបានស្វែងយល់ជំនឿលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្តស៊ីជម្រៅ និងបានអប់រំចិត្តគំនិតខ្លួនឯងឱ្យបានដូចព្រះគ្រីស្តយេស៊ូ (ភល ២,៥) ដើម្បីត្រៀមខ្លួនបំពេញបេសកកម្មនាំអ្នកដទៃឱ្យផ្ញើជីវិតលើព្រះអង្គ។ លោកសូលបានអប់រំចិត្តគំនិតខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ដូចលោកបានសរសេររៀបរាប់ឱ្យដឹងអំពីបទពិសោធនៅក្នុងជម្រៅចិត្តថា៖
«ពេលនេះក៏ដូចជាពេលណាទាំងអស់ ខ្ញុំនៅតែមានចិត្តរឹងប៉ឹង ឥតរង្គើ
ទោះបីខ្ញុំត្រូវរស់ ឬស្លាប់ក្តី ខ្ញុំនឹងលើកតម្កើងព្រះគ្រីស្តក្នុងរូបកាយខ្ញុំ។
ចំពោះខ្ញុំ បើរស់ ខ្ញុំរស់រួមជាមួយព្រះគ្រីស្ត ហើយបើស្លាប់ ខ្ញុំក៏បានចំណេញដែរ។
ទោះបីទ័លក្រក្តី មានបរិបូណ៌ក្តី ខ្ញុំក៏ចេះរស់ដែរ។
ខ្ញុំបានអប់រំចិត្តក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ និងគ្រប់ទីកន្លែង គឺថាទោះបីបរិភោគឆ្អែតក្តី
អត់ឃ្លានក្តី មានបរិបូណ៌ក្តី ឬខ្វះខាតក្តី ខ្ញុំស្កប់ចិត្តជានិច្ច។
ខ្ញុំអាចទ្រាំបានទាំងអស់ ដោយរួមជាមួយព្រះអង្គដែលប្រទានកម្លាំងឱ្យខ្ញុំ។»
(ភីល ១,២០-២១; ៤,១២-១៣)។
លោកសូលប្រកាសព្រះបន្ទូលនៅក្រុងដាម៉ាស
ក្រោយរយៈពេលបីឆ្នាំនៅស្រុកអារ៉ាប៊ី លោកបានធ្វើដំណើរទៅក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងសាលាប្រជុំនានា។ អស់អ្នកដែលបានស្តាប់លោកងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះលោកធ្លាប់ធ្វើទុក្ខបៀតបៀនសាវ័កព្រះយេស៊ូ តែបែរជាប្រកាសជំនឿលើព្រះអង្គទៅវិញ។ រីឯលោកសូលវិញ កាន់តែមានកម្លាំងចិត្តវែកញែកប្រាប់សាសន៍យូដា នៅក្រុងដាម៉ាសយ៉ាងច្បាស់លាស់ថា ព្រះយេស៊ូពិតជាព្រះគ្រីស្ដ។ ប៉ុន្តែ បេសកកម្មលើកដំបូងដែលលោកទើបចាប់ផ្ដើមបំពេញនេះបង្ករឱ្យមានការជំទាស់កើតឡើងពីសំណាក់ជនជាតិយូដា។ យូរថ្ងៃក្រោយមកទៀត ពួកគេបានសមគំនិតគ្នារកសម្លាប់លោក។ តែទោះបីយ៉ាងណា លោកបានរួចខ្លួនពីការប៉ុនប៉ងសម្លាប់នោះ ដោយសារពួកសាវ័កនាំគ្នាសម្រូតលោកចុះទៅក្រៅកំពែងក្រុង (កក ៩,២០-២៤)។ តាមការរៀបរាប់ទាំងអស់នេះបង្ហាញឱ្យដឹងថា បេសកកម្មលើកដំបូងដែលលោកសូលចាប់ផ្ដើមប្រកាសចំពោះជនជាតិយូដានៅក្រុងដាម៉ាស ត្រូវទទួលបរាជ័យ ដ្បិតលោកចាប់ផ្ដើមបំពេញកិច្ចការតែម្នាក់ឯង តាមចិត្តលោកផ្ទាល់ ដោយពុំបានពិគ្រោះជាមួយនរណាទេ។
«កាលខ្ញុំនៅក្រុងដាម៉ាស
លោកអភិបាលរបស់ស្ដេចអរេតាស
បានដាក់ទាហានឱ្យយាមទ្វារក្រុង
ដើម្បីចាំចាប់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ គេបានដាក់ខ្ញុំក្នុង
ជាលមួយសម្រូតចុះតាមបង្អួចកំពែង
ហើយខ្ញុំបានគេចផុតពីកណ្ដាប់ដៃលោក។»
(២ករ ១១,៣២-៣៣)
លោកសូលទៅជួបក្រុមគ្រីស្តទូតក្រុងយេរូសាឡឹម
ដំណើរបន្ទាប់មកទៀត លោកសូលបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ លោកចង់ចូលរួមក្នុងចំណោមក្រុមសាវ័ក តែពួកគេទាំងអស់គ្នាខ្លាច ដោយសារគេពុំជឿថា លោកគឺជាសាវ័កដែរនោះឡើយ។ លោកបារណាបាសបានទទួលលោកសូល និងជួយណែនាំលោកដល់ក្រុមគ្រីស្តទូត ដោយរៀបរាប់អំពីការប្រែចិត្តគំនិត និងអំពីកិច្ចការដែលលោកបានបំពេញក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូនៅក្រុងដាម៉ាសថែមទៀតផង។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លោកមានទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយមានប្រសាសន៍ដោយចិត្តអង់អាចក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ (កក ៩,២៦-២៩៨)។
«បីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម
ដើម្បីឱ្យបានស្គាល់លោកកេផាស (គ្រីស្តទូតសិលា)
ហើយខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយលោក អស់រយៈពេលដប់ប្រាំថ្ងៃ។
ប៉ុន្តែ ខ្ញុំពុំបានជួបនឹងគ្រីស្តទូតណាផ្សេងទៀតឡើយ
លើកលែងតែលោកយ៉ាកុប ជាបងប្អូនរបស់ព្រះអម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។
សេចក្ដីដែលខ្ញុំសរសេរមកជូនបងប្អូននេះឥតកុហកទេ
មានព្រះជាម្ចាស់ជាសាក្សីស្រាប់។»
(កាឡ ១,១៨-២០)
ការជួបគ្នារវាងលោកសូល និងគ្រីស្តទូតសិលា គឺជាប្រការដ៏សំខាន់ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការគាំទ្រ និងការទទួលស្គាល់បេសកកម្មរបស់ក្រុមគ្រីស្តទូត។ ជាពិសេសគឺការរួបរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយជាមួយនឹងព្រះសហគមន៍មេ គឺព្រះសហគមន៍នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលមានក្រុមគ្រីស្តជាបង្គោលនៅទីនោះ។ ទោះបី លោកសូលបានទទួលការត្រាស់ហៅពីព្រះយេស៊ូដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ជាលក្ខណៈឯកជនក៏ដោយ តែលោកបានរួបរួមជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតឯទៀតៗ។ លោកបានចាត់ទុកខ្លួនឯងថាមិនសមនឹងមានឋានៈជាគ្រីស្តទូតឡើយ ដ្បិតលោកមានឋានៈតូចតាចជាងគេ ហើយធ្លាប់បានបៀតបៀនក្រុមសាវ័កថែមទៀតផង (១ករ ១១,៨-៩)។ រីឯក្រុមគ្រីស្តទូតក៏មិនបានបដិសេធកិច្ចការរបស់លោកសូលដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគាត់ឯកភាពឱ្យលោកសូលបំពេញមុខងារជាគ្រីស្តទូតប្រកាសដំណឹងល្អដល់សាសន៍ដទៃផងដែរ (កាឡ ២,៩)។ ម្យ៉ាងទៀត ការជួបគ្នារវាងលោកសូល និងក្រុមគ្រីស្តទូតរវាងដប់ប្រាំថ្ងៃនេះ នាំឱ្យលោកសូលបានទទួលការបញ្ចូនបន្តនូវសេចក្តីដ៏សំខាន់ ដែលក្រុមគ្រីស្តទូតបានទទួលដោយផ្ទាល់ពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រីស្ត ជាពិសេស គឺពិធីអរព្រះគុណ “ខ្ញុំបានជម្រាបបងប្អូននូវសេចក្ដីដែលខ្ញុំបានទទួល” (១ករ ១១,២៣; ១៥,៣)។ ដូច្នេះ លោកសូលបន្តបំពេញបេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អរួមជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតដោយមានភក្ដីភាពតាមគោលលទ្ធិនៃជំនឿ និងការរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយ។ លោកពុំមានចិត្តគំនិតវៀចវេរ អំនួត និងការប្រកួតប្រជែងឡើយ។ លោកតែងតែផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតក្រុងយេរូសាឡឹមជានិច្ច។
កាលលោសូលនៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយក្រុមគ្រីស្តទូតលើកដំបូង លោកបានសន្ទនា និងជជែកវែកញែកជាមួយសាសន៍យូដា ដែលនិយាយភាសាក្រិកនៅទីនោះ តែពួកគេបែរជានាំគ្នាប៉ុនប៉ងសម្លាប់លោកទៅវិញ។ កាលពួកបងប្អូនបានជ្រាបដំណឹងនេះ គេក៏ជម្លៀសលោកទៅក្រុងសេសារេ ហើយបន្ទាប់មក ឱ្យលោកទៅក្រុងតារសុស ដើម្បីគេចពីការប៉ុនប៉ងនេះ (កក ៩,២៩-៣០)។ យោងតាមសេចក្តីដែលរៀបរាប់នេះ យើងឃើញថា លោកសូលមានចរិតមោះមុត និងមានចិត្តអន្ទៈសារក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ និងផ្តល់សក្ខីភាពអំពីជំនឿរបស់ខ្លួន ដោយមិនចេះនៅស្ងៀមឡើយ។ បេសកកម្មប្រកាសដំណឹងល្អរបស់លោកដល់សាសន៍យូដានិយាយភាសាក្រិកនៅក្រុងយេរូសាឡឹមនេះ ត្រូវបរាជ័យជាលើកទី២បន្ទាប់ពីទីក្រុងដាម៉ាស។ នៅពេលចាកចេញពីក្រុងសេសារេ លោកបានធ្វើដំណើរកាត់តាមស្រុកស៊ីរី និងស្រុកស៊ីលីស៊ី ហើយបានស្នាក់នៅក្រុងតារសុសជាស្រុកកំណើតរហូតដល់ពេលលោកបារណាបាសបានមកអញ្ជើញលោកឱ្យចូលរួមបំពេញបេសកកម្មនៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក។
«ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅតំបន់ផ្សេងៗនៅស្រុកស៊ីរី និងស្រុកស៊ីលីស៊ី
តែព្រះសហគមន៍នានាដែលជឿព្រះគ្រីស្ត
នៅស្រុកយូដាពុំបានស្គាល់មុខខ្ញុំទេ។
បងប្អូនទាំងនោះគ្រាន់តែបានឮគេនិយាយថា
“អ្នកដែលបៀតបៀនយើងកាលពីដើម
ឥឡូវនេះ គាត់បែរជាផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អអំពីជំនឿ
ដែលគាត់ចង់កម្ទេចពីមុននោះទៅវិញ!”។
គេក៏នាំគ្នាលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ព្រោះតែខ្ញុំ។»
(កាឡ ១,២១-២២)
លោកសូលនិងបារណាបាសនៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក
ក្រុងអន់ទីយ៉ូកនៅសម័យនោះស្ថិតក្នុងស្រុកស៊ីរី តែសព្វថ្ងៃ ស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសតួគី មានឈ្មោះថា អង់តាគីយ៉ា (Antakya) ដែលមានចម្ងាយថ្មើរជើងប្រវែងប្រមាណ២២០គីឡូម៉ែត្រពីក្រុងតារសុស ត្រូវធ្វើដំណើរថ្មើរជើងរយៈពេលពីរថ្ងៃ។ រីឯ ក្រុងអន់ទីយ៉ូក និងទីក្រុងយេរូសាឡឹម មានចម្ងាយថ្មើរជើងប្រវែងប្រមាណ៦៦០គីឡូម៉ែត្រ ត្រូវធ្វើដំណើរថ្មើរជើងរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ ឬអាចធ្វើដំណើរតាមសំពៅនៅសម័យនោះ។
នៅសម័យក្រុមគ្រីស្តទូត ក្រុងអន់ទីយ៉ូកគឺជាមូលដ្ឋានធំទីពីរបន្ទាប់ពីក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលមានក្រុមសាវ័កព្រះយេស៊ូជាច្រើននៅទីនោះ។ បន្ទាប់ពីជនជាតិយូដាបានសម្លាប់លោកស្ទេផានមក ពួកគេក៏បៀតបៀនអ្នកជឿ ហើយអ្នកជឿខ្លះបានទៅដល់ក្រុងអន់ទីយ៉ូក។ នៅទីនោះមានអ្នកនិយាយភាសាក្រិកជាច្រើនលើសលប់បានជឿ ព្រមទាំងបែរចិត្តគំនិតមករកព្រះអម្ចាស់ផង។ ក្រុមគ្រីស្តទូតក្រុងយេរូសាឡឹមបានចាត់លោកបារណាបាសឱ្យទៅណែនាំអ្នកជឿនៅទីនោះ។ លោកបារណាបាសជាមនុស្សម្នាក់មានចិត្តសប្បុរស ពោរពេញដោយព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ និងដោយជំនឿ។ ពេលនោះ មានបណ្ដាជនជាច្រើនបានមកចូលរួមជាមួយព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មកទៀត លោកបារណាបាសចេញដំណើរទៅរកលោកសូល នៅក្រុងតារសុស។ កាលបានជួបហើយ គាត់ក៏នាំលោកមកក្រុងអន់ទីយ៉ូក។ លោកទាំងពីរបានរស់នៅជាមួយគ្នានៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ដោយបង្រៀនបណ្ដាជនជាច្រើនផង។ នៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកនោះហើយ ដែលគេហៅពួកសាវ័ក ជាលើកទីមួយថា «គ្រីស្ដបរិស័ទ» (កក ១១,១៩-២៦)។
លោកសូលនិងបារណាបាសទៅក្រុងយេរូសាឡឹម
ឆ្នាំ៤១ដល់៥៤ នៃគ.ស ព្រះចៅក្លូដជាព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម៉ាំងទី៤ ដែលគ្រងរាជ្យលើចក្រភពរ៉ូម៉ាំង បន្តពីព្រះចៅអធិរាជកាលីគូឡា។ ព្រះចៅអធិរាជអង្គនេះគៀបសង្កត់ជនជាតិយូដាយ៉ាងខ្លាំង ជាពិសេសនៅស្រុកអាស៊ី និងស្រុកអេស៊ីប។ នៅឆ្នាំ៤៩ នៃគ.ស ព្រះចៅក្លូដ បានបណ្តេញជនជាតិយូដាទាំងអស់ចេញពីស្រុកអ៊ីតាលី ក្នុងនោះមានគ្រួសារគ្រីស្តបរិស័ទយូដាមួយគូ គឺលោកអគីឡាស និងលោកស្រីព្រីស៊ីឡាជាអ្នកស្រុកប៉ុនតុស (កក ១៨,២)។ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការគ្រីស្តទូតរៀបរាប់ឱ្យដឹងថា នៅគ្រានោះ ស្រុកយូដាមានទុរ្ភិក្សកើតឡើង គឺនៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះចៅក្លូដនេះហើយ ដែលព្រះបាទហេរូដ អាគ្រីប៉ា ជាសេ្តចស្រុកយូដាបានបៀតបៀនសមាជិកខ្លះនៃព្រះសហគមន៍យ៉ាងខ្លាំង ជាពិសេស ស្ដេចបានបញ្ជាឱ្យគេប្រហារជីវិតគ្រីស្តទូតយ៉ាកុប ជាបងរបស់គ្រីស្តទូតយ៉ូហាន ហើយចាប់គ្រីស្តទូតសិលាយកទៅឃុំឃាំងដើម្បីសម្លាប់លោកថែមទៀតផង តែទេវទូតបានរំដោះលោកឱ្យរួចខ្លួន (កក ១២,១-៣)។ ពួកសាវ័កនាំគ្នាសម្រេចចិត្តផ្ញើជំនួយ តាមសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួនទៅជូនបងប្អូននៅស្រុកយូដា។ គេបានប្រមូលប្រាក់ ហើយផ្ញើតាមលោកបារណាបាស និងលោកសូលយកទៅជូនពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលកំពុងតែជួបទុរ្ភិក្សនោះ (កក ១១,២៧-៣០)។ ក្រោយពីបានបំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួនចប់សព្វគ្រប់ហើយ លោកបារណាបាស និងលោកសូលវិលត្រឡប់ពីក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ដោយយកលោកយ៉ូហានហៅម៉ាកុសទៅជាមួយផង (កក ១២,២៥)។
